Aan de voet van de Brandaris

Eerder deze week heb ik me dagelijks beperkt tot het plaatsen van slechts één of enkele foto’s en een kort stukje begeleidende tekst over ons uitstapje naar Terschelling. Bloggen gaat intussen prima vanaf de iPad, maar ik vond het ook wel eens lekker om een paar dagen bijna helemaal niet met internet bezig te zijn, temeer daar ik goed gezelschap was.. Vanaf vandaag zal ik eens wat meer vertellen en vooral laten zien van de geweldige dagen die we op Terschelling hebben gehad.

Laat ik eens beginnen mijn reisgezelschap voor te stellen. Net als twee jaar geleden had ik het genoegen om een paar dagen op Terschelling te zijn samen met Aafje en mijn fotomaatje Jetske. De relatie van Jetske en mij rust al bijna vijf jaar op de stevige basis van onze gezamelijke hobby, de fotografie. Daaruit heeft zich in de loop der jaren een fijne vriendschap ontwikkeld, die ik ten zeerste koester. Dat Aafje en Jetske gedurende die tijd ook prima met elkaar bleken te klikken, geeft die vriendschap nog meer waarde. Aafje en ik hoefden dan ook niet lang na te denken over Jetske’s voorstel om weer eens een paar dagen samen op Terschelling door te brengen.

Maandag 6 juni kwamen we rond 13:30 uur aan op een druilerig Terschelling. Dat was twee jaar geleden wel anders, toen was het tropisch warm en hebben we meteen de verkoeling van strand en zee opgezocht. Ditmaal hebben we eerst maar een terrasje opgezocht om te schuilen voor de miezerige regen en maar vast wat extra vitamientjes tot ons te nemen …

110606-1404x

Omdat we op een terras aan de voet van Neerlands oudste vuurtoren de Brandaris zaten, zag ik mijn kans schoon om wat foto’s te maken van die oude reus …

110606-1357x

Het viel nog niet eens mee om de volledige 55 meter in beeld te krijgen …

110606-1359x

Veel meer dan dit heb ik er niet van kunnen maken in het miezerige weer …

110606-1403x

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik voor het laatst had gefietst, maar na twee glazen vitaminerijk sinaasappelsap moest ik er toch weer aan geloven. Onderweg naar ons huisje werd ik bij West-Terschelling meteen al geconfronteerd met een forse kuitenbijter, maar dankzij de trapondersteuning wist ik de top te overwinnen en ons huisje te bereiken. Voor een eerste dag had ik daarmee wel voldoende lichaamsbeweging gehad. ’s Avonds hebben we het gezellig en behaaglijk gemaakt bij de als open haard vermomde gaskachel. En dat was geen straf.  🙂