Vogelkijkhut “Skieregoes”

Nadat ik me dinsdag tegen enen los had weten los te rukken van de fonkelende ijskristallen langs het pad naar de vogelkijkhut en Johan mij overeind had weten te hijsen, naderden we uiteindelijk toch de vogelkijkhut “Skieregoes” (in het Nederlands: “Grauwe gans”) in het Easterskar. Dit is een natuurgebied, dat tussen Heerenveen en het Tjeukemeer ligt (kaartje Google Maps). Het Easterskar is een laagveenmoerasgebied dat zijn ontstaan dankt aan de vervening, zoals zoveel natuurgebieden in Fryslân …

Voordat we de vogelkijkhut betraden heb ik even een blik over het linker zijscherm geworpen …

Eenmaal in de hut zagen we dat we er niet alleen waren. Aan de linkerkant zaten twee mannen met gewichtig uitziende telelenzen gespannen te kijken naar een plekje in de rietkraag, enkele meters bij de hut vandaan. Vrijwel in het midden van de hut zat een vrouw met een minstens even indrukwekkende camera-uitrusting. Zij was echter niet met vogels bezig, maar voerde minutenlang een gesprek met zoonlief. Iets van excuses mompelend beëindigde ze uiteindelijk het gesprek, waarna ze de hut verliet …

De rust keerde terug in de hut, zodat de beide mannen zich weer ten volle konden richten op een vogel -het bleek te gaan om een klapekster- die zich nog steeds daar ergens in het riet leek op te houden. Nadat ik ook enige tijd naar het bewuste plekje had zitten turen, richtten Johan en ik ons op het omringende landschap …

Wij zijn niet van die vogelaars, wij hebben geen van beiden het geduld om een tijdlang met de camera in de aanslag te zitten, totdat dat ene vogeltje verschijnt. Maar als er toevallig in de verte een paar ganzen moeizaam over het ijs schuifelen, dan wil ik daar natuurlijk wel even een plaatje van schieten …

Een overvliegende zilverreiger was me te snel af, maar dat ene pluisje, dat in een hoek van de hut bij één van de kijkgaten zachtjes op de wind heen en weer wiegde, ontsprong de dans niet.

Na een klein kwartiertje hadden Johan en ik het wel bekeken in de hut. Omdat het zonde was om nog langer binnen te blijven met het mooie zonnige, licht winterse weer, wensten we de beide mannen een goede voortzetting en verlieten we de vogelkijkhut …

Skywatch Friday 181

In de eerste twee weken van 2012 hebben we vooral wind, wolken en regen gehad. Het lijkt wel herfst deze winter.
Maandag en dinsdag hadden we eindelijk een paar zonnige, licht winterse dagen. Deze foto’s heb ik dinsdagmiddag gemaakt …

In the first two weeks of 2012 we’ve had a lot of wind, clouds and rain. Our winter looks like fall.
This week we had two sunny and somewhat wintery days on Monday and Tuesday. These shots were made on Tuesday afternoon …

Toen we aan het eind van de dag huiswaarts reden, zag ik de zonsondergang in de autospiegel …

When we drove home at the end of the day, I saw the sunset in the mirror of my car …

Het kon niet uitblijven: de auto moest even in de berm om de zon en de vliegtuigstrepen, gereflecteerd in het riviertje de Boarn, vast te leggen …

I stopped the car in the verge of the road, so I could make some shots of the sun and the contrails, reflected in the small river …

Een voorbij zwemmende meerkoet maakte het plaatje compleet …

A passing bird made the scenery complete …

En inmiddels is de herfst gewoon weer teruggekeerd …   😦

And meanwhile fall has returned …    😦

Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – …Enjoy your weekend!

Winters kristal in het Easterskar

Nadat we het Nannewiid achter ons hadden gelaten, waren we al snel bij het eigenlijke doel van ons dagtripje: de ongeveer 7 kilometer verderop gelegen vogelkijkhut ‘de Skieregoes’ in het Easterskar (kaarte Google Maps) bij Rotsterhaule. Het Easterskar is me wel bekend, omdat ik in mijn tienerjaren regelmatig in deze omgeving kwam. De vogelkijkhut is echter nieuw voor me. Johan kende hem wel en wilde hier graag met me naar toe, omdat hij bereikbaar is zonder al te ver te hoeven lopen …

Dat wil echter niet zeggen dat we al snel bij de hut waren. Aan de schaduwkant van het paadje dat naar de hut leidt, lag nog vrij veel rijp op het gras en riet. Een deel van dat schitterende kristalwerk moest eerst natuurlijk nog wel even op de foto worden gezet, want het zou best eens de laatste kans kunnen zijn om dat deze winter te kunnen doen. Verder commentaar lijkt me overbodig, de beelden spreken voor zich …