Een roestige vlinder

“Hoe gaat het met u?” vroeg de neuroloog, nadat Aafje en ik afgelopen week in haar kantoor waren gaan zitten voor het jaarlijkse controle-gesprek. Geheel naar waarheid antwoordde ik: “Goed, want ik heb een uitstekende zomer achter de rug …”

We vertelden haar en de MS-verpleegkundige over de Joiny, waarmee ik sinds begin juni al fotograferend door de omgeving fladderde. “Ik kan het aan u zien,” zei ze, “u straalt”. Maar ik vertelde er ook bij, dat al die activiteit zo langzamerhand wel weer zijn tol begon te eisen. De altijd maar voortslepende vermoeidheid is al 22 jaar het grootste probleem dat de MS met zich meebrengt. Verder is vooral de loopafstand in de loop van dit jaar weer wat korter geworden. Ik begin als het ware wat roestig te worden nu de zomer voorbij is …

Over het enige nieuwe verschijnsel waar ik enige tijd geleden plotseling last van kreeg, had ik indertijd al contact gehad met de afd. neurologie. De neuroloog had er steeds geen verklaring voor. Maar een remedie was er waarschijnlijk ook niet tegen. In feite is er nog één middel waarvoor ik met mijn MS in aanmerking kan komen. Maar de kans is groot dat de bijwerkingen groter zijn dan de voordelen ervan. Het leek me beter om daar maar niet aan te beginnen. Ik doe het al 22 jaar met een minimum aan MS-medicatie en dat wil ik graag zo houden. Daar kon de neuroloog zich prima in vinden …

Nu we het koude(re) seizoen in gaan, zal ik mijn activiteiten weer moeten aanpassen. Met regelmatig een ritje op de Joiny is het eerst wel gedaan. Het is tijd om weer aan mijn conditie te gaan werken door virtuele ritjes te maken op de hometrainer. Hopelijk kan ik de spierkracht in mijn benen daarmee ook de komende winter weer wat op peil houden. Ook dat voornemen werd wel weer gewaardeerd …

Nadat alles aan de orde was geweest, konden we het gesprek naar tevredenheid afronden. Roestig of niet, ik kan weer een jaar met MS afvinken en we gaan volle goede moed het 23e jaar tegemoet. Zoekend naar een evenwicht tussen rust en activiteit probeer ik weer een koers uit te stippelen. We zien wel weer waar het schip strandt …

Fijne zondag allemaal.

Twintig jaar fotomaatjes

Zoals gebruikelijk begonnen we de dag met koffie. Voor de gelegenheid verraste Aafje ons ditmaal ook nog met oranjekoek. Jetske en ik vierden gisteren namelijk het feit dat we 20 jaar fotomaatjes zijn. Normaal gesproken treffen we elkaar om de 14 dagen. De ene keer komt Jetske naar Fryslân, de volgende keer reis ik af naar de Kop van Overijssel.

We zijn in deze uitzonderlijk mooie en lang zomer maar één keer op pad geweest in Overijssel. Sinds deze zomer zijn we hier samen veel mobieler, Jetske op de e-bike en ik op de Joiny. Toen de koffie en de koek op was, gingen we rond elf uur pad voor een rondje met het pontje …

De dag begon met een pechgeval. Deze keer niet met de Joiny, maar met Jetskes’ fiets, waarvan de ketting van het tandwiel raakte. Gelukkig gebeurde het meteen bij de eerste trappen. Jetskes’ fiets ging weer achter op de auto en ze kreeg Aafje haar e-bike mee …

Eenmaal onderweg wist ik mijn fotomaatje opnieuw te verrassen met mooie plekjes en paden. Via Opeinde en Oudega bereikten we de nieuwe uitkijktoren ‘de Wynwachter’ aan de Mûntsegroppe. Over een paar jaar staat de uitkijktoren op de oever van het nieuwe meer, dat momenteel wordt gegraven bij Oudega. Ik zal binnenkort wel wat meer vertellen over deze toren. Nu volsta ik met de mededeling dat het een prima plek was om onze broodjes te eten …

We vervolgden ons ritje in de richting van de Jan Durkspolder. Daar stelde ik aan het eind van de Geau voor om nog even een extra rondje naar Earnewâld te maken. We hadden de tijd tenslotte nog wel en er viel genoeg te zien onderweg. Aan het feit dat dat extra rondje en een tripje heen en weer naar de uitkijktoren ons tochtje in totaal ongeveer 10 km langer maakte, dacht ik op dat moment niet …

