Vrijwilligers in het zonnetje

De vakantietijd is nu ook hier voorbij. Aafje is vanmorgen weer met frisse tegenzin op de fiets gestapt om haar werk weer eens op te zoeken. Ook voor mij als bloggende MS-er is het tijd om het normale levensritme weer op te pakken. Hoewel ik de afgelopen weken wel rustig ben blijven bloggen, merk ik, dat ik de laatste tijd te weinig beweging heb gehad. Het is tijd om mijn dagelijkse fotokuiertjes weer op te pakken. En dat is vandaag meteen goed gelukt.

Tot het reguliere levensritme behoren ook de kuiers met mijn fotomaatje Jetske. Zij troonde me vandaag in twee etappes mee De Wieden in. Ik begin nu eens een keer met het mooiste en meest vermoeiende tweede deel: een kuier bij het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten bij St. Jansklooster. Een paar jaar geleden hebben Jetske en ik hier het Vlonderpad eens gelopen. Vandaag stond het Laarzenpad op het programma. Om dat Laarzenpad te bereiken, moesten we met een wankel trekpontje een vaart oversteken. Een schilderes had dit plekje uitgezocht om het landschap in aquarel vast te leggen …

Eenmaal aan de overkant liepen we een tijdlang door niets dan ruisend riet. Na enige tijd werd het geruis overstemd door een of ander machinaal geluid, en nog weer even later de bron ervan zichtbaar …

Bij de volgende vaart die het Laarzenpad kruist, was een aantal vrijwilligers van Natuurmonumenten aan het werk. We zijn even blijven staan om het werk in ogenschouw te nemen en wat foto’s te maken …

De mannen waren bezig met het vervangen van de walbeschoeiïng op de plaatsen waar het trekpontje aan wal kwam. Het was alleszins duidelijk dat het een pittige klus was. Vooral het lostrekken van de oude palen was zwaar werk …

Maar met vereende krachten lukte het toch om de oude palen aan de linkerkant op de wal te krijgen. Aan de rechterkant werd intussen het nieuwe houtwerk voor de walkant aan die zijde uitgeladen …

Nadat één van de mannen ons behulpzaam was geweest om het pontje hier naar toe te trekken, en vervolgens ook nog een helpende hand toestak bij het opstappen, vervolgden we onze weg aan de overkant van de vaart. Nou ja … ‘weg’ is hier een groot woord. Het trilveen deinde op verschillende plaatsen heerlijk onder onze voeten op en neer. Dat maakte het lopen er niet echt makkelijker op, integendeel, het begon al snel extra kracht van mijn benen te vergen. Gelukkig stond er na verloop een bankje naast het pad.

Daar hebben we een tijdje gezellig zitten keuvelen over ditjes en datjes. Over het riet heen turend trachtten we een inschatting te maken hoe het pad verder zou lopen, en hoe lang het ongeveer zou zijn. Na rijp beraad besloten we op safe te spelen, want mijn onderdanen maanden me tot voorzichtigheid. En dus stonden we een uurtje later weer bij het pontje waar de vrijwilligers nog steeds hard aan het werk waren …

We hadden best rond kunnen lopen, zei één van de mannen toen we de overkant weer droog hadden weten te bereiken. Ik vertelde dat ik het genoeg vond bij het bankje. Volgens één van de mannen waren we bij het bankje op de helft van de rondgang, maar dat vertrouwde ik eerlijk gezegd niet helemaal …

Het werk dat door deze mensen overal in het land op vrijwillige basis in de natuur wordt verricht kan wat mij betreft niet genoeg worden gewaardeerd. Zonder deze harde werkers zouden veel natuurgebieden niet of op zijn minst veel minder toegankelijk zijn. Hulde daarom voor deze vrijwilligers …

Bijna terug bij de auto hebben we het informatiebord bij de ingang van het bezoekerscentrum maar eens even bekeken … Toen zagen we dus dat het Laarzenpad 3 km lang is. Dat red ik zelfs niet als ik in topvorm ben. Misschien moet ik er toch maar ’n gewoonte van maken om eerst zo’n informatiebord eens te bekijken … 😉

Enfin, ik weet in elk geval weer dat mijn onderdanen het nog doen, en dat het best eens zou kunnen, dat ze morgen recht hebben op een eerste snipperdag na de vakantie. Het was de vermoeidheid weer dubbel en dwars waard, want het was een prachtige kuier …

Tot slot nog even een opmerking t.b.v. de betreffende vrijwilligers: mochten jullie belangstelling hebben voor één of meerdere foto’s in groter formaat, stuur dan maar even een mailtje, dan komt het helemaal voor elkaar.

