Het was een grijze dag, en af en toe viel er wat hele lichte motregen. Terwijl ik in een bedaard tempo over de Tjongervallei reed, zag ik hem vanuit de verte al zitten. Nadat ik de auto rustig had laten uitrollen en de ruitenwissers nog eens over de voorruit had laten glijden, richtte ik mijn camera op de buizerd …

Vlak nadat ik een eerste foto van hem had gemaakt, begon hij zijn verenkleed te poetsen. Dit leek hèt moment om de auto een klein stukje naar voren te laten rollen, terwijl ik het stuur zó draaide dat ik nog één of meer foto’s kon maken door het geopende zijraam …

Daar bleek de buizerd echter niet van gediend te zijn. Vrijwel meteen sloeg hij zijn vleugels uit, waarna hij het straatnaambordje “Tjongervallei” en mij achter zich liet …