Tegen drieën bereikten we het pontje bij de Hooidammen. Eenmaal aan de overkant zetten we koers richting Drachten. Bij de Herkulesmolen ‘de Veenhoop’ maakten we een laatste tussenstop om nog een slokje te drinken. We waren bijna bij Smalle Ee, toen ik eens een blik op de km-teller van mijn Joiny wierp. ‘Komen we thuis, of maak je je zorgen?’ vroeg Jetske. ‘Komt goed’, antwoordde ik, ‘het is nu nog 5 km naar huis en er staat 42 op de telller. Volgens het boekje heeft hij een actieradius van 50-60 km* …’

Twee kilometer verder voelde ik de snelheid van de Joiny langzaam verminderen. We draaiden net voorbij het dorp De Wilgen het fietspad op, toen ik klaar was. Met 44 km op de teller en nog drie km te gaan was het gedaan met de accu van de Joiny. Jetske snelde me al vooruit om hulp te vragen bij de boerderij 200 m verderop …

We hadden op geen betere plek kunnen stranden. Vader en zoon Wijma – de één voormalig boer, de ander autodealer – wisten wel raad. Lang verhaal kort: de Joiny werd over een oprijplaat in een bestelbus gereden, waarmee ik een kwartiertje later heel vriendelijk thuis werd afgezet. Jetske, die intussen aan de praat was geraakt met de vrouw van de handelaar – ook een verpleegkundige – kwam enige tijd later op de fiets terug. Het was al met al weer een topdag, en ik heb nog weer wat bijgeleerd ook …

* Het bereik is afhankelijk van o.a. gewicht van de berijder, het wegdek en het weer. Intussen heb ik me verzekerd van pechhulp voor scootmobielen van de ANWB.

De laatste ronde (2e helft)

Nadat we de Freulevijver achter ons hadden gelaten, verlieten we een kleine kilometer noordelijker ook het Oude Bosch. Opnieuw staken we het Alddjip over, deze keer reden we over een houten bruggetje waar een paar tegenliggers ons netjes voor lieten gaan. Terug op de Mersken wilde een buizerd ter hoogte van de Merskenheide wel even voor ons poseren op een paaltje …

Het leek Jetske een leuk idee om nog even op de Merskenheide te kijken. Omdat ik daar een week eerder nog was geweest, toen de heide nog net mooi in bloei stond, stelde ik voor om langs de weg te wachten. De foto’s hieronder heb ik op 24 augustus gemaakt op de Merskenheide. Het uitbundige paars roze en paars begon toen al wat bruine randjes te krijgen …

In de noordoosthoek van het kleine natuurgebied staat een stukje naaldbos dat de afgelopen zomer zo ongeveer de genadeslag heeft gekregen door de klimaatverandering. Het was al langere tijd geen gezond stukje bos, maar veel van de bomen zijn in de afgelopen maanden al gevallen of gebroken. Het is triest om aan te zien …

Dat laatste geldt trouwens ook voor de aanblik van mijn Joiny korte tijd later. Op een bepaald moment draaide ik me om naar Jetske, nadat ik in één van de spiegels had gezien dat ze mijn kant weer op leek te komen. Wat er daarbij precies gebeurde, weet ik nog steeds niet. Ik weet alleen dat ik kort na elkaar twee felle tikken hoorde en dat de Joiny ineens naar links viel. Jetske omschreef het later als een harde knal. Gelukkig gebeurde het op een moment dat ik stil stond, zodat ik mezelf makkelijk kon opvangen …

Voordat Jetske weer bij me was, was ik alweer overeind gekrabbeld. Zo goed en zo kwaad als het ging duwde ik de Joiny naar het bankje verderop. Terwijl ik daar even ging zitten, was Jetske al in de actiemodus geschoten. Ze stelde eerst Aafje op de hoogte van ons pechgeval en belde daarna de dealer. We hadden geluk, ze hadden de bus bij de zaak en bij wijze van uitzondering wilden ze me wel ophalen …

– wordt vervolgd

De laatste ronde (1e helft)

In de eerste week van september maakten fotomaatje Jetske en ik nog maar eens een ritje op e-bike en Joiny. Daar was het tenslotte nog mooi weer voor. Jetske was meteen al prettig verrast was door de eerste nieuwe paden die ik voor die dag in gedachten had. Dicht bij de Mersken gaf deze jongedame ons de kans om wat foto’s te maken van haar en haar ruim 30 jaar oude pony …

In het volgende nieuwe pad zat een bruggetje waar we het Koningsdiep of Alddjip overstaken. Ook hier hielden we even halt om wat foto’s te maken …

Ten zuiden van het Alddjip kwamen we in het Oude Bosch uit. Ik had gepland om bij het nieuwe bankje voor Bert een hapje te eten. En dat lukte, want het bankje was vrij toen we er langs kwamen. En niet alleen dat, de zon scheen ook nog eens lekker tussen nog groene bladeren door …

Nadat we de inwendige mens hadden verzorgd, vervolgden we ons ritje. Al snel maakten we een volgende tussenstop bij de Freulevijver. Ook hier was het ondanks de warme en droge zomer nog flink groen. Als de nazomer het toelaat hoop ik hier binnenkort nog wat herfstkleuren te kunnen scoren …

– wordt vervolgd

Het uitzicht terug!

