Worstelen om boven te komen

Geplaatst op door

Tien jaar lang viel het eigenlijk reuze mee met mijn MS. Vanaf het moment waarop ik in oktober 2004 de diagnose kreeg, heb ik tot eind vorig jaar vrijwel dagelijks wel ergens in de natuur een fotokuiertje kunnen maken. De eerste jaren heb ik ook nog regelmatig een bescheiden bijdrage kunnen leveren aan klusjes in huis en tuin. Natuurlijk had ik wel eens een echt slechte dag, en ook wel eens twee of drie op rij, maar daar viel goed mee te leven. Daarnaast speelde ook overmatige vermoeidheid me regelmatig parten, maar ook daar wist ik over het algemeen aardig mee te dealen.

Het afgelopen jaar heb ik echter op alle fronten flink ingeleverd. Sinds de griep en de longontsteking, die ik begin dit jaar heb opgelopen, ben ik niet meer op het niveau van 2014 teruggekomen. Afgezien van een enkele uitzondering werden mijn fotokuiertjes het afgelopen jaar aanzienlijk korter, omdat de draagkracht van mijn onderdanen behoorlijk is afgenomen. De te lange wandeling naar het beeldenbos bij Heidehuizen was op 26 oktober jl net wat teveel van het goede …

151026-1643x

Sindsdien ben ik aan het worstelen om weer boven te komen, maar dat valt nog lang niet mee. Behalve dat ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat in alle opzichten doodmoe ben, blijft ook rugpijn mijn leven behoorlijk vergallen de laatste tijd. Pijnstilling doet zijn werk in redelijke mate, maar zodra ik even wat te ver loop of een verkeerde beweging maak, is het weer mis. Veel meer dan wat klooien met foto’s en en vanuit mijn gemakkelijke stoel wat spelen met Google Chromecast doe ik de laatste tijd dan ook niet. En zelfs daar vallen de ogen me regelmatig bij dicht …

151026-1709x

Op zoek naar een nieuwe balans in mijn leven, zit er niets anders op dan voorlopig maar heel voorzichtig door te worstelen om weer boven te komen. Het is k*dt, maar het is niet anders!

55 gedachten over “Worstelen om boven te komen”

  1. Sterkte! Ik prijs me zelf ‘gelukkig’ met een rustig MS verloop, alhoewel een flinke griep een aantal jaren geleden ook wat spoortjes heeft achtergelaten. Maar mijn glas blijft halfvol, hoop ik.

    • Dank je! Bij heeft de MS zich tien jaar heel netjes en stabiel gedragen, maar het laatste jaar, en vooral de laatste maand, heb ik toch een paar tikjes gehad. Ondanks dat heb ik goede hoop om weer op te klauteren.

  2. Jan, ik neem aan dat de hand op de foto jouw hand symboliseert. Hoewel ik je in het echt geen hand kan aanreiken, wil ik je toch op afstand een hand toereiken en je heel veel sterkte toe wensen.

  3. Mooi en krachtig geïllustreerd.
    Dat is heftig om te lezen, laat staan wat jij nu doormaakt. En je rug zo belangrijk om je rechtop te kunnen houden.
    Kalm aan is altijd goed. Liefs!

  4. erg vervelend (op z’n zachts gezegd Jan) hopelijk gaat het toch langzaam wat beter met voldoende rust, sterkte in je strijd tegen deze ziekte.

    • Dank je, Sandra. Ik heb de laatste in elk geval geleerd, dat ik het toch echt wat rustiger aan moet doen. Ik zal proberen om daar vanaf nu mijn voordeel mee te doen, en dan zien we wel waar het schip strandt.

