Venus en de asgrauwe maan

Donderdag was het nieuwe maan, toen was de maansikkel echter nog zo smal dat ik hem niet heb kunnen ontdekken. Gisteravond was hij wel goed te zien, daarom heb ik het statief rond 22:00 uur even in de voortuin opgesteld om een paar foto’s te maken van de maansikkel en de tegenwoordig niet te missen planeet Venus …

Als bonus kreeg ik niet alleen de maansikkel te zien, maar ook de rest van de maan was vaag zichtbaar. Dat resterende van de maan werd zichtbaar door het zogenoemde asgrauwe licht. Dat is zonlicht dat door de aarde naar de maan wordt gezonden en vervolgens door de maan weer naar de aarde teruggekaatst wordt, waarna het hier zichtbaar wordt. Dit licht is het best waarneembaar zo’n 3 à 4 dagen vóór en na nieuwe maan, als de maan boven en de zon onder de horizon staat …

Door nog even wat verder in te zoomen, worden op de scheiding van licht en donker ook de kraters op het maanoppervlak weer zichtbaar. Ik heb het wel vaker gezegd, het zijn juist die kraters die de maan voor mij zo aantrekkelijk maken om naar te kijken …

Druppeltjes in het mos

En weer was het hier de hele dag grijs en grauw. Een ritje van een kilometer of zestig over plattelandswegen na afloop van een verjaardagsvisite leverde me slechts één fotogeniek moment op …

090227-1434x

Een groepje van vijf reeën stak op enige afstand voor me heel rustig de weg over … totdat ik de auto had laten uitrollen en mijn camera van de passagiersstoel had gepakt …

090227-1435x

Spoorslags gingen ze er als op afspraak met grote sprongen vandoor, daar was zo snel geen scherpstellen aan …

090227-1432x

Eenmaal thuis restte mij niets anders dan enigszins mismoedig een greep in mijn rijkgevulde archief te doen …

090227-1437x

Deze kleine druppeltjes in het mos op de daklijst van onze bijkeuken dateren van februari 2009. Maar ik vind het nog steeds pareltjes.   🙂