Ruim voordat we de werkplek van de rietsnijders hebben bereikt, zijn we al gespot door Rena, de hond van één van de mannen …
Niet gehinderd door de rookslierten, blijft ze ons – waaks blaffend – attent volgen …
Rena heeft intussen Jetske herkend, waarna een hartelijke begroeting volgt …
Het was een onverwacht pittige wandeling om over het nog licht berijpte, maar knap oneffen rietland bij de rietsnijders te komen …
Onderweg viel het Jetske en mij allebei op hoe kort en iel de bosjes riet waren, die her en der op het land lagen of al door de mannen in schoven bijeen waren gezet …
Zó kort had ik het riet hier de afgelopen jaren niet eerder gezien, dat beloofde niet veel goeds. Vergelijk het maar eens met deze foto’s uit februari 2016 …
Vorig jaar is het er door mijn gezondheidsperikelen niet van gekomen, maar afgelopen dinsdag heb ik samen met Jetske weer een bezoekje gebracht aan de rietsnijders. Daarvoor togen we ditmaal naar Kalenberg, het centrum van de rietcultuur en het kwaliteitsriet, beter bekend als het Kalenberger riet uit De Weerribben …
De komende dagen of weken zal ik proberen om hier in woord en beeld verslag te doen van dit ook nu weer geslaagde, gezellige, vermoeiende en leerzame bezoekje. Met behulp van rooksignalen loodsten de mannen ons naar de plek waar ze aan het werk waren …
Afanja's Weblog 