  6. Er dag per dag van maken wat je kan, Jan. Mijn nicht is door dezelfde MS ook zeer beperkt. Met goede en slechte dagen. Er het beste proberen van maken zeker…makkelijk zeggen van ons…toch veel beterschap Jan…

  7. Ik heb altijd diepe bewondering hoe je met de ziekte omgaat. Nooit zeuren of klagen, altijd weer moedig het gevecht van een dip aangaan. Deze dip is heel diep, ik hoop van harte dat je deze worsteling gaat winnen. Sterkte, ook voor je directe naasten.

  8. Voor zover mij bekend heeft MS pieken en dalen en jij kijkt nu net weer iver de rand van een dal. Hopelijk gaat het nu weer geleidelijk aan omhoog.
    Fijn om weer eens iets van je te horen .
    👍🏻

    • Ja, in deze omschrijving kan ik me wel vinden, Eveline. Vanaf nu hoop ik weer heel gestaag verder omhoog te klauteren. Het kan nooit meer lang duren, voordat ik weer even bij je om het hoekje kom kijken. 🙂

  9. Ha Jan wat fijn! om weer een teken van leven van je te krijgen. Je hebt het nog steeds erg zwaar lees ik. Ontzettend zuur voor je Jan. Inderdaad zware K.. met peren. Hoop dat je je energie zoveel mogelijk bij je weet te houden. Ieder grammetje telt. En ja het allerliefst zien we je natuurlijk weer een neus buiten de deur steken. Doe het alsjeblieft rustig aan. Hierbij stuur ik je heel veel hartjes voor onder de riem… Sterkte Jan!

    • Dank voor de hartjes, boomkruiper, ze passen pruma onder mijn riem. 🙂
      Van een echte fotokuier is het niet gekomen, maar ik heb vanmiddag wel weer even wat zonnestraaltjes op kunnen vangen in het Weinterper Skar. Binnen zitten kan wel weer op de herstige en regenachtige dagen die ons wachten.

  10. och Jan toch… wat ontzettend vervelend voor je, ik wilde dat ik iets voor jou kon doen.
    ik wens je heel veel sterkte en ook Aafje het zal voor haar ook niet gemakkelijk zijn jou zo te zien worstelen,
    lieve groet uit brabant

    • Dank voor je morele ondersteuning, klaproos! In Fryslân zeggen we nogal eens: “It moat earst op syn slimst, ear’t it better wurdt.” Vrij vertaald: het moet eerst op zijn ergst, voordat het beter wordt, ik heb het gevoel dat ik het dieptepunt intussen eerst wel weer even heb gehad, nu rustig naar boven klauteren. Komt goed!

  11. Echt heel naar voor je Jan, zo’n flinke terugslag. Wat fijn dat je toch weer een blogpost maakte met wel zeer toepasselijke – en mooie – foto’s.
    Misschien kun je je fotografische talenten ook wel kwijt op een veel beperktere schaal. Daar kun je wellicht wat met jezelf over brainstormen?
    Want zo nu en dan wat bloggen geeft je vast ook positieve energie!
    Veel sterkte en een hartelijke groet, Zem.

    • Ik blijf zeker bloggen, Zem, het kan hooguit zijn dat de frekwentie wat zal dalen. En fotograferen blijf ik ook. Misschien dat ik me op termijn wat meer op de tuin zal richten, maar ik blijf er toch ook naar streven om regelmatig even de natuur in te gaan. Voorlopig leg ik mezelf in elk geval nog niet teveel op. Kalm aan, dan breekt het lijntje niet. 🙂

  12. Verdorie Jan ! Dat is echt vervelend en lastig. Hoop dat je snel weer uit deze dip raakt. Je bent een doorbijter dat weten we en hoop dat je weer wat opkrabbelt ….. Voor je positieve instelling heb ik grote bewondering.
    Heel veel sterkte !!!
    Denk aan jullie.

