Een origineel interieur

De eigenaar van het oude huisje – laat ik hem Jan noemen, zo heette hij tenslotte – nam ons tot slot nog even mee naar binnen. Daar kregen we van onder tot boven een rondleiding door het prachtige optrekje. Jan vertelde hoe hij stapsgewijs het hele huis onder handen neemt. Ik beperk het hier tot een paar foto’s van het voorhuis. Een wand en het plafond waren weer voorzien van een nieuw laagje met de originele kleuren …

Hoewel ze de tand des tijds niet hebben doorstaan zonder hier en daar wat glazuurverlies te hebben geleden, vind ik ook de originele tegeltjes op een paar van de wanden de moeite waard. Het is de bedoeling om het voorhuis in originele staat te laten. Het woongedeelte zit in het achterhuis, daar heb ik echter geen foto’s van gemaakt. Er is tenslotte ook nog zoiets als privacy …

Blij verrast met zoveel spontane gastvrijheid bedankten we Jan, voordat Jetske en ik ons ritje vervolgden. Als er in de toekomst ontwikkelingen zijn rond het oude boerderijtje, ben ik van harte welkom om nog eens te komen rondkijken, aldus de eigenaar. Met de belofte dat ik binnenkort even een visitekaartje bij hem in de brievenbus doe, namen we afscheid. Natuurlijk verwijs ik de eigenaar t.z.t. ook naar ‘Schrijven met licht’, want Jetske is op dit soort fotografie net wat beter toegerust dan ik …

– wordt wellicht vervolgd –

Smallingerlands oudste gebouw

Wie hier regelmatig meeleest zal zich herinneren, dat het er in juni eindelijk van gekomen is om het oudste gebouw van de gemeente Smallingerland op te zoeken. Tot mijn spijt was het boerderijtje omgeven door bomen en struiken, waardoor ik toen geen foto heb kunnen maken waarop de voorgevel met het jaartal 1668 in zijn geheel te zien was. Daar kwam vorige week zaterdag verandering in …

Vanwege het aanhoudend mooie weer kwam Jetske weer een dagje met de auto naar Drachten en de fiets achterop. Tijdens de koffie spraken we af om een ritje rond de Leijen te maken – Jetske op de fiets, ik op de Joiny. We hadden Drachten nog maar net verlaten, toen ik voorstelde om even een extra afslag te nemen. Ik hoopte Jetske in het voorbijgaan iets van het oude boerderijtje te kunnen laten zien. Naast het pad naar het erf hangt het onderstaande informatiepaneel over dit rijksmonument …

We hadden geluk, er liep net iemand in de tuin. Op mijn vraag of hij de eigenaar was van dit mooie oude optrekje, kreeg ik een bevestigend antwoord. Nadat ik had verteld, dat ik een paar weken eerder tevergeefs had geprobeerd een paar foto’s van de voorgevel te maken, nodigde hij ons uit om even in de tuin te komen. Daar mochten we best even een paar foto’s komen maken …

We hoefden verder eigenlijk niets te zeggen of te vragen, we hadden hier te maken met een enthousiaste man, die blij was met het huis dat hij ruim anderhalf jaar geleden had kunnen kopen. Hij excuseerde zich voor de rommel in de tuin en vertelde over zijn plannen met het huis …

Natuurlijk mochten we ook de oude lindeboom zien, die aan de zuidkant naast het boerderijtje staat. Die boom zou ongeveer net zo oud zijn als het boerderijtje. Zoals op bovenstaande foto’s te zien is, is hij helemaal hol van binnen. Dat maakt het tot een bijzondere stam met zijn omtrek van ongeveer zes meter. Jetske en ik waren zoals gezegd nog maar net onderweg, maar voor mij kon de dag al niet meer stuk …

Maar de rondgang was nog niet voorbij, we werden nog even binnen uitgenodigd …

Veldwerk in It Skar

Nog even terug naar de rit die ik begin juni samen met fotomaatje Jetske op fiets en Joiny heb gemaakt. We waren inmiddels aangekomen in het Weinterper Skar. Daar stond het Afanja bankje nog net in de schaduw. Dat was een fijn plekje met een mooi uitzicht over het blauwgrasland om even wat te eten en te drinken …

Terwijl we daar zaten, zagen we in de verte een drietal mensen lopen die met een of ander veldonderzoek bezig leken te zijn. Op verschillende punten, die zorgvuldig met gps leken te worden bepaald, werd een grondmonster genomen. Ik veronderstelde dat het misschien te maken had met de waterhuishouding, omdat er tien jaar geleden een weg en een paar sloten uit het gebied zijn verwijderd …

Toen ze ons even later verderop tegemoet liepen, heb ik maar eens gevraagd waar ze mee bezig waren. Ze bleken onderzoek te naar de samenstelling van de bodem. De ondergrondse waterstroom in de richting van het Koningsdiep of Ald Djip speelt daar zijdelings een rol in, vertelde een van de onderzoekers. Nadat we het drietal verder een fijne dag hadden gewenst, vervolgden we onze tocht …

Kunstinstallatie in opbouw

Bij de laatste stop tijdens een ruim 30 km lange fietstocht, die ik gisteren samen met Jetske maakten, kwamen we terecht in de Overtuin van Huize Lyndenstein in Beetsterzwaag. Daar vielen we midden in de opbouw van een kunstinstallatie in de vijver van de parktuin. Beetsterzwaag staat in het weekend van 4 en 5 juli volledig in het teken van het jaarlijkse Kunstweekend …

