Vee in een zilv’ren zee

Vorig jaar zag ik ze vlak nadat Sinterklaas ons land weer had verlaten, donderdagmiddag zag ik ze enkele dagen voorafgaand aan de intocht van Sinterklaas, hele weilanden die te lijken voorzien van een laagje engelenhaar …





Duizenden spinnetjes hebben fijne spinnenweefsels gecreëerd, die als een tapijt bovenop het gras lijken te zweven. Deze weefsels bevinden zich eigenlijk het hele jaar wel in weilanden, maar je kunt ze vooral herfst en winter goed zien, omdat de zon dan laag staat. In tegenlicht levert het vaak een prachtig schouwspel op …





In een Brits onderzoek heeft men eens berekend dat er bij een dichtheid van 50 spinnen per m2 op een weiland of een stuk landbouwgrond meer dan een miljoen spinnen per hectare kunnen voorkomen, en dat de insecten die door alle Britse spinnen worden verdelgd, meer wegen dan alle bewoners van het eiland samen …





Maar hoeveel spinnen er ook verantwoordelijk zijn voor dit gigantische spinsel, het levert altijd weer een feeëriek schouwspel op om die schitterende zilveren draadjes zacht in de wind op en neer te zien dansen …





Dat ik ditmaal zo’n glanzend weiland aantrof, terwijl er wat veel liep te grazen, maakt het beeld helemaal af …




Een kleurrijk zondagsmaaltje

De afgelopen week zijn er in het kader van de nationale huis- en tuinspinnentelling in ons land ruim 9600 spinnen waargenomen. Dat werd vanmorgen bekend gemaakt door het VARA-radioprogramma Vroege Vogels. De kruisspin stak er, net als vorig jaar, met kop en achterlijf bovenuit met in totaal 4814 exemplaren. Daarna volgden de grote trilspin met 615 en de herfsthangmatspin met 521 stuks. Opvallend is ook het aantal zeldzame wespspinnen, maar liefst 54 exemplaren …





Ik werd in ons tuintje geconfronteerd met deze kruisspin. Toen ik hem vanaf de bovenkant probeerde te fotograferen, liep ik meteen tegen een probleem aan: stel je scherp op zijn bovenlijf zoals op de eerste foto, of stel je scherp op zijn kop, zoals op de onderstaande foto …





Om te kunnen bekijken wat zijn prooi was, moest ik hem vanaf de andere kant benaderen. Toen werd duidelijk dat hij een lieveheersbeestje te pakken had …





Nu niet meteen zeggen dat het zielig is voor dat eens zo mooie lieveheersbeestje, want dat is in feite gewoon net zo’n rover als de spin. En zo’n spin moet tenslotte ook door de tijd, ik zeg dan ook: eet smakelijk, geniet van dit kleurrijke zondagsmaaltje …




Een geliefd bloemetje

Een paar weken geleden heb ik hier de liefde voor de nog steeds op de Nederlandse Rode Lijst van planten staande blauwe knoop (Succisa pratensis of Scabiosa succisa) al eens bezongen …





De foto’s van de blauwe knoop en de vele witjes die dat logje sierden heb ik indertijd gemaakt op een veldje bij de heide aan de westkant van het Weinterper Skar …





Tijdens een kuiertje aan de oostkant van het Weinterperp Skar ontdekte ik afgelopen week dat de bloemen geliefd worden door meer dieren dan alleen geaderde witjes en zweefvliegen …





Behalve witjes dartelden er nu ook verschillende citroenvlinders en een dagpauwoog rond. Hoe zeer ik mijn best ook deed, die laatste wilde niet even meewerken aan een kleine fotosessie …





Dat gemis werd echter ruimschoots goedgemaakt door deze fraaie roodbruine spin, die zich ophield bij een nog in knop staande blauwe knoop …




Zwartwitte spin op gele bloem

De bloemen lijken nog het meest op de grote wederik, maar eerlijk is eerlijk, ik heb ze ter plekke niet goed genoeg bekeken en ik heb er te weinig van in beeld gebracht om daar een gefundeerde uitspraak over te kunnen doen …





