Recht in de lens

Het was koud en donker, toen ik 18 mei rond half elf ’s ochtends de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder binnen stapte. De grote plas lag er verlaten bij, er zaten alleen wat grauwe ganzen die beschutting zochten tussen de gele lissen aan de oostkant van de hut. Het had geen zin om er lang te blijven zitten, want ik voelde mijn benen al snel verstijven …

Ik reed een rondje door de omgeving zonder veel bijzonders te zien. Na enige tijd reed ik over de doodlopende Hooiweg om daar ter hoogte van een dam en een hek een stop te maken, zodat ik even een stukje koek kon eten. Daar kwam ik echter nog niet meteen aan toe. Eerst kreeg ik de nog kans om een paar foto’s te maken van een graspieper, die vanaf een dikke paal aan de rechterkant van de weg even recht in de lens keek …

Niet veel verderop stond korte tijd later links van de weg een grutto op me te wachten. Erg waakzaam en alert was hij niet. Waarschijnlijk waren er nog geen rondscharrelende kuikens in het land, anders was hij wel luid krijsend opgevlogen. Ik vond het prima. De beide paalzitters hadden mijn dag mooi opgefleurd …

De zeearend en de ganzen

Op de achtergrond was de skyline van Leeuwarden zichtbaar, terwijl we op een afstand van ca. 600 meter nog een laatste blik op het nest van de zeearend konden werpen …

Enkele minuten later voeren we langs eens stuk plasdras-land in de verte. Een flinke groep grauwe ganzen leek het er prima naar de zin te hebben …

Een klein stukje verderop werden we op een prachtige manier verrast. Daar stond heel rustig een nog niet volgroeide zeearend – de gids schatte hem twee jaar oud – bij de ganzen in het water …

Alsof dat nog niet gek genoeg was, schuifelde hij rustig verder naar voren. En ganzen, die deden of ze gek waren en bleven verrassend lang staan waar ze stonden …

Totdat om wat voor reden dan ook de hele groep op een bepaald moment de vleugels spreidde en de hele club de lucht in ging. De zeearend leek gezellig een stukje mee te vliegen …

Het hele spul vloog met een bocht om een groepje bomen heen, ons verbaasd achterlatend …

– wordt vervolgd

Het voorjaar in de bol

Nadat de beide grauwe ganzen uit het blogje van gisteren zich hadden omgedraaid, zag ik ze uit zicht verdwijnen. Ik liep naar de andere kant van de vogelkijkhut en opende daar een kijkluikje. Daar kon ik ze in open water weer oppikken. Zo te zien kwam ik niks te vroeg …

Het was duidelijk dat ze het voorjaar in de bol hadden. Hoewel … hij toch wel wat meer dan zij, zo leek het. Dat zal dan wel aan zijn rek- en strekoefeningen kort daarvoor gelegen hebben …

Nog tijdens het voorspel hief heer gans plotseling zijn kop op. En wéér kreeg ik die blik toegeworpen. Dat was voldoende om het luikje schuldbewust zachtjes te sluiten en mijn heil elders te zoeken …

Ik heb de hut stilletjes verlaten door achterdeur …

Zicht op de horizon

Je hebt een fotomaatje of niet, en ik heb er één!

Nadat we vrijdagochtend onder het genot van koffie en koek hadden bijgepraat, vroeg Jetske of ik het zag zit om een ritje te maken. Onder de voorwaarde dat ze drempels en andere verkeersremmers extra voorzichtig zou passeren om mijn onderrug niet nodeloos te belasten, leek dat me wel wat …

De zon scheen en er dreven vriendelijke wolken langs het zwerk. Daar komt nog bij dat ik eigenlijk toch wel minstens 1 of 2 keer per week de horizon moet kunnen zien. Ik stelde voor om even naar de Jan Durkspolder te rijden. Daar is rondom horizon te zien en met een beetje geluk zou ik, gewapend met mijn kruk, zelfs de grote vogelkijkhut kunnen bereiken. Kortom: dat aanbod kon ik niet afslaan …

150 meter krukken bleek toch nog een flinke afstand te zijn, maar het lukte. En het was de moeite waard. Erg veel was er niet te zien, maar een paar wandelaars met een hond en een groep ganzen in de verte boden toch enige afleiding. En verder was er vooral veel horizon te zien en daar was het om begonnen …

Wat watervogels en een vlinder

Zoals ik hier gisteren al schreef, zaten de meeste vogels op grote afstand van de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes‘ in het Easterskar bij Sintjohannesga. De grote groep lepelaars in de verte was op zich zeker de moeite waard, maar meer dan af en toe even hun kop van links naar rechts verplaatsen, deden ze niet. Lepelaars zijn naar mijn idee vooral interessant als ze op wat kleinere afstand door het water wadend aan het foerageren zijn …

