Ik prijs me gelukkig dat ik gistermiddag zo’n mooie zonnige herfstkuier heb gemaakt in het bos bij Heidehuizen, want vandaag zijn we terug bij af en is het grijs en saai, waardoor de glans van de herfsttinten weer is verdwenen …

Het najaarszonnetje scheen gisteren rond het middaguur prachtig door het steeds dunner wordende bladerdek, waardoor het bos in een baaierd van goudgeel licht werd gezet dat hier en daar ook nog eens fijntjes werd gereflecteerd …

Zeker bij het maken van landschapsfoto’s foto’s maak ik maar weinig gebruik van de zogenaamde ‘portrait-stand’, maar gisteren heb ik daar toch eens een paar maal bewust voor gekozen. Hieronder hetzelfde plekje nog een keer, maar dan in de ‘portrait-stand’ …

Ik weet niet wat jullie ervan vinden, maar mijn voorkeur gaat dan toch uit naar de ‘staande’ foto hierboven. Op het plekje hieronder heb ik het ook nog eens geprobeerd met de ‘portrait-stand’, maar dat viel dan weer tegen …

Tussendoor heb ik nog wat staan experimenteren met fraaie zonneharpen die de vochtige boslucht doorkliefden, maar die bewaar ik tot morgen. Vandaag sluit ik af met de onderstaande foto van twijgjes met goudgele bladeren, die zachtjes heen en weer wiegden in de wind. Hier was de keuze niet zo moeilijk …