Van de VVD had ik niet anders verwacht. Maar hoe is ’t in godsnaam mogelijk dat een kabinet dat breed gedragen wordt door twee christelijke partijen en een partij die humaniteit altijd hoog in het vaandel had, ieder gevoel van medemenselijkheid is verloren en de rechten van het kind zo hardvochtig met voeten treedt!?
Lili (12) en Howick (13) zijn al 10 jaar hier, ze zijn diep geworteld in ons land, #zezijnalthuis!
As soasjalistyske Fries fan hûsút skamje ik my hjoed om Nederlânner te wêzen!
UPDATE 16:25 uur:
Na het onderduiken van de kinderen en onder druk van maatschappijbrede kritiek besloten dat Lili en Howick mogen blijven. Onder druk wordt dus blijkbaar toch alles vloeibaar. Zo moet het ook met de afschaffing van de dividendbelasting!
Om te beginnen dank voor de woorden van zorg en beterschap, die ik de afgelopen dagen via het weblog en de mail heb ontvangen.
Sinds de tropische dagen van eind juni gaat het weer even wat minder met mijn gezondheid. Dat is op zich niet echt verwonderlijk, want hitte en MS gaan nu eenmaal niet samen. Meestal kom ik daar met een paar dagen rust wel weer overheen, maar in dit geval kreeg ik er een fikse bacteriële infectie aan de luchtwegen bij. Sinds een paar dagen ben ik daarom aan de antibiotica om het herstel van die infectie te bevorderen. Dat kost me zowel mentaal als fysiek ongelooflijk veel energie …
Daarom scharrel ik overdag wat heen en weer tussen mijn stoel en de hangmat. Gelukkig biedt de Tour de France ’s middags afleiding, en vooral in de eerste uren van een etappe is het vaak heerlijk dutten. Als ik tussendoor al eens even op een zonnig moment buiten kom, dan ben ik doodop als ik ons postzegeltuintje van voor naar achter heb doorkruist. En dan moet ik nog terug ook … Aan fotograferen hoef ik daarbij niet te denken, want zelfs mijn camera is me momenteel te zwaar.
Alsof dat alles nog niet genoeg is, ben ik sinds enige tijd onder behandeling van een manueel therapeut, die wekelijks een halfuurtje bezig is om mijn rug her en der wat bij te buigen. Die behandeling en de oefeningen die ik daarvoor moet doen, kosten ook de nodige energie, maar dat lijkt intussen wel heel voorzichtig de eerste vruchten af te werpen.
Kortom: het zal nog wel een paar dagen duren, voordat ik weer dagelijks ga bloggen. Zo lang buien en donkere wolken het nog voor het zeggen hebben, heb ik geen haast. Hopelijk ben ik weer wat fitter op het moment dat de eerste lichtende nachtwolken hier hopelijk dit jaar verschijnen …
Terwijl in zuidelijke richting donkere wolken zich samenpakten en nauwelijks zichtbaar in oostelijke richting voortdreven, begon ik vanmiddag rond 14:00 uur aan een fotokuiertje op de Merskenheide. Het was weer eens zo’n sombere dag, waarop ik eerlijk gezegd helemaal geen zin had om op pad te gaan. Maar omdat de regen, die vandaag in het zuiden van het land met bakken naar beneden schijnt te komen, morgen wellicht over het noorden ligt, heb ik me er toch maar weer even gedwongen om even in beweging te komen …
Ik besloot maar weer eens een kuiertje te maken aan de west- en noordkant van de heide. Dat bleek een goede keuze te zijn, want waar ik stiekem op had gehoopt, bleek uit te komen: terwijl ik ongeveer halverwege het noordelijke pad liep, zag ik een ree staan …
Terwijl ik me op mijn hurken liet zakken, om nog een paar foto’s te kunnen maken, bleef de ree me scherp in de gaten houden …
Ook toen ik even later verder liep om de ree nog even te kunnen portretteren tussen de gele blaadjes van twee berken door, bleef het beestje roerloos staan. Het was duidelijk dat al mijn bewegingen scherp in de gaten werden gehouden. Als je goed kijkt, zie je achter de ree nog twee oortjes boven de heide uitsteken …
Toen duidelijk was dat ik blijkbaar geen kwaad in de zin had, kwam ook de rest van de familie tevoorschijn. Rustig kuierden ze onder het toeziend oog van de uitkijk naar de zuidkant van de heide …
Dat was voor mij het sein om maar aan de terugweg beginnen. Ik had het weer niet beter kunnen treffen. Reden genoeg om met een shagje nog even voldaan na te genieten bij de picknicktafel aan de weg. Daarbij hield ik de blik gericht op de heide, want terwijl de lucht in het zuiden alleen maar dreigender werd, zag het er in noordelijke richting nog steeds vriendelijk uit …
