Licht over het water

Dat het stroompje in onze tuin drooggevallen is als gevolg van de klimaatverandering, was natuurlijk maar flauwe kul. Het zou mooi geweest zijn als er echt een bron had gezeten, die voortdurend fris zoet water aanvoerde. Maar zo was het niet …

Op de bodem van de vijver stond indertijd een pomp, waarmee het water onder de grond door naar de top van het heuveltje werd gepompt. Daar borrelde het dan onder stenen tevoorschijn, waarna het door de bedding van het beekje kabbelend naar beneden stroomde, terug de vijver in …

Maar dat werkt alleen als de vijver regelmatig wordt leeggepompt en schoon gemaakt. Dat werd voor mij te zwaar als gevolg van de MS. We hebben er nog een paar maal hulp bij gehad, maar dat is ook minstens een jaar of tien geleden. Sindsdien heeft zich een prachtig natuurlijk evenwicht ontwikkeld in de vijver. De stilstand deed het water goed, maar ieder jaar werd de drassige bodem dikker door o.a. afstervende krabbenscheer, gele plomp en waterlelies …

Als ik vandaag de pomp in de vijver zou zetten, zou er al snel een dikke brij van water en modder door het stroompje naar benden lopen. Het gevolg is een zwarte vijver zonder zicht op de bodem. Dat zou de kikkers, salamanders en vissen geen goed doen. En ons ook niet, want reken maar dat dat gaat stinken …

Nee, in plaats daarvan heb ik een alternatief bedacht. Eind mei schreef ik hier dat we een fonteintje op zonne-energie hadden gekregen van mijn fotomaatje en haar man. Daar hebben we in de vijver weinig plezier van gehad. Zodra de bomen vol in het blad zaten, lagen de kleine zonnepanelen vrijwel de hele dag in de schaduw. Dat leverde leverde niet het gewenst fonteintje op, maar ook geen verlichting. Daarom heb ik het fonteintje intussen in een schaal met water op het terras gelegd. Daar krijgt het momenteel zo’n 5 uur zon per dag. Al die tijd spuit het fonteintje water en ’s avonds branden de lampjes ook nog eens zo’n 5 uur …

Dat vond ik wel weer een wat langer filmpje waard. Om het geruis van de snelweg wat te maskeren heb ik er subtiel een passend nummer van mijn oude vriend Johan van Aken aan toegevoegd …

Fijne dag allemaal. Hou ’t hoofd koel en pas op jezelf en elkaar in deze tropische omstandigheden.

Stromend water in de tuin

Water in de tuin is altijd mooi. Water brengt op de een of andere manier vrijwel altijd extra leven in je tuin. Toen ik zo’n 35 jaar geleden onze tuin – toen eigenlijk nog Aafjes’ tuin – opnieuw heb ingericht, ben ik begonnen met de aanleg van een vijver. Met de aarde die dat opleverde, heb ik achter de vijver een heuveltje opgeworpen met daarop de bedding van een stroompje …

Stromend water brengt namelijk nog wat meer leven naar je tuin. Vooral in warme perioden zoals we die nu meemaken, klonk er een verfrissend kabbelend geluid rond het beekje en het watervalletje aan het eind. Hoewel er aan de temperatuur niets veranderd, geeft het geluid van zo’n stroompje vaak een gevoel van verkoeling …

Maar ja, zoals dat gaat in tijden van klimaatverandering, sinds de warme zomer van 2018 is de bron van het beekje dat onze vijver voedde drooggevallen. Sindsdien was het vooral op hete zomerdagen stil in de tuin. Met de huidige warmte verlang ik terug naar die dagen van weleer. Maar helaas gedane zaken nemen geen keer. Nog maar even nagenieten dan. De beeldkwaliteit van deze video uit 2003 is zeer matig, maar het geluid kan nog best mee …

IJswater

Als het zonlicht al een tijdje op het sneeuwdek van het fietsenhokje valt en de temperatuur geleidelijk stijgt, vallen de eerste druppels ijswater één voor één in het dakgootje …

Een kleine vrijage

Al ruim 25 jaar sieren de wilde witte voorjaarsbloeiers van de grote muur de rechteroever van het stroompje dat uitmondt in onze vijver. Nou ja, uitmondde eigenlijk, want het stroompje is onder invloed van de klimaatverandering een aantal jaren geleden helaas drooggevallen. Maar de grote muur deed het desalniettemin elk voorjaar nog even mooi. Zo zag het er vorig jaar uit  …

Elk jaar verscheen er een mooie witte deken van bloemetjes aan de achterkant van de vijver. Tot dit jaar …
Er verschenen veel minder knoppen en veel meer dan pakweg 25 bloemetjes zijn er de afgelopen periode helaas niet tot bloei gekomen. Onze kleine grote muur dreigt het slachtoffer te worden van de droge lentes die we de afgelopen jaren hebben gehad …

Een groot deel van de bloemetjes liet het kopje al snel hangen. De regen lijkt ook dit jaar weer te laat te komen. Maar er is altijd hoop, zo ook hier … Op een zwoele namiddag was ik getuige van een kleine vrijage van twee bloemen. Ze lijken er alles aan te doen om stand te houden …   😉