Op 26 februari schreef ik hier dat meneer Merel zichzelf luid schetterend had benoemd tot buurtbaas. Zodra hij bij het voederhuisje neerstreek, zochten de mussen en de mezen een goed heenkomen in een van de omringende bomen of struiken.
In grote lijnen is dat nog steeds de situatie, totdat de Vlaamse gaai op luidruchtige wijze zijn intrede in ons tuintje doet om zich tegoed te doen aan de doppinda’s … Dan erkent meneer Merel daarin toch zijn meerdere en neemt hij samen met de andere vogels tijdelijk de wijk …