Toen ik afgelopen week hoorde van het reekalfje en de andere dieren die bij Westergeest het slachtoffer werden van de maaimachine, moest ik onwillekeurig terugdenken aan een gebeurtenis van precies zeven jaar geleden …

Op 2 juni 2006 besloot ik tijdens een fotokuier in het Weinterper Skar eerst even op zoek te gaan naar vlinders in een stuk hooiland, voordat ik naar mijn favoriete bankje bij de dobbe zou gaan …

Ik had nog maar enkele stappen in het lange gras gezet, toen ik plotseling vlak voor me in het gras een donkere schim zag liggen. Even verstijfde ik van schrik, omdat ik in eerste instantie dacht dat het een hond was. Dat bleek echter geenszins het geval te zijn, voor me lag een klein reekalfje …

Terwijl ik op veilige afstand wat foto’s maakte om het diertje niet verder te verontrusten, bleef het kwetsbare beestje roerloos liggen. Daarna ben ik geruisloos op mijn schreden teruggekeerd, zonder nog op zoek te gaan naar vlinders …

Op weg naar het bankje bij de dobbe liep ik een andere fotograaf tegen het lijf, die zich later zou ontpoppen als Heidehipper alias Geert van Geert Sines. Hij wist me gerust te stellen, het reekalfje zou ongetwijfeld later op de dag weer door zijn moeder worden opgepikt, aldus Geert …

Voor mij was het een onvergetelijk moment, dat op dezelfde hoogte staat als de eerste keer dat ik poollicht zag. 🙂
Weliswaar een oud verhaal maar desalniettemin niet minder mooi evenals de foto’s!
LikeLike
Je hebt goed gehandeld Jan.Zeker het diertje niet aanraken want dan hangt er een menselijk geur aan vast en zorgt de moeder er niet langer voor..Gewoon laten liggen de moeder is voedsel halen en komt zeker terug.Pracht serie Jan
LikeLike
Bijzonder mooi Jan. Ook goed dat je het beestje niet hebt aangeraakt of verder verontrust
LikeLike
Ik herinner het nog bijna als de dag van gisteren. Voor mij was het toen net een moeilijke periode. Het was de eerste keer dat we elkaar tijdens een natuur-wandeling ontmoetten.
LikeLike
Wat mooi en heel bijzonder, prachtige foto’s.
Is inderdaad wel even schrikken, er gaat op zo’n moment veel door je heen, alleen gelaten ofzo, gewond ?
JOu dag was weer goed om zulke mooie foto’s te maken.
Groeten.
LikeLike
dat geloof ik graag jan een onvergetelijke gebeurtenis, vel mensen nemen het dan mee omdat ze denken dat het verlaten is, maar mama is altijd in de buurt hé,
ohhhh wat is dat toch mooi,
hoop dat het beestje er nog is..
LikeLike
aaaah, wat mooi!
LikeLike
Wat een gebeurtenis. Geweldig Jan. En dan te bedenken dat een landbouwmachine…………brrrrrrr
LikeLike
jonge jan wat mooi en zulke mooie en scherpe foto’s
LikeLike
Bijzondere en mooie ontmoeting. De fotoserie is dan ook mooi. Wel leuk dat je toen Geert al leerde kennen. Tref je elkaar nog regelmatig in het veld?
LikeLike
Wat ontroerend om dit reekalf daar zo kwetsbaar te zien liggen.
Echt om nooit te vergeten. De 3e en 4e foto zo mooi.
LikeLike
dat wil ik best geloven Jan…
een heerlijke ontmoeting
groeten
LikeLike
Wat een ontmoeting… dat moet je voor altijd bijblijven… je vraagt je af wie kan daar in godsnaam op schieten? Echt mooi….
LikeLike
Je had ook een jager kunnen zijn. Het beest heeft gewoon heel veel mazzel gehad. En jij mooie foto’s.
LikeLike
Een niet-alledaagse ontmoeting met een hoge wow-factor.
LikeLike
wat is dit een prachtig moment,zeker als je deze ontmoeting helemaal niet verwacht.
LikeLike
Wow!
LikeLike
Stil van verwondering heb ik naar deze prachtige foto’s gekeken. Wat een ervaring.
LikeLike