Nadat we wat foto’s van het Kerkje aan de Zee hadden gemaakt, aten we in de auto onze broodjes voor die dag. Daarbij stelde ik Jetske voor om op de terugweg via Schokland te rijden. Dat konden we mooi even meepakken nu we toch in de buurt waren. En zo reden we korte tijd later van het voormalige eiland Urk naar het vroegere eiland Schokland. We namen eerst een kijkje aan de zuidkant, daar staat Museum Schokland …
Schokland was eeuwenlang een eiland in de Zuiderzee, dat ongeveer 12,5 km ten zuidoosten van Urk lag. Van noord naar zuid had het eiland een lengte van ongeveer 4 km. In eerste instantie werd het eiland bewoond door jager-verzamelaars. In de Middeleeuwen waren het vooral boeren die er vee hielden en graan verbouwden. Alleen op zelfgemaakte terpen waren de bewoners van Schokland veilig voor de Zuiderzee, die in de loop van de jaren meer en meer van het eiland opslokte. In 1859 werd besloten om Schokland te ontruimen. De bewoners moesten hun geliefde geboortegrond verlaten en zich vestigen op de vaste wal. Het werd stil op Schokland. Het moet voor de Schokker bevolking een wrange wetenschap zijn geweest dat het eiland na de ontruiming geen meter land meer heeft verloren. Het hele verhaal kun je hier lezen: Schokland: het verhaal …
Naast het pad naar Museum Schokland staat een bijzonder wit en lichtblauw gekleurd standbeeld van een man met een pelikaan. Het blijkt te gaan om Eberhard Philip Seidel (1728-1814). Jarenlang was hij een zeer belangrijk en gezien persoon op Schokland. Hij schopte het onder andere tot schout en burgemeester van Schokland …
Omdat dit bezoekje aan Schokland slechts een tussenstop was, besloten we geen kaartjes te kopen om toegang tot het hele buitenlucht museum te krijgen. Daardoor stonden we al snel voor een hek met poortjes, die voor ons gesloten bleven. Erg veel kregen we dan ook niet te zien. Een stuk verderop stond een gebouw, dat het me nog het meest deed danken aan een kerk met het voorhuis van een boerderij. …
Aan de voet van de terp waar de kerk op stond lagen een paar bootjes op het droge. Veel meer kregen we niet te zien van achter het hek. We hielden het daarom maar voor gezien en liepen terug naar de parkeerplaats. Ik sluit af met een close-up van een van de keien die daar liggen. Die keien heeft de gemeente Noordoostpolder in 1980 gekregen van de Noorse zustergemeente Ringerike …
Een zeer mooi en informatief schrijven Jan en ook met de prachtige fotos daarbij kan ik ook wel zien dat jullie samen weer mooie omenten hadden hier.
Je kunt het zo mooi omschrijven.
Ik ben blij dat we op het laatste moment hebben besloten om ook de zuidkant van Schokland even mee te pakken.
Beide kanten zijn de moeite waard, maar de noordkant spreekt me van wat we hebben gezien het meest aan.
Dus je hebt niet het heerlijke streekgebak genuttigd daar.
Nee, daar zijn we niet aan toe gekomen.
Een interessant verhaal van Schokland (ook de link dus). Jammer dat het museum, althans het openlucht gedeelte, niet zo heel veel te bieden had. De rotsblokken zijn wel heel indrukwekkend en opvallend van vorm (glad).
Er valt wel meer te zien, maar dan moet je een kaartje kopen, en dat zagen we vanwege het weer en het tijdstip van de dag niet zo zitten.
Misschien iets voor een volgende keer dan…
Toch een bijzondere plek, Schokland. Ik bezocht het al twee keer. Het heeft iets magisch.
Ja, ik heb ook wel wat met dat soort bijzondere plekjes.
We leerden er al een beetje over, het staat inderdaad model voor Nederland. Interessante geschiedenis.
De keien zijn indrukwekkend! Al die lagen, voer voor deskundigen op dat gebied. Petrologen.
Petrologie … het is nieuw voor me dat dat een onderzoeksgebied binnen de geologie is. Dank voor deze verrijking! 🙂
Mooie rectie van Marieclaire, dat de bevolking er ook wel aan toe was om te vertrekken en goed terecht is gekomen. Goed dat het museum er nog is en dat je daar gewoon op je iLark heen kunt. Ik vind de kleuren van dat beeld wel wat eigenaardig, maar misschien heeft dat ook wel een reden! Ben je alweer wat opgeknapt? Wat was het heerlijk zacht vandaag!