De spin heb ik ook nog geen naam kunnen geven, maar ik vond het fotogeniek genoeg om hem hier een plekje te gunnen. Wie weet wat voor soort bloem en spin het zijn, mag dat natuurlijk in een reactie best verklappen … 🙂




Een gevleugelde boeienkoning

Toen ik onlangs na afloop van een fotokuiertje in De Deelen nog even wat langs het struikgewas bij de parkeerplaats rond struinde, zag ik vanuit mijn ooghoek hoe een kleine vos verstrikt raakte in spinnenweb …





Vrijwel meteen kwam een forse kruisspin uit zijn schuilplaats vandaan om koers te zetten naar zijn prooi …





Bekomen van de eerste schrik begon de vlinder uit alle macht te fladderen. Het web deinde heftig heen en weer. Het ging zo tekeer, dat de spin besloot om het zekere voor het onzekere te nemen en terug te keren naar zijn schuilplekje …





Het heftige gefladder van de vlinder miste zijn doel niet, na korte tijd wist hij zich als een ware Houdini te bevrijden van de kleverige draden om vervolgens weg te vliegen en een stukje verderop neer te strijken op de picknicktafel …





Daar bleef het diertje een tijdje zitten om bij te komen van dit hachelijke avontuur …




Spin grijpt kever

Het was een waar genot om gisteren na vijf grijze en regenachtige dagen weer even buiten te kunnen zijn. Het was licht bewolkt en er stond een stevige wind uit het noordwesten. Over een bestemming voor mijn fotokuier hoefde ik niet lang na te denken. Het werd als vanzelfsprekend ook nu weer het Weinterper Skar, en dat zal niet voor het laatst geweest zijn deze week, want het wordt er nog steeds met de dag mooier …





Nadat ik even bij het veld met echte koekoeksbloemen had gekeken, heb ik de beschutting van het struikgewas langs het pad maar weer opgezocht, want het was nog knap fris in de wind. in de luwte was het goed uit te houden. En laat die luwte nu ook net het beste plekje zijn om wat macrofoto’s te kunnen maken …





Langs het zuidelijke pad werd mijn blik op een bepaald moment getrokken door een spin die een kever te pakken had. De maaltijd van de spin leek me te bestaan uit een rozenkever of johanneskever. De spin heb ik nog geen naam kunnen geven, maar hoe de spin en de kever dan ook heten, terwijl de spin in alle rust zijn maaltijd verorberde, kreeg ik alle kans had om wat macrofoto’s te maken …





Dat is de grote charme van het Weinterper Skar … Zonder ver te hoeven lopen, kom ik in deze tijd van het jaar langs het pad op pakweg 25 meter naar het noorden of 25 meter naar het zuiden op zonnige dagen altijd wel wat tegen. Nog wel …, maar niets blijft altijd zoals het eens was …




Spinnen, heel veel spinnen

Niet eens zo gek ver van de weilanden die volledig waren bedekt met een ragfijn netwerk van spinnenweefsels, trof ik op dezelfde dag een legertje spinnen in de berm aan …





Ik weet niet of deze spinnen verantwoordelijk zijn voor het bedekken van hele weilanden met hun spinsels, maar het zou me niet verbazen. Kijk eens naar de fijnmazigheid van dit netwerk en naar de enorme hoeveelheid draden. Je kunt er hier en daar nauwelijks doorheen kijken, het lijkt me een geweldige hangmat …





En dan te bedenken, dat dit nog maar een klein deel van de spinnen was, maar dat ontdekte ik pas toen ik er al een tijdje gehurkt zat te fotograferen. De eerste spinnen benaderden me door op de camera te klimmen en vervolgens doodleuk via mijn handen en armen op pad te gaan. En ook via mijn benen rukten ze op …





Hoe goed ik ook had geprobeerd de beestjes van me af te slaan, toen ik even later in de auto zat, voelde ik nog een paar spinnetjes in mijn haardos kriebelen. Om ongelukken te voorkomen, heb ik de auto eerst maar weer even in de berm gezet om mezelf nogmaals van de kleine kriebelaars te ontdoen …