De wetterpinksterblom in bloei

Nog voordat ik dinsdag aan de heiderinkelbel toe was, werd ik verrast door een ander bijzonder bloemetje. Het slootje bij de parkeerplaats aan de oostkant van het Weinterper Skar stond vol met waterviolier, in het Fries de wetterpinksterblom

Deze mooie wit-roze bloemetjes, die van hele natte voeten houden, bloeiden vroeger in een slootje aan de zuidkant van It Skar. Sinds Staatsbosbeheer enkele jaren geleden in al haar wijsheid heeft besloten om alle sloten in het gebied te dempen, had ik ze niet meer gezien …

‘De soort is een indicator voor kwel en verdraagt veel schaduw. De waterviolier is de enige Nederlandse vertegenwoordiger van het geslacht Hottonia, dat wereldwijd nog één andere soort telt: Hottonia inflata uit Noord-Amerika. Het geslacht is vernoemd naar Pieter Hotton (1648-1709), Leids hoogleraar en de voorganger van Boerhaave,’ aldus Wikipedia over de waterviolier

Betrapt bij de heiderinkelbel

Na het groen en geel van gisteren is vandaag het roze aan de beurt, roze van het heidekartelblad. Heidekartelblad – heiderinkelbel in het Fries – is een bijzondere tweejarige plant met hele mooie, kleine bloemetjes …

Heidekartelblad staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en zeer sterk in aantal afgenomen. In het Weinterper Skar laat het zich gelukkig vrijwel elk jaar weer zien ….

In de eerste jaren waarin ik blogde was er maar hier en daar een bloemetje te vinden. Ondanks het feit dat ze op en vlak langs een pad stonden, was de kans om er eentje over het oog te zien erg groot. Het zijn namelijk zoals ik al eerder schreef hele kleine bloemetjes. Kijk maar …

Op en langs het pad kon ik het heidekartelblad dinsdag niet vinden, maar vlak naast het pad stonden ze nu in grote roze pollen bijeen (zie foto 2). Er zat niets anders op dan even een paar stappen op verboden gebied te zetten om een paar macrofoto’s te kunnen maken …

De volgende foto laat mooi zien waarom heidekartelblad in het Fries heiderinkelbel heet. Als de vruchten rijp zijn, gaan de zaadjes in de zaaddoos zachtjes ‘rinkelen’ als de wind ze in beweging brengt. Zo wordt althans gezegd … In dit geval zijn de zaadjes al uit het zaaddoosje tevoorschijn gekomen …

Terwijl ik daar – met mijn rug naar het pad – geconcentreerd zat te fotograferen, hoorde ik op een bepaald moment zachtjes ’t nog altijd vrij kenmerkende geluid van een VW naderen. Ik wist meteen dat het mis was, maar omdat ik nu toch al gezien en dus betrapt was, besloot ik maar rustig door te gaan met fotograferen.

“Jo witte wol dat jo yn kwetsber gebiet sitte tink …!?” hoorde ik de man van Staatsbosbeheer zeggen, nadat hij de auto tot stilstand had gebracht.
“Ja, it is my bekend, mar ik koe it net litte om even een pear close-ups van de heiderinkelbel te meitsjen,” antwoordde ik.

De mensen die hier al langer meelezen, weten dat ik ervaring heb op dit gebied. Een jaar of twaalf geleden werd ik op vergelijkbare wijze pakweg 50 meter verderop eens op mijn schouders getikt door een tweetal Boa’s bij het fotograferen van de blauwe knoop. Nadat ik mijn fout had erkend, volgde toen een goed gesprek. En daar bleef het bij. Dinsdag ging het niet anders. De man van SBB kende zijn pappenheimers. Aan de manier waarop ik behoedzaam terug stapte naar het pad, had hij al gezien dat ik goed volk was. Aan het eind van het gesprek wenseten we elkaar nog een genoeglijke dag …

In de tuin: wilde hyacinten

Vandaag sluit ik dit vierluik over de in deze tijd van het jaar ’t meest in het oog springende bloemen en planten in onze tuin af met de wilde hyacint

Enkele van deze sierlijke hyacinten staan in onze schaduwrijke achtertuin, maar veruit de meeste staan in de op het noorden gelegen voortuin. Die voortuin ligt vrijwel de hele dag in de schaduw en dat schijnen de wilde hyantinten fantastisch te vinden. In de loop de jaren hebben ze zich daar uitgebreid tot een mooie, kleurrijke voorjaarsdeken over een bodem die de rest van het jaar goeddeels groen is …

In de tuin: grote muur

Wanneer de dotterbloem in de vijver aan de kant van het terras op zijn mooist is, komen aan de andere kant van de vijver de eerste bloemen van de grote muur tevoorschijn …

Deze mooie, wilde voorjaarsbloeiers sieren al ruim 25 jaar de rechteroever van het stroompje dat uitmondt in de vijver. Nouja, uitmondde eigenlijk, want het stroompje is onder invloed van de klimaatverandering een aantal jaren geleden helaas drooggevallen. Maar de grote muur doet het desalniettemin elk voorjaar nog even mooi …

In de tuin: de dotterbloem

De gewone dotterbloem (djerreblom in het Fries), die bij het terras met zijn voeten in de vijver staat, heeft dit jaar wat minder uitbundig gebloeid dan voorgaande jaren. Je zou bijna gaan denken dat het dit voorjaar ontbrekend onderhoudswerk door de merels de boosdoener is …

Maar de weinige bloemen die wel tot bloei kwamen, waren ook nu weer erg mooi. Kwaliteit boven kwantiteit, zullen we maar zeggen. Ik vind het prima …

In de tuin: varens

Bij wijze van intermezzo wilde ik deze week maar eens wat foto’s uit eigen tuin tonen. Daar heb ik vooral met het mooie weer de afgelopen tijd tenslotte ook weer menig aangenaam uurtje doorgebracht …

Wat ik elk jaar weer mooi vind om naar te kijken, is de manier waarop de varens in het voorjaar hun lange, frisgroene bladeren ontrollen …