    • Proberen op positieve wijze de strijd aan te blijven gaan werkt het best, denk ik, niemand wordt er ook maar iets beter van als ik alleen maar in mijn stoel blijf zitten mokken en balen. Maar dat weet jij zelf ook maar al te goed. Op mij beurt wens ik jou heel veel sterkte met je revalidatie,

  13. Jeetje Jan, wat vervelend. Ik wil je toch even meegeven dat ik er van af het begin aan dat ik je ben gaan volgen bewondering voor heb gehad dat je elke keer weer energie put uit die kleine mooie beelden die je op je pad tegenkomt. Hoe wrang is het dat zelfs het fotograferen, of misschien meer alles wat er daarna nog bij komt kijken, je af en toe al te veel wordt. Toch hoop ik dat je juist die mooie lichtpuntjes op de dag nog wel kunt zien ook al heb je niet altijd de puf om ze te delen. Hopelijk vind je ook snel weer wat balans in de situatie. Sterkte!

  15. Het is een akelige ziekte, Jan. Ik hoop van harte dat je de nieuwe balans vindt in je leven waar je naar op zoek bent. En wellicht dat het MS-onderzoek toch nog iets oplevert waar je baat bij hebt. Heel veel sterkte!

    • Het moet zijn tijd hebben om een nieuwe balans te vinden, maar ik ga rustig door. Ik vrees dat een grote doorbraak in MS-onderzoek voor mij aan de late kant zal komen, maar ik blijf optimistisch, want anders wordt het leven wel erg donker.

  18. Ik kan goed aannemen dat zulks kl… is Jan. Zeker als je een buitenmens bent zoals jij. Voor ons is het wel steeds ongeduldig wachten op je volgende blogje, maar neem gerust de tijd die je nodig hebt er weer bovenop te komen. Wij wachten wel. Sterkte!

  20. Dat zwoegen en praktisch niet vooruit geraken ,werkt ontmoedigend.Heb iemand in mijn kennissenkring met hetzelfde ziektebeeld. en ken het dus vrij goed.Ik kan je alleen maar moed inspreken en hoop dat je uit het diepe dal geraakt.Sterkte Jan.De foto’ zijn sprekend zoals altijd

    • Dat is een rake omschrijving in je eerste zin, Marylou. Ik neem er de tijd voor om rustig een uitweg uit het dal te vinden, en daarna op zoek te gaan naar een nieuwe balans in mijn leven. Opgeven is geen optie.

  21. Dat is helemaal niet plezierig om te lezen, alhoewel ik wel wist dat het dieper zat. Ik hoop toch dat er wat meer kwaliteit van leven in komt. Dat is een voorname voorwaarde om weer plezier in dingen te krijgen. Ik wens je veel sterkte de komende tijd.

    • Precies, Sjoerd, kwaliteit van leven, daar gaat het om. Het is donders vervelend om daar stukje bij beetje heel gestaag op in te leveren. Dat zal straks ook wel weer lukken, maar daarvoor moet ik in elk geval eerst weer op zoek naar een nieuwe balans.

    • Van alleen maar sneu in mijn gemakkelijke stoel zitten wordt het ook niet beter, Willy, dus ik probeer langzaam aan weer wat actiever te worden met actief en passief bloggen. Je ziet me wel weer verschijnen.

  23. De naar steun zoekende klauwende hand is wel treffend bij jouw verhaal. Ook al heb je mensen om je heen die je liefdevol steunen, die met je meeleven, dan nog is het de harde werkelijkheid dat je menselijkerwijs dit proces alleen door moet. Ik mag soms van dichtbij beleven hoe dapper je omgaat met deze ziekte. Respect heb ik daarvoor!
    Ik ben wel blij dat je hier weer bent!

  26. Verdorie wat een rottige kwaal toch. En in de winter wordt het vast ook niet zo snel beter. Wat zou het toch mooi zijn als er vandaag of morgen een tovermiddeltje werd gevonden dat je klachten liet verdwijnen. Beterschap Jan!
    Je hebt er wel mooie suggestieve beelden bij, ik krijg het er haast benauwd bij.

Reacties zijn gesloten.