Je verwacht ’t niet …

We zaten dinsdag aan het eind van de middag rustig een kopje koffie te drinken bij Nils en Marianne en de kinderen, toen er plotseling op de deur werd gebonsd … Wie stappen daar binnen …? Sinterklaas en Zwarte Piet!
Dat was toch wel even schrikken. De diep gelovige Pepijn schrok nog het meest van allen. Hier had hij duidelijk niet op gerekend. Toen Sinterklaas hem ook nog eens ‘ernstig’ toesprak, omdat hij vond dat Pepijn zijn kersttrui eigenlijk toch wel een dag te vroeg droeg, wist het mannetje echt even niet meer hoe hij het had. Maar lang duurde dat gelukkig niet, want Piet voelde de sfeer perfect aan en hij maakte er voor iedereen een prachtig showtje van …

Voordat Sinterklaas te midden van de familie kon gaan zitten, nam Piet zijn staf over. Om vervolgens zelf zijn handen ook vrij te houden, richtte Piet zich tot Tijmen: “Ik moet dat ding toch even ergens kwijt, Tijmen. Nou weet ik dat ze in Leeuwarden parkeermeters hebben, dus jij bent eerst even de parkeermeter voor de staf en ik betaal met pepernoten. Noot voor noot begon hij ‘parkeermeter Tijmen’ te vullen …

Om te voorkomen dat Tijmen ‘lamme armen’ zou krijgen, vond Piet al snel dat beppe haar kleinzoon best even kon aflossen als tijdelijk hoeder en houder van de staf …

Intussen had Pepijn de eer om het eerste gedicht voor te lezen en het bijbehorende pakje uit te pakken. De bonus hierbij was dat het pakje was ingepakt in feestelijk pakpapier dat hij zelf had gemaakt en vervolgens bij zijn schoen had gelegd, omdat bijna alle pakjes onderweg naar Nederland nat waren geworden …

Pepijn had zijn eerste schrik en schroom voor Sinterklaas al snel overwonnen. En dat was helemaal het geval toen hij aan het eind van de sessie nog even met Sinterklaas en Zwarte Piet op de foto mocht. Om het beeld extra speciaal te maken, stelde Piet voor dat Pepijn even Sinterklaas zijn mijter op mocht hebben en dat Sinterklaas dan de door Pepijn gemaakte mijter even op zou zetten …

Nadat we het hoge bezoek hadden uitgezwaaid, volgde nog een lange en gezellige pakjesavond.

Sinterklaas en het grote zwarte paard

Dit verhaal is eerder gepubliceerd op 5 december 2008 op mijn oude web-log.

Ruim twintig jaar lang heb ik in de schaduw van Bram van der Vlugt op 5 december de mooiste en meest dankbare hoofdrol gespeeld, die je je maar kan wensen. Dat begon allemaal ergens eind jaren zeventig, toen ik werd gevraagd om als Sinterklaas op te treden bij het kinderwerk in een wijkcentrum in Drachten. Het verhaal daarover heb ik hier vorig jaar al eens verteld.

Naar mate mijn leeftijd vorderde, was die rol me meer en meer op het lijf geschreven, en werden de randvoorwaarden beter. Vanaf begin jaren tachtig was ik elk jaar op 5 december te gast op een basisschool. Langzaam maar zeker werden pak en pruik beter. Toen er een eigen – bijna op maat gemaakt – pak met toebehoren werd gekocht door de school, was het helemaal af …





Ook de secundaire arbeidsomstandigheden gingen stapsgewijs vooruit. Waar de Goedheiligman het in de beginjaren moest stellen met een banketstaaf als dank – een echt lekkere van de warme bakker, dat dan weer wel – kwamen daar in de loop der jaren stapje voor stapje een flesje wijn en een cadeaubon bij. Het spreekt voor zich, dat daar mijnerzijds wel iets tegenover moest staan … In 1994 had het organiserend comité bedacht, dat Sinterklaas maar eens niet met de auto, maar te paard bij de school moest aankomen. Dat ik nog nooit van mijn leven op een paard had gezeten, speelde geen rol. Paardrijlessen waren al geregeld …

En zo toog ik een aantal weken achtereen naar een manege op een boerderij hier ergens in de buurt. Ik kreeg les van de frêle dochter van de boer, en ik kreeg goed les ook. Het viel me allemaal niet mee, maar heel langzaam raakte ik vertrouwd met wat het makste paard van stal heette te zijn. En dat was niet zomaar een paard … nee, dit was zo’n grote stoere zwarte Friezin met van die prachtige lange manen. Het was al een hele klus om op te stijgen op dat grote dier, maar uiteindelijk kreeg ik de slag te pakken. Ik bleef het overigens somber inzien om dit in vol ornaat te doen, maar de juffer – stom, ik ben haar naam vergeten, maar ja … ook Sinterklaas en ik worden een dagje ouder – zei dat het allemaal goed zou komen. Daar hield ik me dus maar aan vast …





Heel rustig en bedaard hobbelde ik de eerste rondjes op de rug van het paard. Ik was blij dat de juffer ernaast liep met het paard stevig aan de lijn. Maar ik vertrouwde het voor geen cent … het was maar zo’n klein juffertje, en het was zo’n groot en sterk paard … Ondanks pijntjes alom in mijn lijf raakte ik na verloop van tijd toch vertrouwd met ’t paard. Het kwam zover dat ik los mijn rondjes mocht rijden, nou ja … het was meer stappen, maar toe maar, ik reed …

Anderhalve week vóór de grote dag stond de eerste grote repetitie op het programma. Na het gebruikelijke praatje en de intussen zo vertrouwde schouderklopjes, zadelde ik het paard. Toen die klus naar tevredenheid was afgerond, kreeg ik een oud gordijn omgehangen, dat even diende als de mantel van Sinterklaas. Eenmaal buiten met het paard zette ik mijn linkervoet in de stijgbeugel, even een paar hupjes op mijn rechterbeen en dan …
Terwijl ik mijn rechterbeen, gevolgd door het gordijn, over het paard probeerde heen te zwaaien, ging hij van halem … Bokken, steigeren en wegwezen … daar lag ik op mijn rug in het zand … kansloos!

