Toch wel wat teleurgesteld over wat we bij de Leijen hadden aangetroffen, vervolgden we onze rit weer. We hadden geen andere keuze, want we waren nog maar halverwege. Bij Eastermar vroeg ik Jetske om even te stoppen. Bij een boerderij staat daar een oud, scheef hangend schuurtje waar al decennia lang een paar nog wat oudere, roestige reclameborden aan hangen. Die moesten nu toch eindelijk maar eens op de foto …

Het grootste bord is een origineel vroeg 20e-eeuws emaille reclamebord voor Gargoyle Mobiloil, met het iconische rode Gargouille-logo boven de dikke zwarte ‘Mobiloil’-letters op een witte achtergrond. De onderste tekst luidt ‘Vacuum Oil Company Ltd,’ waarmee het bord wordt geïdentificeerd als een echte Britse uitgave van Vacuum Oil Company Ltd, de voorganger van Mobil. Dit ontwerp is een van de meest herkenbare en blijvende beelden in vroege autoreclame, bedoeld voor tentoonstelling in garages, tankstations en werkplaatsen. Het bord toont periode-slijtage, met glazuurverlies, roest en randdegradatie die sterk wijzen op langdurig werk. Er schijnt een levendige handel te zijn in deze borden. Over het bordje van Shell hoef ik verder geen woorden vuil te maken …

Een ‘gargoyle’ is in het Frans een ‘gargouille’, en dat is in het Nederlands een ‘waterspuwer’. Zo’n waterspuwer is een uitmonding van een goot, vergaarbak of waterbekken met het doel water af te voeren. Zelf ken ik gargouilles nog het best van oude gebouwen, zoals kerken en kastelen in Frankrijk. Het zijn vaak sinister gebeeldhouwde figuren als de duivel, monsters en roofvogels (bron: Waterspuwer Wikipedia) …