Een paartje grote zaagbekken

Begin februari heb ik weer eens een kijkje genomen bij It Krûme Gat tussen Smalle Ee en De Veenhoop. Ik hoopte daar een paar close-ups te kunnen maken van smienten in de luwte …

Die waren er ook wel, en ik heb er ook wel wat foto’s van kunnen maken, maar een paar andere gasten vond ik nog net wat interessanter. Mag ik u voorstellen … de heer en mevrouw Grote Zaagbek.

De grote zaagbekken zijn hier wintergasten, die zich met hun smalle spitse snavel helemaal op de vangst van vis, ongewervelden en soms een amfibie, een jong zoogdier of een vogeltje richten. Het vrouwtje (linksonder) is hier net weer tevoorschijn gekomen, nadat ze op de foto’s van gisteren even was ondergedoken om een visje of zo te verschalken …

Het enige juiste antwoord kwam van C., de enige echte vogelaar in ons midden gisteren.

Ploep … weg …

Het was een bijzondere, maar achteraf bekeken vooral ook een vermoeiende week. Nu alles achter de rug is, is de vermoeidheid in extreme mate neergedaald in mijn benen. Zelfs de sneeuw kan me niet echt naar buiten lokken.

Kortom: ploep … ik duik onder en ben weer even weg

Iemand trouwens enig idee wat hierboven onder water duikt …?

80 jier freonskip

Na een bijzondere week kunnen we terugkijken op een mooi compact en persoonlijk afscheid van mem gisteren. Hoewel er niet veel sneeuw meer lag tijdens de laatste rit naar het crematorium, zorgde dat witte laagje toch voor een bijzonder sfeertje. Mem zou het mooi gevonden hebben, want ze vond het vooral de laatste jaren zo lekker licht als er wat sneeuw lag …

Na een leven van bijna 89 jaar zijn er maar weinig vrienden en familieleden over, maar het was fijn om de mensen die er wel waren even te zien en te spreken. Wat me echt heeft getroffen, was de aanwezigheid van mem haar hartsvriendin vanaf de lagere school.

In een fotoalbum dat mem ongeveer drie jaar geleden nog heeft samengesteld, vond ik gisteravond deze foto’s van de lagere schooltijd. Hoewel mem zelf niet meer mobiel was, is de vriendin haar tot voor kort blijven bezoeken. Kijk ze op de foto hieronder ruim 80 jaar geleden eens lief hand in hand staan …

Veel mooier kan ik deze serie niet afsluiten.

Van mem tot mij

Mem groeide na de oorlogsjaren uit tot een gezonde jonge meid. Na de lagere school ging ze naar de huishoudschool, waarna ze aan het werk ging bij Douwe Egberts in Joure. Met enkele van haar vriendinnen uit die tijd heeft ze nog tot voor kort contact gehouden …

Zoals dat gaat, raakte mem in de jaren 50 op vrijersvoeten. Ze leerde een gerenommeerd fietser en koemelker kennen, die aan de andere kant van het Tjeukemeer woonde …

Nadat de verkering tussentijds een tijdlang uit was geweest, stapten heit en mem in september ’57 in het huwelijksbootje …

Een klein jaar later zag ik als eerste zoon het levenslicht. Op de foto hieronder zit ik met mem in tuin bij ons huis aan de Commissiepolle in Echten …

De rest is geschiedenis …

In grut húshâlden yn in lyts húske

Gisteren vertelde ik hier al, dat mem in 1936 op ruim een halve kilometer afstand van de molen ‘De Hersteller’ aan de Hoge Dijk werd geboren in een klein arbeidershuisje. Dat arbeidershuisje staat op de foto linksonder. Daar woonde dus het hele achtkoppige gezin, dat op de rechterfoto uit 1934 of 1935 te zien is. Mem moest toen nog geboren worden, maar gelukkig stond haar oudste zuster op het punt om te trouwen en uit te vliegen.

Een grote huishouding in een klein huisje …

Linksonder mem – rechtsonder mem met haar jongste broer …

Waar het begon

De achtkantige poldermolen ‘De Hersteller’ werd in 1857 gebouwd aan de Hoge Dijk bij Rotsterhaule. Samen met vijf andere molens werd hij ingezet om de Groote Sintjohannesgaasterveenpolder droog te malen. De bemaling werd in 1931 overgenomen door twee elektrische gemalen. In 1946 werden het wiekenkruis en de kap verwijderd, toen was het binnenwerk ook al (in de kachel?) verdwenen. In 1948 werd volledige sloop overwogen, maar dat gebeurde niet: de romp bleef in gebruik als woning.

In april 1936 werd mem als laatste van 7 kinderen geboren in een klein arbeidershuisje 600 meter verderop …