De Deltagoot in het Waterloopbos

Voordat ik aan mijn foto’s van het grootste model in het Waterloopbos toe kom even een stukje geschiedenis …

Dit grootste model, de Deltagoot, werd tussen 1978 en 1980 gebouwd. De Deltagoot is een enorme betonnen bak van 240 meter lang, 5 meter breed en 7 meter diep. Deze afmetingen waren van belang omdat de Deltagoot gebruikt werd om de Oosterscheldekering te testen. Omdat kleine ontwerpfouten na uitvoering op de benodigde grote schaal rampzalige gevolgen kunnen hebben, wilde men de werkelijkheid zo dicht mogelijk benaderen …

aanleg van de Deltagoot 1979 (foto: Wikipedia)

aanleg van de Deltagoot 1979 (foto: Wikipedia)

Het water dat voortdurend met veel geweld tegen de wanden beukte, kwam uit een speciaal voor dat doel geslagen grondwaterput. Een bewegende wand functioneerde als hydraulische golfmaker, waarmee golven van drie meter hoog konden worden gemaakt als bij een westerstorm. Hiermee zijn o.a. onderzoeken en testen uitgevoerd naar de gigantische pijlers in de stormvloedkering voor de Oosterschelde …

Met de ingebruikname van de Oosterscheldekering op 4 oktober 1986 was de stormvloedkering voltooid en Zeeland veilig. De Deltagoot had het belangrijkste werk waarvoor hij was gemaakt achter de rug, maar hij bleef nog jarenlang in gebruik. Medewerkers van het Waterloopkundig Laboratorium, dat inmiddels is opgegaan in Deltares, bleven er nog lang onderzoek doen met zand, beton, steen en ander materiaal om te testen of diverse dijkontwerpen en -bekledingen bestand zouden zijn tegen de invloeden van wind en water. Deltares heeft inmiddels in Delft een nieuwe Deltagoot laten bouwen, waarmee golven van ruim 4 meter hoog kunnen worden gemaakt.

Op de onderstaande video zie je de Deltagoot in actie, je kunt hier mooi zien hoe de golven worden opgezweept:

Natuurmonumenten, de huidige eigenaar van het Waterloopbos, heeft van de lange goot een enorm Deltamonument laten maken. Van dat monument zal ik vanaf morgen vier fotoseries publiceren, zoals de vaste volgers dat ook gewend zijn van mijn bezoeken aan de Ecokathedraal. Hier alvast een voorproefje, de rest volgt de komende 4 dagen …

– wordt vervolg –

Een oude golfmachine

Gisteren schreef ik al dat er in de tweede helft van de vorige eeuw door het Waterloopkundig Laboratorium in het Waterloopbos m.b.v. verschillende schaalmodellen onderzoek werd gedaan naar het effect van golfbewegingen en stroming in het water. De daartoe benodigde golven werd opgewekt door golfmachines. In 1957 werden er 40 van gemaakt. Ze werden op een lange rij in een betonnen vloer verankerd. Maar ze konden ook worden verplaatst, bijvoorbeeld naar een ander schaalmodel of om een andere golfrichting in te stellen …

Het houten schot aan de voorkant van de machine kon heen en weer bewegen. Maar het kon ook roteren, waardoor een ander golftype ontstond. Met de golfmachines konden regelmatige ‘langkammige’ golven met verschillende hoogte en golfperiode worden opgewekt. Enkele van de machines werden later aangepast, zodat ook onregelmatige golven met variabele golfhoogte en golfperiode konden worden nagebootst. Hiermee werd de werkelijkheid nog beter benaderd …

Nog weer later konden met een ander type golfmachine onregelmatige ‘kortkammige’ golven worden opgewekt, zoals die bijvoorbeeld op de Noordzee voorkomen. Daarmee was de plaatselijke situatie volkomen natuurgetrouw na te bootsen. Dat gebeurde onder andere in de Deltagoot. Ik kom hier later nog op terug …

Bij de ingang van het Waterloopbos is deze oude golfmachine nog in zijn originele roestige staat te bewonderen. Iets verderop zag ik vorige week een volledig gerestaureerd exemplaar staan. Die heb ik maar niet op de foto gezet, want dat deed bijna pijn aan mijn ogen. Intussen is een grote golfbak in het Waterloopbos in zijn geheel gerestaureerd. Het is het tweede waterloopkundige model dat is opknapt. In dit filmpje van Omroep Flevoland is mooi te zien hoe die golfmachines werkten. Ik sluit dit hoofdstuk af met wat detailfoto’s van de machine …

– wordt vervolgd –