De distelvlinder is terug

Nadat ik een tijdlang had genoten van hetgeen er zoal rondom de vogelkijkhut te zien was, besloot ik dat het tijd werd om zo langzamerhand eens terug te gaan. Maar daarmee was het met het fotograferen nog niet gedaan. Onderweg naar de auto zag ik tussen de vlinders die links en rechts van het pad rondfladderden,  op een bepaald moment een vlinder die dit jaar nog in mijn collectie ontbrak: de distelvlinder.

De distelvlinder is een trekvlinder die in Afrika overwintert. In het vroege voorjaar maakt de distelvlinder de oversteek naar Zuid-Europa, waar een eerste voortplanting plaatsvindt. In de vroege zomer trekken de vlinders vervolgens naar noordelijker streken, waar ze zich weer voortplanten. Dit nog erg gave exemplaar zou dus best eens vanuit bijvoorbeeld Zuid-Frankrijk hierheen hebben kunnen fladderen. Doe dat maar eens na …





























Wat watervogels en een vlinder

Zoals ik hier gisteren al schreef, zaten de meeste vogels op grote afstand van de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes‘ in het Easterskar bij Sintjohannesga. De grote groep lepelaars in de verte was op zich zeker de moeite waard, maar meer dan af en toe even hun kop van links naar rechts verplaatsen, deden ze niet. Lepelaars zijn naar mijn idee vooral interessant als ze op wat kleinere afstand door het water wadend aan het foerageren zijn …









Een drietal zilverreigers hield zich iets dichterbij, recht tegenover de vogelkijkhut op. Om daar wat van te kunnen maken had ik opnieuw bij wijze van uitzondering de digitale zoom nodig. Het kon allemaal net …









Om kwalitatief iets fraaiere foto’s te kunnen maken, heb ik me daarom maar weer op het leverkruid of koninginnenkruid rond de hut gericht. De atalanta had intussen plaats gemaakt voor een paar lustig rondfladderende en regelmatig even snoepende dagpauwogen …









In vergelijking met de rafelige atalanta van gisteren, ziet deze dagpauwoog er een stuk frisser en vrolijker uit. Strak in de lak, zo gezegd …   🙂








Vlinders rond de vogelkijkhut

Nadat ik donderdag enige tijd op de oever van het Tjeukemeer had gezeten, heb ik op de terugweg even een tussenstop gemaakt bij de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes) in het natuurgebied Easterskar bij Sintjohannesga (Google Maps) …









Voor de vogels had ik er niet naar toe hoeven gaan, want een drietal zilverreigers en een kolonie van een dertigtal lepelaars hielden zich op te grote afstand van de hut op om er mooie foto’s van te kunnen maken …









Ik heb me er gelukkig toch ook niet hoeven te vervelen, want er fladderden diverse vlinders rond de hut die af en toe wel even wilden poseren. De eerste was een al behoorlijk rafelige en wat verbleekte atalanta …









Maar eh … hoe heten nou toch ook alweer de bloemen waar die atalanta op zit …?



Grauwe ganzen bij de Skiere Goes

Het was rustig in en rond de vogelkijkhut ‘de Skiere Goes’ (kaartje Google Maps) gistermiddag, maar daar was het uitzicht niet minder mooi om …





Behalve de twee futen waren er in de verte alleen wat kuifeenden te zien, verder werd het beeld bepaald door grauwe ganzen …





Niet al te ver bij de hut vandaan zaten twee ganzen op een door een pol gevormd eilandje …





Er stond een gans in het water, die mij nauwlettend in de gaten leek te houden …





Af en toe vloog er eens een gans voorbij …





Ik kreeg een kleine vlootschouw voorgeschoteld …





En vlak voordat ik vertrok, zwommen er nog een paar ganzen met drie jongen voorbij …





Eigenlijk zag het er allemaal heel idyllisch uit, maar voor honderdduizenden grauwe ganzen in ons land ziet de toekomst er donker en triest uit. Van overlast door de ganzen is hier geen sprake, maar elders zorgen de grauwe ganzen die hier het hele jaar blijven voor overlast en schade voor natuur en landbouw. Om die overlast en schade terug te dringen, hebben de provincies en zeven natuur- en landbouworganisaties (waaronder Staatbosbeheer, Vogelbescherming Nederland en It Fryske Gea) een zogenaamd ganzenakkoord gesloten. In dat akkoord is afgesproken dat het aantal standganzen (ganzen die het hele jaar hier verblijven) in vijf jaar moet worden teruggebracht tot het niveau van 2005.

