Je verwacht ’t niet …

We zaten dinsdag aan het eind van de middag rustig een kopje koffie te drinken bij Nils en Marianne en de kinderen, toen er plotseling op de deur werd gebonsd … Wie stappen daar binnen …? Sinterklaas en Zwarte Piet!
Dat was toch wel even schrikken. De diep gelovige Pepijn schrok nog het meest van allen. Hier had hij duidelijk niet op gerekend. Toen Sinterklaas hem ook nog eens ‘ernstig’ toesprak, omdat hij vond dat Pepijn zijn kersttrui eigenlijk toch wel een dag te vroeg droeg, wist het mannetje echt even niet meer hoe hij het had. Maar lang duurde dat gelukkig niet, want Piet voelde de sfeer perfect aan en hij maakte er voor iedereen een prachtig showtje van …

Voordat Sinterklaas te midden van de familie kon gaan zitten, nam Piet zijn staf over. Om vervolgens zelf zijn handen ook vrij te houden, richtte Piet zich tot Tijmen: “Ik moet dat ding toch even ergens kwijt, Tijmen. Nou weet ik dat ze in Leeuwarden parkeermeters hebben, dus jij bent eerst even de parkeermeter voor de staf en ik betaal met pepernoten. Noot voor noot begon hij ‘parkeermeter Tijmen’ te vullen …

Om te voorkomen dat Tijmen ‘lamme armen’ zou krijgen, vond Piet al snel dat beppe haar kleinzoon best even kon aflossen als tijdelijk hoeder en houder van de staf …

Intussen had Pepijn de eer om het eerste gedicht voor te lezen en het bijbehorende pakje uit te pakken. De bonus hierbij was dat het pakje was ingepakt in feestelijk pakpapier dat hij zelf had gemaakt en vervolgens bij zijn schoen had gelegd, omdat bijna alle pakjes onderweg naar Nederland nat waren geworden …

Pepijn had zijn eerste schrik en schroom voor Sinterklaas al snel overwonnen. En dat was helemaal het geval toen hij aan het eind van de sessie nog even met Sinterklaas en Zwarte Piet op de foto mocht. Om het beeld extra speciaal te maken, stelde Piet voor dat Pepijn even Sinterklaas zijn mijter op mocht hebben en dat Sinterklaas dan de door Pepijn gemaakte mijter even op zou zetten …

Nadat we het hoge bezoek hadden uitgezwaaid, volgde nog een lange en gezellige pakjesavond.

’t Was weer een heerlijk avondje

Gelukkig werden we al een jaar nadat er noodgedwongen een eind kwam aan mijn carrière als hulpsinterklaas verblijd met de geboorte van de oudste kleinzoon Tijmen, zodat we sinds 2006 weer Sinterklaas kunnen vieren met een gelovige in ons midden. Nu we intussen weer acht jaar verder zijn, heeft Tijmen het mysterie rond Sinterklaas al weten te ontsluieren, maar voor de vierjarige Pepijn zijn het spannende hoogtijdagen. Het was gisteren dan ook een drukke en spannende dag voor het mannetje. ’s Ochtends was Sinterklaas op school geweest, en het had er alle schijn van dat er thuis ook nog wat stond te gebeuren. in afwachting van wat ging komen, zocht Pepijn aan het eind van de middag even veiligheid en geborgenheid bij beppe …





Even later werd er plotseling op luidruchtige wijze op de ramen gebonkt. Pepijn zat in één keer rechtop. Wat was dat …? Kordaat leek hij op de kamerdeur af te stappen, maar plotseling hield hij in … Je weet maar nooit wie er buiten stond … En papa was natuurlijk ineens in geen velden of wegen te bekennen. Het was ook altijd hetzelfde als je zijn hulp in tijden van nood nodig had …

Vrijwel gelijktijdig ging de kamerdeur open en klonk het geroffel van pepernoten op de houten vloer. Snel graaiden Tijmen en Pepijn wat snoepgoed bijeen, daarna pakte Pepijn mama bij de arm en trok hij haar mee naar de gang … Papa, mama … Sinterklaas is er geweest …





Nadat de pakjes met vereende krachten naar de kamer waren gebracht en daar op het tapijt bij elkaar waren gelegd, kon het feest beginnen. Nadat we samen nog een liedje hadden gezongen, mocht Pepijn als eerste een cadeautje pakken. Grote broer Tijmen was zo vriendelijk om te helpen met het lezen van de naam op het pakje …





Goedgelovig of niet, natuurlijk mocht ook Tijmen regelmatig een greep doen tussen de pakjes, en daar maakte hij af en toe een complete show van …





Boeken waren ook dit jaar weer favoriet bij Sinterklaas. Zo kreeg Tijmen onder ander een geïllustreerde atlas en zijn eerste jeugdencyclopedie, en die vielen bij het doorbladeren allebei meteen duidelijk in de smaak …





In zijn functie van vervoersdeskundige van de familie kreeg Pepijn onder andere een boek over alle mogelijke voertuigen, en ook daar werd meteen onder het slaken van kreetjes van vreugde en herkenning vlijtig in gebladerd …





Pepijn had na verloop van tijd Tijmens hulp niet meer nodig bij het lezen van de namen, hij herkende de woordbeelden intussen bijna foutloos. Er klonk dan ook een lachend vreugdekreetje door de kamer, toen hij een pakje met zijn eigen naam pakte … alweer een cadeautje voor Pepijn …    🙂





Nadat alle pakjes waren uitgepakt, konden we vaststellen dat het weer een heerlijk avondje was. Dankjewel, Sinterklaas!

Pakjes en bubbeltjesplastic

Het was met recht een heerlijk avondje in Leeuwarden.
Tijmen en Pepijn nestelden zich gezellig bij beppe op de bank, waar ze samen de cadeautjes uitpakten en bekeken …

Hoe mooi al die pakjes ook zijn, er gaat niets boven bubbeltjesplastic …

Tijmen las heel trots voor het eerst een gedicht van Sinterklaas voor …

En na afloop moest er door de mannen natuurlijk meteen worden gebouwd met de nieuwe Lego …