Ja hoor, ik ben alweer hersteld van dit pittige dagje.
Er staan op verschillende plaatsen op Schokland van die wit-blauwe beeldjes. Ik vermoed dat die kleuren onderdeel zijn van de huisstijl van Museum Schokland, want die kleuren zitten ook in hun vlag.
Het was hier met 12,8°C ook ongewoon zacht voor half februari, maar het was toch een graad of 5 koeler dan bij jullie, denk ik.
Het regenachtige, natte weer heeft veel bijgedragen tot de desolate sfeer van Schokland.
Ja, het was eerder weer voor een deftige begrafenis dan voor een feestje.
🤗
zulke geschiedenis en het bijbehorende eiland moeten we zuinig op zijn
Zo is het, Bas.
De bevolking was uitgeput en lusteloos door gebrek aan voedsel en door inteelt. Evacuatie was de enige juiste beslissing. Dat er geen meter eiland meer is afgekalfd (wat ik betwijfel) maakte in wezen niet meer uit: er was al te weinig ruimte. De bevolking is goed terechtgekomen in de dorpjes aan de Zuiderzee. Het is nog te zien aan de typisch Schokse namen.
Vroeger kwam ik er graag, toen het nog niet zo uitgebuit pardon gecommercialiseerd was. Ik ben er toch al zo’n vijftien jaar niet meer geweest. Wij combineerden het uitstapje dan met de vluchthaven aan het Ketelmeer. Oh boy, wat is dat verloederd. Ik hou het wel bij mijn herinneringen. Van toen we daar met ons zeiljacht lagen. Vaak als enige, soms met drie van de in totaal twaalf plaatsen. En dan naar de punt van de dijk lopen en het water van het Ketelmeer ruiken. Ik ga nu mijn boekje over Schokland eens tevoorschijn halen. Sweet memories.
Goed beschreven, ik ben onder de indruk.
Na lezen van dat verhaal zou ik als bewoner toch een wrang gevoel krijgen. Eens gaan googelen waar Schokland ligt. Geeft allemaal een desolate indruk…
Op een mooie zonnige dag in lente of zomer ziet het er vast een stuk vrolijker uit. De dreigende lucht deed denken aan het stormachtige weer dat het eiland te onveilig en te duur maakte voor verdere bewoning. Achteraf is het een sneu verhaal.
Deze foto’s passen echt bij je verhaal.
Schokland was mij tot vandaag onbekend. Mooie foto’s en interessante info.
Ik kan me voorstellen dat het nieuw is voor je. Het is ook maar een vlek op de kaart, maar het heeft wel een bijzondere geschiedenis.
Het is een van mijn favoriete musea. Ook een van de eerste die bezocht. Rond 1970 met school 🏫 tijdens een werkweek.
Het is nog altijd het bezoeken waard. Best kans dat ik nog eens naar toe ga, maar dan met de iLark. Er is veel meer te zien, dan ik kan lopen.
Ja, ik kom er wel eens in de drie jaar.
Een heel mooi, en leerzaam blog Jan!
Dankjewel, Edward, zo hoor ik het graag.
Heeft wel charme en zo spijtig dat mensen plek moeten verlaten waar ze geworteld waren
De kans is groot dat er de komende eeuw nog veel meer mensen van huis en haard verdreven zullen worden door klimaatverandering.
Dat vrees ik ook.
Schokland…heeft een heel bijzondere geschiedenis Jan
prettige dag
Dat is zeker het geval. Het is de moeite van het bekijken waard, misschien dat ik er nog eens naar toe ga, maar dan met de iLark.
Prettige dag verder.
Het is wat William zegt, je heb nu een reden om nog eens terug te gaan. Wellicht bij wat mooier weer.
Best kans dat ik nog eens naar toe ga, maar dan met de iLark. Er is veel meer te zien, dan ik kan lopen.
Dat beeld heb ik toen niet gezien 2 jaar geleden toen we er rond fietsten. Het was maandag en het museum was niet open maar er was veel te zien op het voormalige eiland zelf. Daarvoor heb je jou Ilark dan nodig.
De kans is groot dat ik er nog eens naar toe ga. Maar dan inderdaad met de iLark, want we hebben er nu maar een fractie van gezien.
You can always return at some point.
There’s a good chance I’ll do that again, but then with my iLark.