Afscheid van Terschelling

Aan alles komt een eind, zo ook aan die heerlijke vakantie op Terschelling. Een week nadat de MS Friesland ons naar het eiland had gebracht, voeren we op dezelfde veerboot weer terug naar het vasteland …

Vanaf één van de havenhoofden werden we uitgezwaaid door onbekende achterblijvers …

Langzaam zagen we Terschelling met die zo kenmerkende vuurtoren de Brandaris aan de horizon verdwijnen …

Ook op de terugreis troffen het met ’t weer. Het was weliswaar fris, maar de mooie wolkenlucht en de passerende zeilboten en andere vaartuigen hielden me een groot deel van de reis aan dek …

Tijd om de blik voorwaarts te richten …

Op weg naar Terschelling

Na afloop van een warm en zonnig weekend, waarin in ons tuintje voor het eerst dit jaar de tropische 30 graden werd bereikt, was het grijs en kil toen wij maandagochtend 29 mei rond 9:20 uur in haven van Harlingen aan boord rolden van de MS Friesland. Jawel, voor het eerst rolden we eens aan boord van een veerboot naar één van de Waddeneilanden …

Toen Aafje vorig jaar oktober voorstelde om in juni een week naar Terschelling te gaan, heb ik daar meteen mee ingestemd, maar wel onder de voorwaarde dat we de auto mee zouden nemen. Tot nu toe waren we altijd gewend om fietsen te huren op de Waddeneilanden, maar dat was me de vorige keer op Terschelling slecht bevallen …

Na twee ritjes op een e-bike die nauwelijks enige ondersteuning bood, hebben we indertijd op de laatste dag van ons verblijf alsnog een auto moeten huren om het strand te kunnen bereiken en nog wat van het eiland te kunnen zien. Dat zou me niet nog eens overkomen …

Met mijn in oktober nog niet te voorziene buikklachten en de daarmee gepaard gaande achteruitgang van mijn conditie kwam de auto op het eiland nu helemaal goed van pas. En pas als je zelf met de auto inscheept, zie hoeveel auto’s er elke keer op zo’n veerboot mee gaan …

Het vertrek was weliswaar grijs en kil, maar eenmaal op open zee begon het wolkendek te breken en maakte de grijze grauwsluier plaats voor een veel vriendelijker licht …

Tegen het middaguur bereikten we Terschelling en kon de vakantie echt beginnen …

Naar het Wad

Blijkbaar zijn er mensen die denken dat we nog steeds op Terschelling zitten, maar niets is minder waar. We hebben maar drie dagen op dat prachtige Waddeneiland gezeten, maar daar hebben we dan ook het uiterste uit gehaald. Ik heb er zo’n 400 foto’s aan overgehouden, en daarvan heb ik er tot nu toe nog geen vijftig gepubliceerd. Daarom mijmer ik voorlopig nog maar even door over onze minivakantie, dat bevalt me zeker met het huidige herfstachtige weer heel goed. Wie intussen uitgekeken is op de plaatjes van Terschelling, die moet maar een goed boek pakken of zo, ik weet het anders ook niet …

De uren op het strand en in de duinen hadden me goed gedaan. Zo goed zelfs, dat ik het op de terugweg aandurfde om nog even een kleine omweg te maken op de fiets. Vlak voordat we weer bij ons vakantieverblijf waren, leek het me een goed plan om nog even een afslag naar links te nemen, zodat we nog even bij de Waddenzee konden kijken …

Onze bungalow stond weliswaar vlak tegen het Wad aan, maar vanaf het park konden we vanwege een hinderlijke prikkeldraadversperring niet tot op de oever komen. Nu we er toch bijna langs kwamen, kon dat stukje extra fietsen er nog wel bij …