We waren gistermorgen ruim 10 km onderweg en we hadden al een paar foto-stops gemaakt, toen het tijd werd voor een korte sanitaire stop. Langs een stil, kronkelend fietspaadje tussen weilanden en bosschages zag Jetske een geschikt plekje. Terwijl ze wegdook tussen het struikgewas, wachtte ik rustig op de Joiny tot ze terug zou keren. Daarbij hoorde ik vanuit een maïsveld naast het fietspad al snel een ratelend en ronkend geluid naderen …

Vlak voordat de grote hakselaar uit de akker tevoorschijn kwam, stond Jetske weer decent gekleed naast het fietspad. ‘Dat is mooi getimed,’ riep ze me toe. Daarbij verwees ze niet alleen naar het feit dat ze zelf net op tijd weer tevoorschijn was gekomen, maar ook dat deze gebeurtenis mooi aansloot op mijn klaagzang over de muren van maïs van gisteren …

De combinatie van de hakselaar en de trekker met aanhangwagen maakte korte metten met deze muur van maïs, die het uitzicht op de Mersken blokkeerde. De mannen troffen het op deze waarschijnlijk laatste zomerse dag van 2026. Het werk vlotte snel op het droge akkerland. Wij troffen het trouwens niet minder tot dat moment, daarom vervolgden we onze weg in de richting van de Freulevijver tussen Wijnjewoude en Bakkeveen …

De blanke top der duinen

Je kunt het op de onderstaande foto niet zien. Jetske die de dijk was afgedaald aan de zeezijde, kon het bij gebrek aan zoomlens ook niet zien. Maar er was die dag echt wel iets bijzonders te zien. Ik had het bij mijn weten nog niet eerder gezien, en ik heb er ook even over moeten denk wàt ik nu eigenlijk had gezien …

Op de onderstaande foto’s zien we behalve een paar zeilboten ook het Aardgaswinningscomplex Ameland Westgat 1. Maar wat zien we op de horizon als ik de 600 mm zoomlens ten volle benut? Ik heb daar zoals gezegd even over moeten denken. Ik dacht in eerste instantie aan een luchtspiegeling, maar dat is het niet …

We staan op ruim 11, 5 km van Westgat 1 op de zeedijk ten oosten van Wierum. Ik weet dat ’t Oerd op de oostkant van Ameland een uitgestrekt laag gebied is. Ik kan daarom alleen maar tot de conclusie komen, dat we achter de zeilboten – maar vóór het gasplatform – de blanke top der duinen en de groene begroeiing van it Oerd op Ameland zien …

De vuurtorens en wat andere bebouwing op de eilanden zijn vaak goed te zien vanaf het vasteland. De duinen van Ameland heb ik hier vandaan voor het eerst gezien. Het maakt wel duidelijk hoe helder het die dag was. Daarom ter afsluiting vanaf de kruin van de dijk nog een laatste rondblik over de Waddenzee van west naar oost, van de kerktoren van Wierum tot Peazens-Moddergat in de verte …

Het uitzicht verveelde nog lang niet en het was nog steeds lekker weer. Maar het was desondanks tijd om af te dalen van de dijk en op weg naar huis te gaan. De auto stond tenslotte niet echt op geschikt plakje om lang te parkeren …

Het was weer een mooie en gezellige toegift op mijn verjaardag, met dank aan Aafje en Jetske.

Vlinders bij ‘de Putten’

Het slecht gemaaide pad liep rond de heuvel waar ooit het uitzichtpunt was. Er was nog een dicht begroeide verhoging te zien, maar daar viel met de beste wil van de wereld mijn oude uitzichtpunt niet meer in te herkennen. Van de Leijen rondom was niets meer te zien, het water bleef vrijwel helemaal verborgen achter een hoge en dichte rietkraag …

Gelukkig maakten wat vlinders op her en der bloeiend koninginnekruid de gang naar de Putten nog wat goed. Een mooie gave distelvlinder wilde beide kanten van zijn profiel wel even tonen. Een dagpauwoog werkte wat minder mee, die fladderde al na één foto weg. Een koolwitje liet zich nog net even in de vleugels kijken, voordat ze naar elders fladderde …

Het is voor het eerst dat ik de Putten heb kunnen verkennen sinds de herinrichting een jaar of 10 geleden. Ik heb niet het gevoel dat ik er de afgelopen jaren iets aan heb gemist. En ik denk ook niet dat ik de moeite nog eens neem om het gebied in te gaan. Er zijn gelukkig betere plekjes in de omgeving …