Nadat ik was opgekrabbeld en het paard met de nodige moeite weer was gevangen en tot bedaren gebracht, kwamen we tot de conclusie dat het paard blijkbaar was geschrokken van dat vreemde kleed op haar achterlijf. Mijn voorbeeldige lerares nam zich voor om het paard daar dan maar snel aan te laten wennen. Ze voegde meteen de daad bij het woord. Met het gordijn omgebonden besteeg ze vrijwel moeiteloos het paard. Warempel, ze stapte zo met hem door de ring. Nou ja, even dan … Al snel begon het paard weer zozeer te bokken en te steigeren, dat ook mijn lerares na een korte rodeoshow niet te paard bleef. Zichtbaar geschrokken, maar bewonderenswaardig rustig krabbelde ze weer op. Ze bleef optimistisch en kordaat. Het zou allemaal wel goed komen …

Die hoop heb ik haar maar snel ontnomen. Ik moest er niet aan denken, dat zo’n tafereel zich zou ontvouwen voor de ogen van al die goedgelovige kindertjes … Voor deze Sinterklaas in ieder geval dat jaar geen paard! Gelukkig wist de boer raad. Hij zegde toe Sinterklaas op de vroege ochtend van 5 december geheel kosteloos met het rijtuigje naar de school te zullen brengen. Hulde voor de boer!

Laat ik nou uitgerekend van die intocht op 5 december 1994 nog wat videobeelden in mijn archief hebben …





Enkele maanden nadat de MS zich in 2004 had geopenbaard, heb ik nog een poging gewaagd om die prachtige traditie, die hoogtijdag, in stand te houden. Vooraf had ik overleg gehad met de school om hen te wijzen op de noodzaak om een vervanger achter de hand te hebben, voor het geval dat … En dat was maar goed ook, want toen puntje bij paaltje kwam, ging het jammer genoeg niet.

Vanwege de onzekerheid waarmee je met MS dagelijks leeft, heb ik daarna helaas voorgoed ook een punt achter deze carrière moeten zetten. Ik mis het ieder jaar nog weer, en dat zal ook altijd wel zo blijven … Het trouwe Pietje, dat al die jaren donderjagend en gekscherend aan mijn zijde verkeerde, heeft sindsdien nog een aantal jaren met een andere Klaas opgetreden. Zakelijk konden die twee het wel goed met elkaar vinden, maar ook het Pietje verlangde stiekem nog wel eens naar die goeie ouwe tijd, waarin wij samen optraden. 5 december was dan wel vooral de dag voor de kinderen, maar het was toch ook altijd onze dag, die van Piet en mij …

Als de altijd gezellige nababbel – geheel in stijl – met het personeel voorbij was, en Piet en ik tegen tweeën waren afgeschminkt, gingen we samen Drachten in om onder het genot van een goed glas wijn ergens een hapje te eten. Een hoogtepuntje in het jaar, waar ik nog steeds met plezier op terug kijk.
Nee, ik kijk niet om in wrok. Ik koester slechts prachtige herinneringen en gelukkig heb ik de foto’s en de video nog.

Ik wens jullie allemaal een gezellig Sinterklaasfeest.

Hoor de Sint waait door de bomen

Nadat ik al een jarenlange carrière als Zwarte Piet achter de rug had, maakte ik in december 1980 mijn debuut als HulpSinterklaas. Dat heugelijke feit vond plaats in wijkcentrum de Utwyk, waar ik al een aantal jaren als vrijwilliger actief was in het jeugd- en jongerenwerk. Voordat we ons na afloop van een gedegen schminkbeurt naar de kinderclub begaven, werd er nog even een staatsieportret gemaakt van Sinterklaas en zijn begeleidende Pieten …





Toen we ons even later via de opslagruimte naar buiten begaven, werd duidelijk dat het wijkcentrum waarschijnlijk nog nooit zo’n lange Sinterklaas op bezoek had gehad. Staf en kostuum waren wat aan de korte kant, waardoor Sinterklaas zijn sportieve bruine stappers extra opvielen …





Bij het betreden van het podium dreigde het nog even helemaal mis te gaan. Het plafond van de oude barak waar het wijkcentrum in zat, was net wat te laag voor mij en mijn mijter. Ik voelde hem met pruik en al wegschuiven, maar gelukkig lukte het om de zaak nog net in evenwicht te houden, voordat mijn eigen zwarte haardos tevoorschijn kwam. Eenmaal gezeten was duidelijk dat de enige echte goedheiligman bij de goedgelovige kinderen in de zaal zat …





Er zouden tot december 2004 nog vele optredens als Sinterklaas volgen, totdat de MS daar in 2004 definitief een eind aan maakte. Sindsdien vier ik het feest incognito. Dat scheelt op stormachtige dagen als vandaag een heleboel drukte, want lange klazen vangen veel wind. In die hoedanigheid zou ik me vandaag bij de naderende storm niet graag op het dak wagen … 😉

Ik wens jullie allen een gezellige en rustige Sinterklaasavond.