Zwemmende passanten

We hadden wel weer alle geluk van de wereld. Net als vorig tijdens onze vakantie op Terschelling werd het ook nu weer prachtig zomers weer. Al op dag twee was het mogelijk om in de luwte van het huis lekker in de zon te zitten. En dan blijkt dat er niet alleen in de verte van alles te zien is, maar dat er ook dichtbij in alle rust van alles gebeurt …

Regelmatig zwom één van de meerkoeten voorbij, op zoek naar wat lekkers voor zichzelf en de partner …

Een wat treurig ogende fuut, die zonder partner door het leven leek te gaan, kwam ook enkele malen voorbij …

En dan was er nog de stoere woerd, die we later in de week nog eens te zien krijgen, maar dan wat minder fraai …

Tot slot zou ik nog bijna de school vissen vergeten, die ik enkele malen voorbij zag zwemmen, terwijl ik lekker op de steiger zat …

Operatie ijsvogel

Met een vrolijke mix van zon en wat langs het zwerk voortdrijvende stapelwolken was het gistermiddag best mooi weer voor de tijd van het jaar. En dus besloot ik gewapend met camera en klapstoeltje naar de dobbe in het Weinterper Skar te gaan. Daar zocht ik een plekje tussen de struiken aan de zuidkant van de dobbe, van waar ik enigszins beschut goed zicht had op het struikje waar ik vorige week vrijdag een ijsvogel had gefotografeerd …





Even leek een dikke plak bewolking waar mogelijk een paar druppen regen uit zouden kunnen vallen, roet in het eten te gooien, zoals op de bovenstaand foto is te zien, maar gelukkig klaarde het al snel weer op. Omdat de ijsvogel zich vooralsnog niet vertoonde, richtte ik mijn camera zo af en toe eens op een groepje kuifeenden, die zich aan de noordkant in de dobbe ophielden …





Behalve de kuifeenden zwom er ook een kleinere watervogel rond, dat leek me een dodaars. Deze vogel dook regelmatig onder om dan elders weer aan het oppervlak te verschijnen …





Vrijwel elke keer wanneer hij weer boven kwam, keek de dodaars snel even om zich heen om te zien waar de kuifeenden waren. Met gezwinde spoed zwom het diertje vervolgens steevast weer naar het groepje kuifeenden, waar hij dan tot een volgende duik wat rond bleef dobberen …





Al met al vermaakte ik me prima, maar nadat ik ruim anderhalf uur in de schaduw had gezeten, vond ik het welletjes, want het struikje bleef leeg en het werd er niet warmer op. Met stramme benen ben ik teruggekeerd naar de auto. ‘Operatie ijsvogel’ krijgt vast nog wel eens een vervolg, maar nu nog even niet …





Ook op dit vlak is ’t oneerlijk verdeeld in de wereld, want mijn fotomaatje kreeg tijdens een korte vakantie onlangs twee ijsvogels tegelijk voor de camera …

Grauwe ganzen bij de Skiere Goes

Het was rustig in en rond de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes’ (kaartje Google Maps) gistermiddag, maar daar was het uitzicht niet minder mooi om …





Behalve de twee futen waren er in de verte alleen wat kuifeenden te zien, verder werd het beeld bepaald door grauwe ganzen …





Niet al te ver bij de hut vandaan zaten twee ganzen op een door een pol gevormd eilandje …





Er stond een gans in het water, die mij nauwlettend in de gaten leek te houden …





Af en toe vloog er eens een gans voorbij …





Ik kreeg een kleine vlootschouw voorgeschoteld …





En vlak voordat ik vertrok, zwommen er nog een paar ganzen met drie jongen voorbij …





Eigenlijk zag het er allemaal heel idyllisch uit, maar voor honderdduizenden grauwe ganzen in ons land ziet de toekomst er donker en triest uit. Van overlast door de ganzen is hier geen sprake, maar elders zorgen de grauwe ganzen die hier het hele jaar blijven voor overlast en schade voor natuur en landbouw. Om die overlast en schade terug te dringen, hebben de provincies en zeven natuur- en landbouworganisaties (waaronder Staatbosbeheer, Vogelbescherming Nederland en It Fryske Gea) een zogenaamd ganzenakkoord gesloten. In dat akkoord is afgesproken dat het aantal standganzen (ganzen die het hele jaar hier verblijven) in vijf jaar moet worden teruggebracht tot het niveau van 2005.

Daartoe moeten er de komende jaren ca. 500.000 ganzen worden vergast. Het is echter maar zeer de vraag of dat een afdoende oplossing is. Zou het niet veel beter zijn om ervoor te zorgen, dat de grazige weilanden minder aantrekkelijk worden gemaakt voor de ganzen? Terwijl een groot deel van de koeien op stal staat, doen de ganzen zich tegoed aan het saaie, maar eiwitrijk raaigras in de weilanden. Volgens deskundigen zijn de ‘ouderwetse’ kruidige en bloemige weilanden voor ganzen een stuk minder aantrekkelijk, terwijl die juist voor bijen en andere insecten weer veel beter zijn. Maar die oplossing zal als gevolg van kortetermijndenken wel weer te duur zijn …   😦

Eén stap te ver

Tijdens één van mijn ritjes kwam ik ongeveer anderhalve week geleden langs de Poepedobbe (kaartje Google Maps) bij Bakkeveen. Hoewel het ook die dag weer triest en grijs was, heb ik de auto toch even aan de kant gezet om wat herfstlandschapjes te kieken …

Tussen 1600 en 1900 kwamen uit het armoedige Duitse Nedersaksen arbeiders naar Fryslân om de boeren in de Greidhoek -het gebied ten westen van de Friese meren, dat voornamelijk bestaat uit grasland- te helpen met het grasmaaien en hooien. Deze vroege gastarbeiders, die hannekemaaiers of poepen werden genoemd, namen ieder hun eigen zeis mee. Na de hooioogst keerden ze weer te voet huiswaarts …

De hannekemaaiers verzamelden zich in Bakkeveen bij de Poepedobbe om daar vandaan gezamenlijk de honderd kilometer lange reis terug naar Duitsland voort te zetten. Het verhaal gaat dat hannekemaaiers of poepen nogal stonken, bij de dobbe wasten ze zich voordat ze verder reisden …

Toen ik één stapje te ver in de richting van de dobbe maakte, vloog een groep eenden luidruchtig op uit de dobbe …

Ze maakten een rondvlucht om me heen en verdwenen daarna uit zicht …

Wat restte was een stil herfstlandschap met een zacht rimpelende spiegel …

Een beetje grijs, een beetje donker, maar zeker mooi …