Een reegeit in de polder

Geplaatst op door

Het was er al druk toen we de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder binnen stapten. De kijkluikjes aan de luwe oostkant van de hut waren al goed bezet. Jetske schoof naar het laatste vrije plekje aan die kant, en ik nam plaats bij een luikje aan de zuidkant. Dat was niet het beste plekje, zo bleek al snel …

Aan de oostkant verscheen na enige tijd een ree, die een rondgang over het drooggevallen deel van de plas maakte. Daar had ik één keer eerder een ree gezien. Die spotte ik indertijd toen ik uit de auto stapte, eenmaal in de hut aangekomen, was de ree indertijd alweer verdwenen. Nu zat het weer niet echt mee, omdat ik bepaald geen vrij zicht had …

Er zat niets anders op dan me maar met de ellebogen naar voren te werken, want dit kansje moest me eigenlijk niet ontgaan. Met een ferme schouderduw heb ik Jetske uiteindelijk weten te bewegen een stapje opzij te doen. Maar daar hield ik dan ook echt een paar prachtige foto’s van deze plassende reegeit aan over …

Het spreekt vanzelf dat ik het heb goedgemaakt met mijn fotomaatje, zodra de ree voorgoed uit beeld was verdwenen, de middag was tenslotte nog niet om … 😉

42 gedachten over “Een reegeit in de polder”

    • Er was in dit geval in mijn verhaal sprake van enige dichterlijk vrijheid, zoals Jetske het in haar reactie noemde. We zijn gewend om fotogenieke momentjes te delen, en dat was ook hier het geval.
      Prettig weekend verder

      Like

    • Dankjewel, Dirk. De schouderduw was natuur dichterlijke vrijheid, zoals Jetske het in haar reactie noemde, maar voor de rest is er iets aan gelogen. Meestal is het rustig in de kijkhutten die ik regelmatig bezoek. Vaak zit je er alleen, soms met 1 of 2 andere liefhebbers. De extra drukt werd vooral veroorzaakt door toevallig passerende of schuilende toeristen, het is nu eenmaal hoogseizoen..

      Like

        • Ik ben ook niet zo’n dringer en duwer, maar ik heb toch al eens een keer de neiging gehad om iemand een trap te geven om eens ruimte te maken voor een ander. Dat was een aantal jaren in De Weerribben. Er stond een groepje mannen samengedrongen rond een kattenstaart, omdat daar een zeldzame grote vuurvlinder zat. Allemaal joekels van lenzen op hun camera, en maar fotograferen. Honderden foto’s werden gemaakt, zonder dat wij een kansje kregen om ook een paar foto’s te kunnen maken. Uiteindelijk heb ik met geschraapte keel even flink aan moeten dringen, voordat we ook een kansje kregen. Maar toen kreeg ik die uiterst zeldzame vlinder dan toch voor het eerst en tot nu toe voor het laatst op de foto: https://wordpress.com/post/afanja.com/17134

          Like

  15. Zo druk in de kijkhut Jan, als ik hier een vogelkijkhut binnenstap deze tijd van het jaar, zie ik zelden iemand. Misschien zijn onze kijkhutten hier rond het Antwerpse minder interessant. Echt veel zag ik er ook nooit hoor….

    Geliked door 1 persoon

    • Ja, daar kan ik ook iets over vertellen Rudi , bijvoorbeeld kijkhut de kuifeend in de haven van Antwerpen, geplaatst als ik me niet vergis door natuurpunt, je hebt alleen een Huble teleskoop nodig om iets te kunnen zien. Vandaar dat bij ons er niemand komt denk ik – behalve daklozen of druggebruikers misschien, want de geur is er ook iets speciaal.

      Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.