Het bloed kruipt waar het niet kan gaan, en dus stond ik gisteren alweer mooi op tijd langs de kant van het ijs om schaatsers te fotograferen. Hoewel ik bij Omrop Fryslân had gehoord, dat er intussen op meerdere plaatsen in de omgeving geschaatst werd op natuurijs, heb ik weer gekozen voor De Wolwarren …
Het was minder druk dan dinsdagochtend. Dat kwam mij wel goed uit, want nu kon ik de auto mooi langs de baan in de berm parkeren. Eén van de meest fanatieke schaatsers op natuurijs, ijsmeester en veiligheidsfunctionaris van de Jan Durkspolder Age Veldboom, ontbrak niet op het appèl. Hij is meestal de man die in alle vroegte met zijn prikstok het ijs op gaat om een ‘veilige’ baan uit te zetten …
Terwijl ik dit schrijf is het tweedaagse schaatsfeestje weer voorbij. De thermometer staat hier momenteel op 4,5°C. Aan de ene kant vind ik dat als ‘kind van de winter’ natuurlijk spijtig, want het heeft me behalve veel foto’s deze week ook weer veel energie opgeleverd. Aan de andere kant vind ik het eigenlijk ook wel prima. Nu het voorbij is, voel ik ook meteen de lichamelijke vermoeidheid die er ook mee gepaard gaat. Vandaag heb ik mezelf daarom een verplichte rustdag voorgeschreven, want morgen staat er een voorjaarsdag in het riet op het programma met mijn fotomaatje…
Mooi, die foto’s in het tegenlicht 🙂
Prachtig!
Groot gelijk dat je daar weer heenging, getuige je mooie serie.
Mooi om te zien en te lezen dat een ijsmeester zich daarvoor verantwoordelijk voelt. Dat herkende ik ook bij de ijsvloer in De Weerribben. Ook daar was er een man met de stok die de mensen ‘dirigeerde’ waar het wel of niet kon.
En toch zijn de aanwezigheid en de aanwijzingen van de ‘veiligheidsfunctionaris’ niet altijd afdoende. Age vertelde gisteren tussen middag dat er ondanks zijn waarschuwingen iemand te dicht bij het windwak kwam. Hij zakte dor het dunne ijs ter plekke en viel daarbij voorover, zodat hij flink nat was. 🙂
Die ene met de twee mannen op de rug springt er voor mij uit hoor, prachtige foto! Veel plezier morgen! Ik ben ook blij dat het niet meer zo koud is.
Dankjewel, het is niet echt jouw ding, maar ik heb een paar dagen echt genoten van de kortdurende ijspret. Morgen het ret in, ook dat is altijd de moeite waard.
Een mooie afsluiter van de ijsdagen. Rust maar goed uit, want zo’n voorjaarsdag in het riet is meestal ook niet verkeerd. Iets totaal anders, maar ook heel boeiend.
Soms vallen zaken wat ongelukkig samen. Misschien is het dagje in het riet er wat teveel aan deze week. Maar dat zien we dan wel morgen wel. Van de kortdurende ijspret heb ik in ieder geval ten volle kunnen genieten, dat pakken ze me niet meer af. Nu verheug ik me op het fotograferen van het werk in het riet, we zien wel waar het schip strandt. U hoort nog van mij!
Je lijkt Joop wel, die gaat ook vaak te ver, dat moet dan maar even zegt hij dan, en die pijn gaat wel weer over… plezier morgen in het riet!
Dankjewel. Soms valt er niet aan te ontkomen. Als je je grens af en toe niet eens durft op te zoeken, wordt het leven al snel saai en je wordt er niks beter van.
Dat kan ik me goed voorstellen, dat je dit leuk vond. Het stemt ook gewoon vrolijk.
Het laat mijn bloed altijd weer wat sneller stromen.
Schaatsen is niet mijn ding, het fotograferen of er naar kijken dan weer wel 🙂 Fijne avond Jan !
Ik was tot mijn 40e een fanatiek schaatsers. De MS maakte daar een eind aan, nu geniet ik er met de fotografie op een wat passiever manier van.
Leuk die zwarte figuren op het ijs. Hier donker weer met hogere temperaturen. We gaan richting lente.
Heerlijk toch dat je die ijspret allemaal kan beleven in de achtertuin !
Maar altijd weer gaat het dooien en is de ijspret verleden tijd.
Maar dan komen de vogels, de bootjes… in Friesland is altijd wel iets te beleven 😁
Het schaatsen zit ons in het bloed, dat blijkt op zulke dagen wel weer. Het was kort maar krachtig, aar weer even mooi meegenomen. En er komen inderdaad weer andere zaken en onderwerpen voor in de plaats.
Het is wel nodig om te prikken. Houden wel goed in de gaten.
Jammer dat weer voorbij is gegaan. Morgen 16 graden. Mooie foto’s.
Hier is het momenteel 10 graden, hoezo ijs… Maar aan de andere kant is het denk ik ook wel tijd voor een ontluikend voorjaar.
Ik vind het nog wat vroeg om te spreken van een ontluikend voorjaar. Februari en begin maart zijn nog niet voorbij.
wonderful shots.
Wat heerlijk dat schaatsen op natuurijs .Fijn voor schaatsers die er zo naar uitkeken en ook voor de toeschouwers. Bij ons veel minder mogelijkheden ook. Gelukkig is door de extra koude week die droom waarheid geworden al duurde de pret niet lang en dooide het veel te vlug.
De ijspret duurt de laatste steeds korter. Maar de echte liefhebbers die in de buurt waren, hebben weer even een paar uurtjes kunnen genieten. Zij op het ijs, ik langs het ijs.
Zorg goed voor jezelf
Dankjewel, komt goed. Vandaag een rustig dagje binnen. Buiten is het toch saai en triest vandaag.
Oh Jan als ik dat ijs zo zie op je foto’s zou ik er toch eens willen opstappen. Het katapulteert mij naar mijn jeugd. Heerlijk je foto’s. Neem nu rust voor morgen!
Dankjewel Joke, ik herken je gevoelens volkomen. Ik had als voordeel dat ik het zingen van het ijs en het krassen van de schaatsen ook kon horen.
Mooi dat je het ijzer (ijs) gesmeed hebt nu het nog heet (koud) was. Voor het fotograferen van schaatsers op natuurijs vrees ik dat het dit winterseizoen de laatste gelegenheid was. Sfeervolle plaatjes in elk geval!
Dankjewel Cor, het is helaas weer gedaan met de ijspret. Zoals vrijwel steeds de laatste jaren duurde het ook nu weer te kort. Maar ik heb ervan genoten en ik heb het uiterste er weer uitgehaald. Dat stemt tevreden.
Nog even, dan kunnen we hopelijk weer genieten van de teugkeer van de weidevogels. Ook mooi!
Voor de liefhebbers was het nog even genieten, helaas te kort.
Het oog valt nu meer op het restijs, onderaan. Melancholie…
Het is de laatste jaren elke keer te kort, vaak veel te kort. En dan kan het ook nog eens elke keer de laatste keer geweest zijn in een mensenleven.
Ik vind het ook jammer dat het droge, vaak zonnige wintertje met koude nachten er voorlopig op zit. En met jouw foto’s werd het dubbel genieten. Schaatsers zijn dankbare onderwerpen voor foto’s omdat ze zo sierlijk zijn.
Dat laatste is zeker waar. Sierlijk, maar soms ook stoer tegen een harde oostenwind beukend. Het maakt bij de echte liefhebbers bijzonder gevoelens los.