Oog in oog

Terwijl in zuidelijke richting donkere wolken zich samenpakten en nauwelijks zichtbaar in oostelijke richting voortdreven, begon ik vanmiddag rond 14:00 uur aan een fotokuiertje op de Merskenheide. Het was weer eens zo’n sombere dag, waarop ik eerlijk gezegd helemaal geen zin had om op pad te gaan. Maar omdat de regen, die vandaag in het zuiden van het land met bakken naar beneden schijnt te komen, morgen wellicht over het noorden ligt, heb ik me er toch maar weer even gedwongen om even in beweging te komen …

Ik besloot maar weer eens een kuiertje te maken aan de west- en noordkant van de heide. Dat bleek een goede keuze te zijn, want waar ik stiekem op had gehoopt, bleek uit te komen: terwijl ik ongeveer halverwege het noordelijke pad liep, zag ik een ree staan …

Terwijl ik me op mijn hurken liet zakken, om nog een paar foto’s te kunnen maken, bleef de ree me scherp in de gaten houden …

Ook toen ik even later verder liep om de ree nog even te kunnen portretteren tussen de gele blaadjes van twee berken door, bleef het beestje roerloos staan. Het was duidelijk dat al mijn bewegingen scherp in de gaten werden gehouden. Als je goed kijkt, zie je achter de ree nog twee oortjes boven de heide uitsteken …

Toen duidelijk was dat ik blijkbaar geen kwaad in de zin had, kwam ook de rest van de familie tevoorschijn. Rustig kuierden ze onder het toeziend oog van de uitkijk naar de zuidkant van de heide …

Dat was voor mij het sein om maar aan de terugweg beginnen. Ik had het weer niet beter kunnen treffen. Reden genoeg om met een shagje nog even voldaan na te genieten bij de picknicktafel aan de weg. Daarbij hield ik de blik gericht op de heide, want terwijl de lucht in het zuiden alleen maar dreigender werd, zag het er in noordelijke richting nog steeds vriendelijk uit …