We volgden het fietspad dat langs de oever van het Wad loopt, totdat we ter hoogte van onze bungalow waren. Daar vandaan hadden we zicht op de Brandaris, die met z’n 55 meter hoog boven West-Terschelling uittorent, en die ’s nachts zijn lichtbundel ver over land en zee laat schijnen …

Boeiender was het zicht op de Waddenzee zelf, waar gladde spiegelingen, zachte rimpelingen en felle schitteringen elkaar speels afwisselden …

Ver weg en dichterbij passeerde een keur aan zeilschepen …

De schuit op de onderstaande foto stal toch wel de show met zijn kleurrijke fok. Het plaatje werd gekompleteerd met een eenzame Wadloper en de veerboot, die in de verte met een fraaie luchtspiegeling naderbij komt …

Jetske, turend over de Waddenzee …
Ja, die heeft ook wel oog voor wat mooi is, maar dat wisten we al …  🙂

Aan de voet van de Brandaris

Eerder deze week heb ik me dagelijks beperkt tot het plaatsen van slechts één of enkele foto’s en een kort stukje begeleidende tekst over ons uitstapje naar Terschelling. Bloggen gaat intussen prima vanaf de iPad, maar ik vond het ook wel eens lekker om een paar dagen bijna helemaal niet met internet bezig te zijn, temeer daar ik goed gezelschap was.. Vanaf vandaag zal ik eens wat meer vertellen en vooral laten zien van de geweldige dagen die we op Terschelling hebben gehad.

Laat ik eens beginnen mijn reisgezelschap voor te stellen. Net als twee jaar geleden had ik het genoegen om een paar dagen op Terschelling te zijn samen met Aafje en mijn fotomaatje Jetske. De relatie van Jetske en mij rust al bijna vijf jaar op de stevige basis van onze gezamelijke hobby, de fotografie. Daaruit heeft zich in de loop der jaren een fijne vriendschap ontwikkeld, die ik ten zeerste koester. Dat Aafje en Jetske gedurende die tijd ook prima met elkaar bleken te klikken, geeft die vriendschap nog meer waarde. Aafje en ik hoefden dan ook niet lang na te denken over Jetske’s voorstel om weer eens een paar dagen samen op Terschelling door te brengen.

Maandag 6 juni kwamen we rond 13:30 uur aan op een druilerig Terschelling. Dat was twee jaar geleden wel anders, toen was het tropisch warm en hebben we meteen de verkoeling van strand en zee opgezocht. Ditmaal hebben we eerst maar een terrasje opgezocht om te schuilen voor de miezerige regen en maar vast wat extra vitamientjes tot ons te nemen …

Omdat we op een terras aan de voet van Neerlands oudste vuurtoren de Brandaris zaten, zag ik mijn kans schoon om wat foto’s te maken van die oude reus …

Het viel nog niet eens mee om de volledige 55 meter in beeld te krijgen …

Veel meer dan dit heb ik er niet van kunnen maken in het miezerige weer …

Het was alweer een hele tijd geleden dat ik voor het laatst had gefietst, maar na twee glazen vitaminerijk sinaasappelsap moest ik er toch weer aan geloven. Onderweg naar ons huisje werd ik bij West-Terschelling meteen al geconfronteerd met een forse kuitenbijter, maar dankzij de trapondersteuning wist ik de top te overwinnen en ons huisje te bereiken. Voor een eerste dag had ik daarmee wel voldoende lichaamsbeweging gehad. ’s Avonds hebben we het gezellig en behaaglijk gemaakt bij de als open haard vermomde gaskachel. En dat was geen straf.  🙂

De vuurtoren

Sandra sprak gisteren het vermoeden uit, dat ik vast niet zo ver bij haar vandaan op het strand was geweest, dit temeer daar ze iemand had zien lopen die nogal op mij leek …

Goed geprobeerd, Sandra, maar dan zul je waarschijnlijk mijn dubbelganger hebben zien lopen, want wij verblijven op een flinke steenworp afstand van de oudste vuurtoren van ons land …