22 gedachten over “Vrijwilligers in het zonnetje

    • Verbetering zal er niet meer komen, Klaproos. Ik voel me verder prima, en ik ben al blij als ik het huidige niveau voorlopig wat vast kan houden, zodat ik toch mijn fotokuiertjes kan blijven maken. En daarbij gaat het veel minder om de lengte van de kuier dan om de kwaliteit ervan.

      Like

  1. Heel herkenbaar Jan. Ben er vorig jaar geweest en heb het vlonderpad gelopen omdat de laarzenroute was afgesloten vanwege het broedseizoen. De rietschoven lagen overal opgestapeld. De ondergrond is zachter dan een waterbed maar als de benen niet zo goed willen wordt het idd een pittige wandeling. Fraaie fotoserie heb je gemaakt

    Like

  2. Mooi Jan dat je de vrijwilligers eens in het zonnetje hebt gezet, is zeker een hele klus en zwaar werk.
    Prachtig vastgelegd.
    Heette je log gisteren de eerste stapjes, in dit geval van Pepijn, het waren nu na de vakantie jou eerste stapjes.
    Zal inderdaad best zwaar zijn geweest daar te wandelen en het laarzenpad zegt al genoeg natuurlijk, was meer soppen denk ik na de afgelopen regenperiode.
    Maar een prachtig gebied voor een wandeling.
    Groeten

    Like

  3. Mooie serie Jan, ode aan de vrijwilligers. Deze vriendelijke mannen verdienen het om als eerste van de series op je log te komen.
    Een volgende keer toch maar weer het Vlonderpad?
    Ik heb nog niet eens tijd gehad om naar mijn eigen foto’s te kijken.
    Neem inderdaad eerst maar een paar snipperdagen. En maar lekker bijkomen. 🙂

    Like

  4. Als wandelaar mijn grote dank en bewondering voor al die mensen die overal helpen om paden, brugjes trapjes, pontjes enz. begaanbaar houden. Leuk dat je ze tegen het lijf liep en de kans kreeg ze even in het zonnetje te zetten.

    Like

  5. Ik vind het ook dat die vrijwilligers meer gewaardeerd moeten worden!
    Zij leveren prachtig werk.
    Ik weet ongeveer wat je meemaakt met je ziekte,
    ik ben wel nog fit, maar loop steeds met die vervelende krukken,
    zodat mijn afstanden ook niet meer dan 3 km kunnen bedragen.
    En waarbij ik op één been wankelt moet fotograferen.
    Je geeft hier een mooi beeld van je kuierwandeling!
    Gr.
    P-TER

    Like

  6. Mooi logje in de “Week van het Applaus”. In het kader van het Europees jaar van het Vrijwilligerswerk is het deze week de week van het applaus. Het ideale moment om vrijwilligers in het zonnetje te zetten, al is natuurlijk ieder moment hiervoor geschikt.
    Ik ben de verhuisperikelen bij web-log.nl spuugzat en heb een doorstart gemaakt op http://www.cellarhouse.wordpress.com.
    Even wennen, ook als je elders een reactie plaatst en ineens anders heet……

    Like

  7. Wel apart zo’n trekvlondertje, zie je zelden en sjapoo voor die vrijwilligers, is zo te zien geen makkelijk klusje waar ze mee bezig zijn. Je moet t toch maar doen he !! Mooi van je om hen op deze manier es in de kijker te zetten. Want inderdaad zonder hen zouden veel natuurgebieden het niet redden.
    Wat het infobordje betreft : weet je ik neem steeds een foto van die bordjes alvorens aan de wandeling od te beginnen…. altijd handig…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.