Na de afgebroken boerderij die ik hier gisteren liet zien, kwamen we terecht bij de Monnikenmolen. Een groter verschil was nauwelijks denkbaar, want de molen stond er prachtig en goed onderhouden bij. Het is al eeuwenlang een herkenningspunt aan de rand van Sint Jansklooster. De molen dankt zijn naam aan de monniken van het kloosterconvent op de Sint Janskamp, die ooit eigenaar waren van de voorganger van deze molen.
De huidige achtkantige stellingmolen werd gebouwd in 1857, op een plek waar al eeuwenlang een standerdmolen stond. Generaties van het molenaarsgeslacht Van Benthem hielden de molen draaiende als koren- en pelmolen. Hier werd graan gemalen voor de omgeving en speelde de molen een belangrijke rol in het dagelijks leven van de streek …
Dankzij de inzet van vrijwilligers en de Stichting Vrienden van de Monnikenmolen is niet alleen het monument behouden gebleven, maar ook de kennis van het malen met windkracht en het verwerken van lokaal graan. Zo blijft een belangrijk stukje geschiedenis van Sint Jansklooster zichtbaar. Bezoekers kunnen tijdens openingstijden een kijkje nemen in de molen, graan zien malen tot meel en een pannenkoek eten in het restaurant of een kijkje nemen in het winkeltje met meelsoorten en andere producten naast de molen …
Ik neem jullie nog even mee terug naar het ritje dat ik half september met Jetske maakte in de omgeving van de Wieden. Nadat we in St. Jansklooster die grote bi tegen een mooi huis hadden zien staan, vervolgden we onze weg door het dorp. In het centrum zagen we een kerk met een bijzondere inpandige toren. Daar wilden we toch even een paar foto’s van maken …
Maar eerlijk gezegd vond ik, dat er achter ons een veel interessanter object te zien was. Daar stond een gedeeltelijk afgebroken boerderijtje. Het voorhuis stond nog overeind, maar van de stal was weinig meer over. Maar met wat er nog stond heb ik me toch even uitgeleefd …
Nadat we enige tijd hadden staan genieten van de bloemen en de vlinders in de tuin van het eerste huisje aan de linkerkant, liepen we verder naar achteren in het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten …
Bij een volgend huisje trok Jetske me mee naar rechts een tuintje in. ‘Tuin van OERRR’ las ik op een briefje aan de zijkant van de schuur achter het huisje. Een pijl verwees ons naar de achterkant. Daar lag de tuin van OERRR. Op de website van Natuurmonumenten lees ik over OERRR:
‘OERRR is overal: op straat, in de tuin en in het bos. OERRR is op avontuur gaan in de natuur en leren hoe jij de natuur en dieren kunt helpen. OERRR maakt van ieder kind een natuurbeschermer. OERRR is er voor kinderen van 2 t/m 12 jaar …’
Tijdens ons laatste ritje door de Kop van Overijssel hebben fotomaatje Jetske en ik nog even een korte kuier gemaakt bij het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten bij St. Jansklooster …
In één van de tuintjes stond een groot bos asters nog volop te pronken. Verschillende insecten deden zich tegoed aan het lekkers dat er voor ze te halen was. Iets verderop dartelden een paar koolwitjes rond de ijzerhard …
Toen we vorige week vrijdag door St. Jansklooster reden, zag ik deze prachtige hoge bi in de tuin van een typisch huis van de streek staan. Jetske had aan mijn ‘Kijk nou eens …’ genoeg om de auto even te parkeren. Die moest natuurlijk even op de foto. De bewoonster, die net naar buiten kwam, had daar geen enkel bezwaar tegen. Ze waren helemaal aan fotograferen gewend, vertelde ze lachend …
Een hoge bi is een vroeg type fiets met een heel groot voorwiel en een heel klein achterwiel. De hoge bi is ongeveer 150 jaar geleden ontworpen. De pedalen zijn bij een hoge bi direct aan de as van het voorwiel bevestigd. Om een redelijk verzet te krijgen moet het voorwiel groot zijn. De beenlengte van de berijder is daarbij de grens …
Dat is heel wat anders dan de moderne lichtgewicht fietsen van carbon, waarop Mathieu van der Poel, Remco Evenepoel en een handvol anderen vandaag in het Canadese Montreal strijden om het wereldkampioenschap wielrennen op de weg.
