Een kille rotstreek

Nadat ik gisteren aan het eind van de middag een sneeuwwandeling in de buurt had gemaakt, nam ik me gisteravond voor om vandaag een ritje naar de Ecokathedraal te maken. Of naar de Jan Durkspolder, daar was ik nog niet helemaal uit …

Toen ik vanmorgen opstond – vroeger dan normaal om maar geen tijd verloren te laten gaan – voelde ik meteen al dat van die plannen eerst nog niets terecht zou komen. De MS flikte me weer eens zo’n typische, kille rotstreek. De ene dag ben je een hele kerel, en de volgende dag ben je zo slap als een vaatdoek …

Er zit weinig anders op dan me eerst maar weer te vermaken met de tuinvogels, zoals ik dat ook gisteren aan het begin van de middag deed. Toen heb ik mevrouw merel haar eerste stapjes op het ijs van de vijver zien zetten. Vanmorgen leek ze verbaasd om zich heen te kijken, toen ze ontdekte dat het ijsvloertje ineens was verdwenen …