De rust keert terug

Nadat alle vogels verschrikt waren opgevlogen was het een kakofonie van geluid in de lucht, niet alleen veroorzaakt door het gekrijs van de vogels, maar ook en vooral van het naderende geluid van geheel andere aard …

In eerste instantie ging ik ervan uit dat er weer één of meerdere legerhelikopters naderden. Die hadden de voorgaande dagen al heel wat mensen en dieren hier in het noordoosten de stuipen op het lijf gejaagd door in het kader van de legeroefening Falcon Autumn regelmatig akelig laag over de landerijen te vliegen. In dit geval was het geen legerhelikopter, maar het was wel een vergelijkbare herriebak die naar mijn idee ook veel te laag vloog …

Zodra de helikopter was verdwenen, namen de aalscholvers hun plek op de landtong weer in, die lieten zich niet gek maken. De andere vogels bleven zekerheidshalve nog enige tijd rondcirkelen …

Pas toen de kust na enige tijd echt weer veilig leek, keerden ook de ganzen terug naar hun plekje op het water …

Daarna zag ik de lepelaars verschijnen, waarvan ik dacht dat ze al naar (nog) warmere oorden waren vertrokken …

Het zijn niet de allermooiste foto’s, maar omdat het de eerste keer was dat ik zo’n grote groep lepelaars zag vliegen, neem ik ze toch maar even mee in dit logje …

De lepelaars streken tussen de ganzen neer, waar de meesten eerst hun veren schikten voordat ze begonnen te foerageren …

Uiteindelijk keerde rust weer teug in de Jan Durkspolder …

Lepelaars in De Weerribben

Na de lunch stelde Jetske op die mooie woensdag in juni voor om even een ritje door De Weerribben te maken …

In de buurt van Wetering-West zag ik vlak naast de weg een lepelaar door het water waden …

Jetske wist meteen wat haar toe doen stond …, enkele seconden later stond de auto rechts van de weg in de berm …

Zelf zochten we een plekje in de berm aan de linkerkant van de weg aan de rand van het water …

Twee lepelaars gaven ons ruim de tijd om foto’s te maken terwijl ze aan het foerageren waren …

Wat watervogels en een vlinder

Zoals ik hier gisteren al schreef, zaten de meeste vogels op grote afstand van de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes‘ in het Easterskar bij Sintjohannesga. De grote groep lepelaars in de verte was op zich zeker de moeite waard, maar meer dan af en toe even hun kop van links naar rechts verplaatsen, deden ze niet. Lepelaars zijn naar mijn idee vooral interessant als ze op wat kleinere afstand door het water wadend aan het foerageren zijn …









Een drietal zilverreigers hield zich iets dichterbij, recht tegenover de vogelkijkhut op. Om daar wat van te kunnen maken had ik opnieuw bij wijze van uitzondering de digitale zoom nodig. Het kon allemaal net …









Om kwalitatief iets fraaiere foto’s te kunnen maken, heb ik me daarom maar weer op het leverkruid of koninginnenkruid rond de hut gericht. De atalanta had intussen plaats gemaakt voor een paar lustig rondfladderende en regelmatig even snoepende dagpauwogen …









In vergelijking met de rafelige atalanta van gisteren, ziet deze dagpauwoog er een stuk frisser en vrolijker uit. Strak in de lak, zo gezegd …   🙂








Lepelaars in de Jan Durkspolder

De warmte is wat mij betreft meteen weer wat teveel van het goeie, daarom neem ik liever in de nog redelijk koele woonkamer een enigszins verfrissende duik in mijn gelukkig nog steeds goed gevuld foto-archief dan dat ik een fotokuiertje maak. De onderstaande foto’s heb ik enige tijd geleden gemaakt vanuit de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder …









Helemaal in de verte aan de rechterkant op de eerste foto zetelt tegenwoordig een lepelaarkolonie. Jammer genoeg zitten ze zo ver weg, dat ze zonder verrekijker en telelens nauwelijks de zien zijn …









Alleen met behulp van de digitale zoom – die ik maar zelden of nooit gebruik – lukte het om een paar van de indrukwekkende vogels herkenbaar op de foto te krijgen …








Lepelaars in het moerasland

Op de Wolwarren tussen Oudega en de Hooidammen zette ik de auto vrijdag rond het middaguur even in de berm om te genieten van het licht over het moerasland aan de linkerkant van de weg …





Toen ik na enige tijd verderop in het land een beweging gewaar werd, besloot ik eens goed in te zoomen …





Jawel, daar liepen onmiskenbaar twee lepelaars (leppelbekken in het Fries) naast elkaar door het moerasland …





Het was lang geleden dat ik hier in de buurt voor het laatst een lepelaar binnen het bereik van mijn camera had, realiseerde ik me …





Intussen heb ik even opgezocht, dat de laatste keer 3 maart 2012 was. Omdat ik die dag met Tijmen op pad was, was het zijn eerste lepelaar