Even de luiken dicht

Vanmorgen heeft een vaardige verpleegkundige van de Pijnpoli in ziekenhuis Nij Smellinghe in Drachten me weer eens even ‘lekker ingepeperd’. Nou ja, echt lekker is zo’n behandeling natuurlijk niet. De qutenzapleister heeft mijn buik weer geteisterd alsof ik twee dagen in de zuid-Franse zon heb gelegen, maar niets is minder waar …

Gelukkig vind ik het geen straf om vanmiddag met ontblote buik lekker gestrekt voor de buis te hangen om de pijn weg te laten trekken. In alle rust zullen er ook vandaag vast weer fraaie landschappelijke beelden van Frankrijk aan me voorbij trekken. Het commentaar Michel Wuyts en José de Cauwer van de BRT zal me na verloop van tijd ongetwijfeld weer lekker weg doen sukkelen. In een naar verwachting niet al te spannende rit zullen de oogluikjes dan wel even dicht vallen. Maar bij het Finish Alert van Radio Tour ben ik er natuurlijk weer …

Ook op mijn weblog gooi ik de luiken binnenkort overigens even dicht. Dat had ik oorspronkelijk niet gepland, maar de MS-vermoeidheid plaagt me de laatste tijd net wat meer dan me lief is. En dan is het beter om even gas terug te nemen, heeft de ervaring me geleerd. Morgen voor de zomerstop nog één logje, dat al enige tijd in concept (bijna) klaar staat voor publicatie. Daarin neem ik jullie mee op een virtuele reis. Oant moarn …

Oorlogsmonument bij Trimunt

Na de februaristaking in 1941 was de april-meistaking van 1943 de tweede grote staking in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze april-meistaking was een reactie op een bekendmaking van de Duitse bezetters, die inhield dat alle bijna 300.000 Nederlandse militairen, die in mei 1940 tegen de Duitse invallers hadden gevochten, zich opnieuw moesten melden en teruggevoerd zouden worden in krijgsgevangenschap. Bij de Machinefabriek Stork in Hengelo brak een wilde ongeorganiseerde staking uit, die zich als een olievlek over het land verspreidde. Vooral in de noordelijke provincies werd het protest met veel geweld neergeslagen door de Duitsers. In heel Nederland vielen 175 dodelijke slachtoffers, waarvan zestig in de drie noordelijke provincies: 22 Friezen, 31 Groningers en 7 Drenten …

140503-1348x

Een van de grootste drama’s voltrok zich op maandag 3 mei 1943 bij de buurtschap Trimunt op de grens van de provincies Fryslân en Groningen. Daar bij Trimunt werkten de Duitsers aan het radarstation “Löwe”. Soldaten ontdekten daar enkele dwars over de weg liggende bomen, kennelijk omgehakt om met melkbussen geladen wagens de weg naar de zuivelfabriek te versperren. “Sabotage!”, concludeerden zij opgewonden …

140503-1340x

De SD in Groningen werd gewaarschuwd en spoedig arriveerde een overvalwagen. Als represaillemaatregel tegen de van sabotage verdachte bevolking werden zestien mannen die zich toevallig in de buurt ophielden door de Duitsers opgepakt en in een militaire barak bij het radarstation opgesloten. Niet lang daarna gaf de commandant het moorddadige bevel: “Erschieβen …”

140503-1341x

Andries Hartholt, zijn 3 zoons Dirk, Albert en Hendrik Hartholt en zijn aanstaande schoonzoon Berend Assies, Eeuwe de Jong, Sibbele de Wal, de broers Karst en Jan Doornbosch, Gerrit van der Vaart, Geert Jan Diertens, de onderduikers Frits van de Riet en Johannes Glas en de broers Uitze, Jelle en Steven van der Wier werden standrechtelijk doodgeschoten. De dertienjarige Steven van der Wier, die van z’n moeder even mocht gaan kijken wat er aan de hand is, zet het op een lopen, met z’n klompen in de hand. Tevergeefs, hem wordt een salvo achterna gejaagd en de jongen overlijdt ter plaatse …

140503-1344x

Ter herinnering aan dit afschuwelijke drama is er een monument opgericht aan de Kloosterweg bij Trimunt. Het monument bestaat uit een gedenksteen van rode natuursteen, omgeven door veldkeien en zestien eiken …

140503-1345x

Omdat vrijheid nog altijd niet vanzelfsprekend is, staan we vanavond weer twee minuten stil ter nagedachtenis aan allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.

IJs en zopie

Terwijl Jetske en ik nog wat rondscharrelden op de oever van het Wad, had Aafje het zich gemakkelijk gemaakt …

De foto’s die ik hier gisteren liet zijn, zijn allemaal in westelijke en zuidwestelijke richting gemaakt. Tot slot richten we de blik nog even in zuidoostelijke richting, waar we zicht hadden op een soort pier …

Aan het begin van die pier staan een aantal kunstwerken van natuursteen en op een heuvel meende ik zelfs een bankje te ontwaren. Maar even onthouden, want dat is later nog wel eens een bezoekje waard …

Intussen werd het tijd om de fiets weer eens op te zoeken, want mijn benen begonnen te protesteren, en Aafje zou ook wel haast uitgekeken zijn …

Nou vooruit, nog een laatste foto van het Wad dan … daar kon Aafje nog best even op wachten, ze zat daar tenslotte lekker …

Nog maar net weer onderweg moest ik de dames even tot rust manen. Niet dat ik het tempo niet bij kon houden, maar omdat ik toch nog even een paar plaatjes wilde schieten …

Niet zo ver bij het fietspad vandaan stond een wonderlijk bouwwerk met een nog wonderlijker opschrift …

IJs en zopie …
Zou het onderdeel uitmaken van het Oerol festival, dat gisteren onder erbarmelijke omstandigheden van start is gegaan …?