Een kleine mantelmeeuw

Het was zwaar bewolkt, toen mijn fotomaatje en ik zaterdagochtend vertrokken voor een ritje naar het Wad. Vlak voor de afslag naar Peazens-Moddergat bedacht Jetske ineens dat we ook wel even konden doorrijden naar Lauwersoog. Daar was ik al enige jaren niet meer geweest, dus dat vond ik een prima idee.

Dat resulteerde weer in een groot aantal foto’s. Daarom zal ik hier de komende tijd ook wat fragmentjes en momentjes uit de vissershaven van Lauwersoog publiceren. Om te beginnen een paar foto’s van een kleine mantelmeeuw die op de mantel van een deel van de communicatieapparatuur van een vissersschip stond …

Moeder en kind

Een schaapskudde van ‘de Wylde Weide’ begraast momenteel de groenstroken langs het riviertje de Drait weer. Toen ik er vorige week op de iLark langs kwam, speelde dit tafereeltje zich vlak naast het schelpenpaadje af. Daar heb ik met alle liefde even een tussenstop voor gemaakt …

Een grote bonte graswants

De ene wants is de andere niet. Deze grote bonte graswants (Leptopterna dolabrata), die zoals het hoort in een grashalm hangt, is wel één van de mooiste wantsen die ik tot nu toe heb gefotografeerd …

Zomerprogrammering 2025

Hoewel ik de warmste dagen goed ben doorgekomen, eist het zomerweer ook dit jaar weer zijn tol. Tot nu toe lukt het heel aardig om redelijk actief te blijven, maar het kost allemaal veel energie. Van elk uitstapje moet ik langer bijkomen. Daarom schakel ik maar eens over op de zomerprogrammering. Minder tekst en minder foto’s, maar wel wat groter en minstens zo mooi (hoop ik).

Om te beginnen een paar kleine kleine groene wantsen op de zaaddoosjes van de blauwe iris in de tuin. Zij zijn net als ik niet van die hardlopers …

Zwarte sterns – blauw water

Met twee kilometer verderop aan de overkant van de Leijen het paviljoen, zaten we in de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ nog steeds rustig te wachten op de dingen die zouden komen. Als ze zouden komen tenminste …

En ze kwamen! Niet in groten getale, maar mem zei altijd: ‘Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd’. Na een tijdje vloog er meerdere een zwarte stern boven het blauwe water voor de vogelkijkhut langs …

Nu eens vloog de vogel te ver weg, dan weer vloog hij onvoorspelbaar uit beeld. Maar uiteindelijk lukte het me toch twee keer om een aantal mooie foto’s te maken van een passage. De onderstaande serie was voor mij toch wel het toefje slagroom op de dag …

En zo reden we, anderhalf uur nadat we via de fietsbrug aan de Zuiderhogeweg waren vertrokken, Drachten via het skûtsje ‘Henderika’ aan de Noorderhogeweg weer binnen …

Einde van een prachtige dag, waarop we alles er weer uit hebben weten te halen. Dankjewel, Jetske.

Op zoek naar de zwarte stern

Het laatste deel van ons rondje pontje verliep snel. Tussenstops hebben we niet meer gemaakt. Om te beginnen waren er weinig interessante plekjes meer onderweg. Maar een tweede reden was, dat dit de eerste lange rit op mijn iLark was dit jaar. Ik had vooraf nog niet getest hoeveel km ik nu nog op een accu kan rijden. Uiteindelijk kwamen we via de kortste route weer thuis met nog één knipperend streepje op het stuur …

Onderweg op e-bike en i-Lark had ik verteld, dat ik maandag zwarte sterns had gefotografeerd bij de vogelkijkhut ‘Blaustirns’. Echt mooi waren die foto’s niet geworden, omdat het bewolkt was op dat moment. Aafje, die ons nog niet had verwacht, vond het prima dat we nog even naar de Leijen zouden rijden om er hopelijk nog wel wat zonnige foto’s van te kunnen maken. Ditmaal pakten we de auto. Een minuut of 20, nadat we Drachten hadden verlaten via de fietsbrug de Slinger (foto boven), keken we vanuit de vogelkijkhut uit over de Leijen …

Veel viel er in eerste instantie nog niet te zien. Er lag een bootje voor anker bij de laatste boom van het eilandje ‘de Kninepôle’. Omdat er niemand aan boord leek te zijn, vermaakten we ons tijdelijk met de waterlelies voor de hut. Na een tijdje verscheen er een rubberbootje, waarmee koers werd gezet naar het plezierbootje bij de boom. Kort daarna verscheen er af en toe een zwarte stern in beeld …

– wordt vervolgd

Afbrokkeling van de beschaving

Ik heb even geen zin om vrolijk te doen alsof er niks aan de hand is in de wereld en in ons eigen land. Het is benauwend en beangstigend om te zien hoe de bijl steeds verder in de wortel van de beschaving en de rechtstaat wordt gezet. Vorig jaar heb ik de foto hieronder gebruikt na de herverkiezing van Donald Trump als president van de VS. Gisteren heeft hij met zijn Big Beautiful Bill eindelijk zijn zin gekregen: belastingverlaging voor de rijken, terwijl de lagere klassen en kwetsbare groepen sociale voordelen dreigen te verliezen en illegalen met geweld worden opgejaagd. En intussen mag Oekraïne verrekken onder Russische drones, raketten en gifgassen …

In ons eigen land zijn we intussen ook weer verder afgegleden. Van NSC (Nieuw Schijnheilig Contract) had ik al niet anders meer verwacht. Maar dat uitgerekend de SGP, de partij die sinds mensenheugenis bekend heeft gestaan als hoeder van de rechtstaat, gisteravond de deur heeft opengezet voor vervolging van illegalen en mensen die hen helpen, is een regelrechte gotspe …

De wet die gisteravond is aangenomen, moet weliswaar nog naar de Raad van State en de Eerste kamer, maar ik ben er niet gerust op. Het CDA zegt nu weliswaar ook daar tegen de wet te zullen stemmen, maar beloften van het CDA zijn als het erop aankwam al te vaak niets waard gebleken.

Willen we voorkomen dat mensen straks onder de brug moeten slapen, omdat het verboden is om hen voedsel en onderdak te bieden? Ik hecht niet altijd evenveel waarde aan petities, maar deze heb ik van harte ondertekend vanmorgen. Baat het niet, dan schaadt het niet. Misschien kun je hem ook tekenen, op de link hieronder klikken is al een mooi begin …

https://groenlinkspvda.nl/petitie/stop-de-asielwetten/