Terwijl ik terug loop naar het begin van de strekdam, maak ik nog even een foto in zuidoostelijke richting van de voet van it Reaklif, het Rode Klif …
Daarna valt er niet meer aan te ontkomen: er moet geklommen worden. Halverwege de klim strijkt er een geaderd witje vlak voor me neer. Dat is een meevaller, want nadat ik een foto van hem heb gemaakt, kan ik nog lekker even op het talud blijven zitten om te genieten van het uitzicht, maar vooral ook om mijn benen even wat rust te gunnen …
Bijna boven … nog even doorzetten …
Aafje vermaakt zich nog steeds prima met het opvangen van de eerste zonnestralen in september. Dat stelt mij in de gelegenheid om nog even aan de andere kant van de weg te kijken …
Bij het Rode Klif staat sinds 1951 een monument van zwerfstenen. Dit monument herinnert aan de Slag bij Warns. Op de bovenste steen staat de tekst ‘1345 – Leaver dea as slaef’ (‘1345 – Liever dood dan slaaf’) …
De Slag bij Warns was een veldslag tussen graaf Willen IV van Holland en de Friezen op 26 september 1345. De ridders van de graaf voeren vanuit Enkhuizen met een vloot over de Zuiderzee en kwamen geheel in harnas aan land tussen Laaxum en Stavoren. Ze wilden het Sint-Odulphusklooster bij Stavoren veroveren en gebruiken als vesting. Onderweg werden ze in de buurt van het dorpje Warns aangevallen door de plaatselijke bevolking …
De ridders moesten vluchten en kozen ongelukkigerwijs de weg naar het Rode Klif, recht hun ondergang tegemoet. Het moerassige landschap bij het klif zorgde ervoor dat de ridders, met hun zware harnassen, verpletterend werden verslagen. Door de zware harnassen waren ze geen partij voor de woedende boeren en vissers. Ook graaf Willem kwam tijdens de slag om het leven. Toen de troepen van de hertog van Beaumont in Stavoren hoorden wat er was gebeurd, vluchtten ze – achtervolgd door de Friezen – naar de schepen. Slechts een kleine groep overlevenden kwam in Amsterdam aan. De weg naar Scharl wordt door de plaatselijke bevolking nog steeds de ‘ferkearde wei’ (de verkeerde weg) genoemd omdat dit de weg was die de Hollandse ridders kozen …
De Slag bij Warns werd tot 1500 jaarlijks op 26 september herdacht op het Rode Klif. Daarna raakte dit ritueel in onbruik, maar de slag wordt tegenwoordig elk jaar herdacht op de laatste zaterdag van september …
Met een laatste blik op het fonkelende IJsselmeer nemen we afscheid van de Gaasterlandse kliffen en sluiten we de vakantietijd af …
We beginnen waar we gisteren gebleven waren: bij de schitteringen op het IJsselmeer. Ditmaal staan ca. 2 km ten noordwesten van de plek waar de foto’s van gisteren gemaakt zijn, op het 8 tot 10 meter hoge Reaklif, het Rode Klif …
De strekdam of golfbreker aan de voet van het klif ligt er een stuk aantrekkelijker bij dan afgelopen winter, toen er wat kruiend ijs lag …
Ik kan niet weerstaan aan de lokroep van het water en klim over de railing om over de schuin afgevlakte kant van het klif af te dalen …
Eenmaal beneden moet ik natuurlijk ook nog even naar eind van de dam, dat moet goed te doen zijn, want de basaltblokken zijn dankzij het rustige weer mooi droog …
Halverwege kijk ik even in noordwestelijke richting langs de kustlijn …
Aan het eind van de dam klotst het water tegen de stenen, de golfjes slaan in kleine druppels uiteen …
Er passeert een tweemaster die op koers ligt naar de haven van Stavoren …
Als ik me tenslotte omdraai, zie ik Aafje op de top van it Reaklif staan …
Het wordt nog een hele strijd om weer tegen het klif op te klimmen …
Wordt vervolgd …
