Reeën in wit en groen land

In mijn weeroverzicht van januari liet ik twee foto’s zien van de snelle conversie van de sneeuw- en ijsvlakte bij de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder naar een grote watervlakte. In de omringende weilanden was het al niet anders. Zo was het er even wit, enkele dagen later was ’t alweer groen …

Hoe dan ook, ik prijs me rijk om in een gebied te wonen waar reeën zich ongeacht de weersomstandigheden bijna met de regelmaat van de klok laten zien. Omdat ik weet dat er verschillende volgers zijn die zelden of nooit een ree te zien krijgen, meteen maar even een mooie serie …

Want hoe vaak je ze ook ziet, ’t is altijd weer een bijzonder en feeëriek schouwspel om die ranke dieren te zien …

Skywatch Friday 453

Vorige week liet ik hier een aantal Friese paarden zien met op de achtergrond land en lucht, die als gevolg van de sneeuw bijna naadloos in elkaar over gingen. Vandaag ’n vergelijkbaar beeld, maar dan met ezels op de voorgrond …

Last week I showed a number of Frisian horses with in the background land and sky, which as a result of the snow almost merged into each other. Today a similar picture, but with donkeys in the foreground …

Dit groepje ezels zag ik een paar uur later op dezelfde dag in een besneeuwd weiland staan …

I saw this group of donkeys a few hours later on the same day in a snowy pasture …

Vooral de meest linkse ezel stond zo mooi voor te poseren, die moest even wat extra aandacht hebben …

Especially the left-most donkey was posing so beautiful, it had to have some extra attention …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Een pony met jeuk

Nadat ik de schaatsers en de Friese paarden bij de Jan Durkspolder achter me had gelaten, heb ik koers gezet naar de andere kant van Earnewâld …

Daar trof ik deze pony’s in de sneeuw aan. Met een flinke baal hooi hadden ze zo te zien niets te klagen, of het moet al zijn dat de laatste van het stel last had van jeuk …

Zes reeën in de sneeuw

Een sprong reeën in de sneeuw, dat was al even geleden …

Vorige week donderdag zag ik er zes stuks bij de Jan Durkspolder …

Al snel hief één van de ranke dieren de kop even attent op …

Op grote afstand werd er geen gevaar in mij gezien …

Rustig grazend, bewogen ze zich gestaag in de richting van hun veilige bosschage …

Intussen heb ik dezelfde sprong reeën gisteren opnieuw gezien … In hetzelfde weiland, in een heel andere (groene) sfeer.

Villa Vijversburg

Voordat we verder gaan met onze rondgang door Park Vijversburg nog even dit …

Villa Vijversburg vormt van oudsher het hart van park Vijversburg. Dokter Nicolaas Ypey liet hier in 1844 samen met zijn vrouw Baudina Looxma de neoclassicistische Villa Vijversburg bouwen als buitenverblijf. In de tweede helft van de 19e eeuw is de Villa meerdere keren verbouwd en deels weer afgebroken. Sinds 1892 is de Villa eigendom van de ‘Stichting op Toutenburg’ …

Rond de villa werd een park aangelegd, dat officieel Groot Vijversburg heet. In de volksmond werd het park al snel het ‘bos van Ypey’. Wanneer er in dit deel van Fryslân meer dan honderd bomen bij elkaar staan, dan is er in deze contreien al snel sprake van een bos. Dat was zeker het geval in de negentiende eeuw, toen men nog niet snel even de auto kon pakken om ergens in het zuidoosten van Fryslân of in Drenthe een boswandeling te maken …

Groot Vijversburg was dus eigenlijk een bos om de hoek. In het park waren vernuftige slingerpaden en kronkelende vijverpartijen aangelegd, zodat er lange wandelingen gemaakt konden worden zonder dat de wandelaars in de gaten hadden dat ze verschillende keren (bijna) langs dezelfde plek liepen. En dat werkt nog steeds zo, hebben we later op die middag ondervonden. Want hoewel het park en de Villa in de afgelopen jaren een enorme remake en een naamsverandering hebben ondergaan, zijn de slingerende paden in het oude deel van het park gebleven …

Een bijzonder element van de villa wil ik er even uit lichten. Aan de achterzijde staat op het dak van ‘Villa Vijversburg’ een klokkenstoel. Dat heb ik bij mijn weten niet eerder op een dergelijke manier op een villa of landhuis gezien …

– wordt vervolgd –

De ekster en de kat

Het zijn luidruchtige herrieschoppers, die ik zeker in het voorjaar liever niet in de tuin heb, maar mooi zijn ze wel. Ik heb het over de ekster in zijn glanzende zwart-witte kostuum, waar ook nog een gedistingeerd vleugje blauw in is verwerkt …

Toen ik vorige week een ommetje in de buurt maakte, zag ik een ekster in het speeltuintje rond scharrelen. Hij leek zich volstrekt niet aan mijn aanwezigheid te storen en liet me rustig dichterbij komen, zodat ik een aardige fotoserie kon maken …

Toen er een kat op het toneel verscheen, leek de ekster hem even uit te dagen. Maar zodra de kat aan een sprint was begonnen om die nare plaaggeest naar de strot te vliegen, sloeg de ekster zijn vleugels uit. Vanuit een boom liet hij even later zijn spottende “Èkèkèkèk …” door het speeltuintje klinken. De kat bleef wat beteuterd achter …

Zwartbont, roodbont en gemengde herfsttinten

Wat een week en wat een weer. Mooier zal het wandelweer in november vooreerst niet worden, lijkt me …

En waar je ook kijkt, rondom in Fryslân staat het vee nog vredig te grazen in de wei …

En zeg nou zelf, of het roodbont of zwartbont vee is, ze doen ’t ook in een decor van herfstkleuren prima in de wei …