In de vijver was iemand in een waadbroek op een surfplank ergens mee bezig. Op de wal stond beeldhouwster Floor van der Leun die haar man Roelof af en toe een voorwerp aanreikte. Samen waren ze bezig te zijn met de opbouw van een kunstinstallatie in de vijver …

Zo nu en dan reikte Floor haar man weer een aantal grote dobbers aan. Roelof haalde vervolgens halsbrekende toeren uit om de dobbers precies op het juiste plekje te verankeren in een net zonder zelf in de vijver te vallen. Jetske liet zich intussen helemaal bijpraten over het ontstaan van de installatie. ‘Als alle gebeeldhouwde dobbers uiteindelijk in het water liggen is het de bedoeling dat ze door wind en water wuivende in beweging gebracht,’ vertelde Floor …

Het werd een verrassend leuk treffen. Voordat we opstapten om aan de thuisreis te beginnen, heb ik Floor belooft, dat ik dit weekend ijs en weder dienende nog even kom kijken hoe het geheel is uitgepakt. Of dat gaat lukken is nog even de vraag. Mijn onderdanen moeten nog even wat herstellen na weer een mooie en gezellige dag met mijn fotomaatje …

Koeien rond het schar

Tijdens ons ritje op fiets en Joiny kwamen Jetske en ik o.a. langs het Weinterper Skar. Dit is een Natura 2000 gebied op ongeveer 6 km ten zuidoosten van Drachten. Verschillende boeren aan de rand van dit kwetsbare gebied zijn de afgelopen jaren volgens mij al uitgekocht of verhuisd. Aan de Nije Heawei ten westen van het schar liepen deze vleeskoeien in de wei …

De laatste boeren die binnen de 500 m zone die in het kader van het stikstofbeleid mogelijk rond het Weinterper Skar wordt getrokken, maken zich zorgen. Ik ook, maar dan om een andere reden.. Vandaag is in de Tweede Kamer deel zoveel van een lange reeks stikstofdebatten. Een deel van de boeren rukt alweer op naar Den Haag in een poging om een democratische gang van zaken opnieuw te ontregelen …

Deze koeien maakt het allemaal niet zoveel uit, zo lang zij maar wat te herkauwen hebben, vinden ze het vermoedelijk allemaal best. Op zijn tijd wat aandacht krijgen van een passant is een bonus. Maar bij twee fotografen tegelijk sloeg de twijfel bij sommige dieren zichtbaar toe. Gaan we naar haar, of gaan we naar hem …?

40 jaar

Gisteravond mochten Aafje en ik aanschuiven bij het tuinfeest van mijn fotomaatje en haar eega ter gelegenheid van hun 40-jarig huwelijk. Het werd een gezellige avond met een fijne temperatuur om buiten te zitten. De tuin was feestelijk ingericht en de catering was weer goed geregeld. Zoon- en dochterlief ontlokten Jetske en Dick met een bloemlezing over kleine en grotere gebeurtenissen in de afgelopen 40 jaar menigmaal een brede glimlach of een gulle lach. Kortom, het was fijn om er weer bij te kunnen zijn …

Hoewel het gisteravond dus lekker weer was, zit de warmte van de afgelopen dagen al flink in mijn benen. Dat is op zo’n avond toch wel jammer. Ik hield er altijd wel van om eens van plekje wisselen om met verschillende mensen bij te kunnen praten. Ook vond ik het altijd wel lekker om even aan een statafel te staan. Daarnaast heeft het mijn foto- en videobeelden wat eentonig gemaakt, maar een kniesoor die daar op let …

Was ik vroeger wel eens wat brak op de dag na een feestje, daar heb ik vandaag in ieder geval geen last van. Vandaag willen de benen alleen hun rust en wat verkoeling. Maar daarin zal ik vast niet de enige zijn …

Fijne zondag verder

Op zoek naar Bote’s gruttoland

Tegen het einde van een toch al mooie dag had ik nog één wens. Het lag niet bepaald op de route naar huis, maar ik wilde nog graag het gruttoland van boer Bote zien te vinden. Alleen: waar begin je zo’n zoektocht? Ik wist niet veel meer dan dat hij ergens in de buurt van Tjerkwerd moest wonen, en dat er een grote grutto van cortenstaal in een van zijn weilanden zou staan.

In Tjerkwerd hielden we een paar wandelaars staande. Misschien konden zij ons verder helpen. ‘No jimme treffe it, ik bin Bote syn sweager,’ antwoordde een van hen. ‘Jimme moatte in lyts stikje werom ride, dêrnei twa kear nei links en dan oer de brêge fuortendaliks nei rjochts, oer in smel kronkeldykje …’

Het smalle weggetje bracht ons uiteindelijk bij drie boerderijen. Behalve wat jongvee was er weinig leven te bespeuren. En van een grote grutto van cortenstaal? Geen spoor. Op dat moment bedacht ik me dat ik misschien beter naar Bote’s grutto had kunnen vragen dan naar zijn boerderij.

Er zat niets anders op dan terug te keren naar de doorgaande weg. We hadden nog maar net besloten om dan maar een stukje zuidwaarts over de N359 te rijden, toen het ineens gebeurde. Daar, midden in het land, stond hij — de grote grutto. Alsof hij al die tijd al op ons had staan wachten …

– Wie boer Bote is …? Dat zal ik hier morgen haarfijn uit de doeken doen …