Vrijwilligers in het zonnetje

De vakantietijd is nu ook hier voorbij. Aafje is vanmorgen weer met frisse tegenzin op de fiets gestapt om haar werk weer eens op te zoeken. Ook voor mij als bloggende MS-er is het tijd om het normale levensritme weer op te pakken. Hoewel ik de afgelopen weken wel rustig ben blijven bloggen, merk ik, dat ik de laatste tijd te weinig beweging heb gehad. Het is tijd om mijn dagelijkse fotokuiertjes weer op te pakken. En dat is vandaag meteen goed gelukt.

Tot het reguliere levensritme behoren ook de kuiers met mijn fotomaatje Jetske. Zij troonde me vandaag in twee etappes mee De Wieden in. Ik begin nu eens een keer met het mooiste en meest vermoeiende tweede deel: een kuier bij het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten bij St. Jansklooster. Een paar jaar geleden hebben Jetske en ik hier het Vlonderpad eens gelopen. Vandaag stond het Laarzenpad op het programma. Om dat Laarzenpad te bereiken, moesten we met een wankel trekpontje een vaart oversteken. Een schilderes had dit plekje uitgezocht om het landschap in aquarel vast te leggen …

110913-1450x

Eenmaal aan de overkant liepen we een tijdlang door niets dan ruisend riet. Na enige tijd werd het geruis overstemd door een of ander machinaal geluid, en nog weer even later de bron ervan zichtbaar …

110913-1400x

Bij de volgende vaart die het Laarzenpad kruist, was een aantal vrijwilligers van Natuurmonumenten aan het werk. We zijn even blijven staan om het werk in ogenschouw te nemen en wat foto’s te maken …

110913-1402x

De mannen waren bezig met het vervangen van de walbeschoeiïng op de plaatsen waar het trekpontje aan wal kwam. Het was alleszins duidelijk dat het een pittige klus was. Vooral het lostrekken van de oude palen was zwaar werk …

110913-1404x

Maar met vereende krachten lukte het toch om de oude palen aan de linkerkant op de wal te krijgen. Aan de rechterkant werd intussen het nieuwe houtwerk voor de walkant aan die zijde uitgeladen …

110913-1406x

Nadat één van de mannen ons behulpzaam was geweest om het pontje hier naar toe te trekken, en vervolgens ook nog een helpende hand toestak bij het opstappen, vervolgden we onze weg aan de overkant van de vaart. Nou ja … ‘weg’ is hier een groot woord. Het trilveen deinde op verschillende plaatsen heerlijk onder onze voeten op en neer. Dat maakte het lopen er niet echt makkelijker op, integendeel, het begon al snel extra kracht van mijn benen te vergen. Gelukkig stond er na verloop een bankje naast het pad.

Daar hebben we een tijdje gezellig zitten keuvelen over ditjes en datjes. Over het riet heen turend trachtten we een inschatting te maken hoe het pad verder zou lopen, en hoe lang het ongeveer zou zijn. Na rijp beraad besloten we op safe te spelen, want mijn onderdanen maanden me tot voorzichtigheid. En dus stonden we een uurtje later weer bij het pontje waar de vrijwilligers nog steeds hard aan het werk waren …

110913-1407x

We hadden best rond kunnen lopen, zei één van de mannen toen we de overkant weer droog hadden weten te bereiken. Ik vertelde dat ik het genoeg vond bij het bankje. Volgens één van de mannen waren we bij het bankje op de helft van de rondgang, maar dat vertrouwde ik eerlijk gezegd niet helemaal …

110913-1443x

Het werk dat door deze mensen overal in het land op vrijwillige basis in de natuur wordt verricht kan wat mij betreft niet genoeg worden gewaardeerd. Zonder deze harde werkers zouden veel natuurgebieden niet of op zijn minst veel minder toegankelijk zijn. Hulde daarom voor deze vrijwilligers …

110913-1444x

Bijna terug bij de auto hebben we het informatiebord bij de ingang van het bezoekerscentrum maar eens even bekeken … Toen zagen we dus dat het Laarzenpad 3 km lang is. Dat red ik zelfs niet als ik in topvorm ben. Misschien moet ik er toch maar ’n gewoonte van maken om eerst zo’n informatiebord eens te bekijken … 😉

110913-1512x

Enfin, ik weet in elk geval weer dat mijn onderdanen het nog doen, en dat het best eens zou kunnen, dat ze morgen recht hebben op een eerste snipperdag na de vakantie. Het was de vermoeidheid weer dubbel en dwars waard, want het was een prachtige kuier …

Tot slot nog even een opmerking t.b.v. de betreffende vrijwilligers: mochten jullie belangstelling hebben voor één of meerdere foto’s in groter formaat, stuur dan maar even een mailtje, dan komt het helemaal voor elkaar.