Daartoe moeten er de komende jaren ca. 500.000 ganzen worden vergast. Het is echter maar zeer de vraag of dat een afdoende oplossing is. Zou het niet veel beter zijn om ervoor te zorgen, dat de grazige weilanden minder aantrekkelijk worden gemaakt voor de ganzen? Terwijl een groot deel van de koeien op stal staat, doen de ganzen zich tegoed aan het saaie, maar eiwitrijk raaigras in de weilanden. Volgens deskundigen zijn de ‘ouderwetse’ kruidige en bloemige weilanden voor ganzen een stuk minder aantrekkelijk, terwijl die juist voor bijen en andere insecten weer veel beter zijn. Maar die oplossing zal als gevolg van kortetermijndenken wel weer te duur zijn …   😦

Waterballet in het Easterskar

Het was een mooie dag om weer eens een ritje wat verder van huis te maken. Zonder vooropgezet plan kwam ik rond het middaguur terecht bij de vogelkijkhut “de Skiere Goes” in het Easterskar bij St. Johannesga (kaartje Google Maps). Daar heb ik genietend van het uitzicht eerst maar eens een broodje gegeten …





Veel bijzonders viel er vanuit de hut niet te zien. De vogelkijkhut deed zijn naam eer aan, want er waren vooral grauwe ganzen te zien. Na enige tijd doken er ineens twee futen op, die niet al te ver bij de hut vandaan een waterballet begonnen op te voeren …





Een paar minuten lang leek het erop dat ik eindelijk de balts van de futen weer eens van dichtbij zou kunnen bekijken. Dat was voldoende reden om de camera maar even in de videomodus te zetten. Nadat ik ruim een minuut gefilmd had, dook het speelse tweetal echter onder water om pas veel verderop weer op te duiken. Daarmee doofde het waterballet als de spreekwoordelijke nachtkaars …




Het eerste spinnetje

We vervolgden onze weg naar de auto langs de sloot waar al bijna geen ijs meer op lag, omdat de zon er al geruime tijd vat op had …

Onderweg naar de parkeerplaats zag Johan een spinnetje op een paaltje zitten. Nooit te beroerd om een ander van dienst te zijn, wees Johan me op dat zonnebadende achtpotertje, zodat ik hem even met mijn macrolensje te lijf kon gaan …

De picknicktafel die eerder die dag aan het begin van het pad naar de vogelkijkhut stond, stond nu aan het eind van datzelfde pad. Dat kwam wel goed uit, want in de schaduw was het nog steeds zo koud, dat er rijp op het gras lag, maar in de zon was het net warm genoeg om er even een paar minuten te kunnen zitten …

Ik ben vergeten om even een foto te maken van de picknicktafel, maar terwijl we zaten te praten over hoe we de dag verder zouden invullen, heb ik vanaf mijn zitplaats nog wel even een paar plaatjes geschoten van een hek en een boerderij waar ik zicht op had …

Woensdag neem ik jullie mee op het vervolg van onze dagtrip. Morgen komt er tussendoor even een actueel plaatje uit eigen tuin …

Weerspiegeld riet

Terwijl de regen ook vandaag weer gestaag tegen de schuifpui klettert, prijs ik me rijk, dat ik nog steeds met veel plezier kan terugblikken op het ritje dat ik dinsdag met Johan heb gemaakt. Ik kan nog dagen vooruit, voordat de winter mogelijk opnieuw een speldenprikje komt uitdelen …   🙂

Nadat we de deur van de vogelkijkhut zo zacht mogelijk achter ons hadden gesloten -en dat valt bij de “Skieregoes” net als bij de meeste vogelkijkhutten nog lang niet mee- liepen we over het pad terug richting parkeerplaats. Onderweg wierp ik nog eenmaal een blik op de hut…

Halverwege het pad vloog een groepje ganzen luid gakkend over. Kijk, die had ik door de smalle kijkgaten in de hut waarschijnlijk weer gemist, maar nu kon ik ze net even vangen in een mooi zacht tegenlicht …

Op de sloot langs het pad lag nog steeds een fragiel laagje ijs …

Waar het ijs was gesmolten, werd het riet weerspiegeld op een zacht rimpelende waterspiegel …

Op de sloot die andere kant van het pad haaks op de eerste sloot loopt, viel bijna geen ijs meer te bespeuren …