De vakantietijd is nu ook hier voorbij. Aafje is vanmorgen weer met frisse tegenzin op de fiets gestapt om haar werk weer eens op te zoeken. Ook voor mij als bloggende MS-er is het tijd om het normale levensritme weer op te pakken. Hoewel ik de afgelopen weken wel rustig ben blijven bloggen, merk ik, dat ik de laatste tijd te weinig beweging heb gehad. Het is tijd om mijn dagelijkse fotokuiertjes weer op te pakken. En dat is vandaag meteen goed gelukt.
Tot het reguliere levensritme behoren ook de kuiers met mijn fotomaatje Jetske. Zij troonde me vandaag in twee etappes mee De Wieden in. Ik begin nu eens een keer met het mooiste en meest vermoeiende tweede deel: een kuier bij het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten bij St. Jansklooster. Een paar jaar geleden hebben Jetske en ik hier het Vlonderpad eens gelopen. Vandaag stond het Laarzenpad op het programma. Om dat Laarzenpad te bereiken, moesten we met een wankel trekpontje een vaart oversteken. Een schilderes had dit plekje uitgezocht om het landschap in aquarel vast te leggen …
Eenmaal aan de overkant liepen we een tijdlang door niets dan ruisend riet. Na enige tijd werd het geruis overstemd door een of ander machinaal geluid, en nog weer even later de bron ervan zichtbaar …
Bij de volgende vaart die het Laarzenpad kruist, was een aantal vrijwilligers van Natuurmonumenten aan het werk. We zijn even blijven staan om het werk in ogenschouw te nemen en wat foto’s te maken …
De mannen waren bezig met het vervangen van de walbeschoeiïng op de plaatsen waar het trekpontje aan wal kwam. Het was alleszins duidelijk dat het een pittige klus was. Vooral het lostrekken van de oude palen was zwaar werk …
Maar met vereende krachten lukte het toch om de oude palen aan de linkerkant op de wal te krijgen. Aan de rechterkant werd intussen het nieuwe houtwerk voor de walkant aan die zijde uitgeladen …
Nadat één van de mannen ons behulpzaam was geweest om het pontje hier naar toe te trekken, en vervolgens ook nog een helpende hand toestak bij het opstappen, vervolgden we onze weg aan de overkant van de vaart. Nou ja … ‘weg’ is hier een groot woord. Het trilveen deinde op verschillende plaatsen heerlijk onder onze voeten op en neer. Dat maakte het lopen er niet echt makkelijker op, integendeel, het begon al snel extra kracht van mijn benen te vergen. Gelukkig stond er na verloop een bankje naast het pad.
Daar hebben we een tijdje gezellig zitten keuvelen over ditjes en datjes. Over het riet heen turend trachtten we een inschatting te maken hoe het pad verder zou lopen, en hoe lang het ongeveer zou zijn. Na rijp beraad besloten we op safe te spelen, want mijn onderdanen maanden me tot voorzichtigheid. En dus stonden we een uurtje later weer bij het pontje waar de vrijwilligers nog steeds hard aan het werk waren …
We hadden best rond kunnen lopen, zei één van de mannen toen we de overkant weer droog hadden weten te bereiken. Ik vertelde dat ik het genoeg vond bij het bankje. Volgens één van de mannen waren we bij het bankje op de helft van de rondgang, maar dat vertrouwde ik eerlijk gezegd niet helemaal …
Het werk dat door deze mensen overal in het land op vrijwillige basis in de natuur wordt verricht kan wat mij betreft niet genoeg worden gewaardeerd. Zonder deze harde werkers zouden veel natuurgebieden niet of op zijn minst veel minder toegankelijk zijn. Hulde daarom voor deze vrijwilligers …
Bijna terug bij de auto hebben we het informatiebord bij de ingang van het bezoekerscentrum maar eens even bekeken … Toen zagen we dus dat het Laarzenpad 3 km lang is. Dat red ik zelfs niet als ik in topvorm ben. Misschien moet ik er toch maar ’n gewoonte van maken om eerst zo’n informatiebord eens te bekijken … 😉
Enfin, ik weet in elk geval weer dat mijn onderdanen het nog doen, en dat het best eens zou kunnen, dat ze morgen recht hebben op een eerste snipperdag na de vakantie. Het was de vermoeidheid weer dubbel en dwars waard, want het was een prachtige kuier …
Tot slot nog even een opmerking t.b.v. de betreffende vrijwilligers: mochten jullie belangstelling hebben voor één of meerdere foto’s in groter formaat, stuur dan maar even een mailtje, dan komt het helemaal voor elkaar.