160728-1344x

Een drietal zilverreigers hield zich iets dichterbij, recht tegenover de vogelkijkhut op. Om daar wat van te kunnen maken had ik opnieuw bij wijze van uitzondering de digitale zoom nodig. Het kon allemaal net …

160728-1349x

Om kwalitatief iets fraaiere foto’s te kunnen maken, heb ik me daarom maar weer op het leverkruid of koninginnenkruid rond de hut gericht. De atalanta had intussen plaats gemaakt voor een paar lustig rondfladderende en regelmatig even snoepende dagpauwogen …

160728-1359x

In vergelijking met de rafelige atalanta van gisteren, ziet deze dagpauwoog er een stuk frisser en vrolijker uit. Strak in de lak, zo gezegd …   🙂

160728-1409x

Een oude bekende

Met tot dusver een gemiddelde temperatuur van 5 ºC is het een tamelijk modale maand maart. Dat was drie jaar geleden wel even anders, toen kwam de gemiddelde temperatuur uit op 1 ºC. Op 13 maart 2013 trof ik bij een temperatuur van ruim 4 graden in De Deelen een grauwe gans aan, die nogal worstelde met het ijs dat de petgaten toen nog bedekte …

160312-1450x

Dit jaar stond ik daar op 12 maart ook weer even aan de waterkant en opnieuw zag ik vlak bij het boothuis van Staatsbosbeheer een paar grauwe ganzen. Bij een temperatuur van ruim 10 graden lieten ze zich op die dag rustig voort dobberen op het water …

160312-1453x

Thuis gekomen zag ik, kijkend naar de halsband LCZ, dat het om dezelfde ganzen ging die ik hier drie jaar geleden ook heb gefotografeerd en gefilmd. Ik denk, dat we daarmee vast kunnen stellen, dat de zorgen die drie jaar geleden werden geuit over de halsband overbodig zijn …

160312-1501x

Ik sluit af met het filmpje dat ik drie jaar geleden maakte over het geworstel van gans LCZ …

Grauwe ganzen bij de Skiere Goes

Het was rustig in en rond de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes’ (kaartje Google Maps) gistermiddag, maar daar was het uitzicht niet minder mooi om …

130424-1210x

Behalve de twee futen waren er in de verte alleen wat kuifeenden te zien, verder werd het beeld bepaald door grauwe ganzen …

130424-1238x

Niet al te ver bij de hut vandaan zaten twee ganzen op een door een pol gevormd eilandje …

130424-1219x

Er stond een gans in het water, die mij nauwlettend in de gaten leek te houden …

130424-1212x

Af en toe vloog er eens een gans voorbij …

130424-1242x

Ik kreeg een kleine vlootschouw voorgeschoteld …

130424-1237x

En vlak voordat ik vertrok, zwommen er nog een paar ganzen met drie jongen voorbij …

130424-1243x

Eigenlijk zag het er allemaal heel idyllisch uit, maar voor honderdduizenden grauwe ganzen in ons land ziet de toekomst er donker en triest uit. Van overlast door de ganzen is hier geen sprake, maar elders zorgen de grauwe ganzen die hier het hele jaar blijven voor overlast en schade voor natuur en landbouw. Om die overlast en schade terug te dringen, hebben de provincies en zeven natuur- en landbouworganisaties (waaronder Staatbosbeheer, Vogelbescherming Nederland en It Fryske Gea) een zogenaamd ganzenakkoord gesloten. In dat akkoord is afgesproken dat het aantal standganzen (ganzen die het hele jaar hier verblijven) in vijf jaar moet worden teruggebracht tot het niveau van 2005.

Daartoe moeten er de komende jaren ca. 500.000 ganzen worden vergast. Het is echter maar zeer de vraag of dat een afdoende oplossing is. Zou het niet veel beter zijn om ervoor te zorgen, dat de grazige weilanden minder aantrekkelijk worden gemaakt voor de ganzen? Terwijl een groot deel van de koeien op stal staat, doen de ganzen zich tegoed aan het saaie, maar eiwitrijk raaigras in de weilanden. Volgens deskundigen zijn de ‘ouderwetse’ kruidige en bloemige weilanden voor ganzen een stuk minder aantrekkelijk, terwijl die juist voor bijen en andere insecten weer veel beter zijn. Maar die oplossing zal als gevolg van kortetermijndenken wel weer te duur zijn …   😦