Over stoffige paden

Nadat ik me gistermiddag een tijdlang had vermaakt met het paars-witte bloemenlint van de krokussen aan de Overstesingel in Drachten, heb ik weer koers gezet naar de tunnelbouw aan de Peelrug …





Daar ben ik eerst op een bult zwarte aarde geklommen om vanuit de hoogte wat foto’s te maken van de voortgang van de tunnelbouw. Mijn blik werd echter nog meer naar een paar grote gele zandauto’s getrokken. Terwijl ze af en aan reden met zwarte aarde, wierpen ze flinke stofwolken op …





De zwarte aarde werd gedumpt aan de oostkant van de tunnelbak, waar het met een rupskraan met een lange arm op de juiste plek in de tunnelbak werd verspreid …

De kleine foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken …





Toen ik even later weer aan de westkant van het project stond te fotograferen, kwam de onderstaande truck ineens uit een stofwolk tevoorschijn. Nadat de chauffeur zijn lading had gestort en weer naar boven was gereden, stopte hij bij mij. De chauffeur opende het zijraam, waarna hij me een briefje aanreikte met de vraag of ik hem een foto van zijn truck in de stofwolk zou willen mailen …





Dat wilde ik natuurlijk best doen, maar voor niets gaat de zon op. Daarom vroeg ik de chauffeur of ik in ruil voor die foto een ritje mee mocht maken. Daar had de chauffeur geen bezwaar tegen: “Jawis jong, klim der mar yn,” luidde zijn reactie. En zo zat ik korte tijd later na een toch wel moeizame klimpartij naast trucker Jan in zijn truck …





Op dat moment verkeerde ik in de veronderstelling dat het een ritje van pakweg een kwartiertje, hooguit twintig minuten zou worden. Ik ging er namelijk van uit, dat de nieuwe lading ergens langs de stoffige noodweg door de landerijen zou worden opgepikt. Niets bleek echter minder waar te zijn …

Ook deze kleine foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken …





De enigen die hun lading halverwege de noodweg oppikten, waren de grote gele trucks die ik eerder zwarte aarde aan de oostkant van de tunnel had zien lossen. Wij reden tot Donkerbroek over de noodweg die dwars door de landerijen was aangelegd. Bij Donkerbroek draaide we de N381 op om onze weg te vervolgen naar een zandwinput bij Veenhuizen. Al met al een ritje van ongeveer 20 km waar we een klein half uurtje over deden …





Nog weer een half uurtje later waren we weer terug bij de Peelrug, waar trucker Jan zijn lading van 30 ton hoogwaardig zand loste op het diepste punt van de tunnel in wording …





Nadat ik bij het hek was uitgestapt, maakte ik nog wat foto’s van het lossen van de lading en de klim vanuit de bouwput terug naar boven …

En ook de laatste kleine foto’s kunnen worden vergroot door erop te klikken …





Terwijl hij in een stofwolk verdween voor zijn volgende, tevens laatste rit van de dag, wuifde ik trucker Jan nog even na, om daarna huiswaarts te keren. Het was een mooie middag geweest, waarop ik me prima heb vermaakt en weer het e.e.a. heb geleerd over hetgeen er zoal komt kijken bij de vernieuwing van de N381 …





Trucker Jan: ook vanaf deze plek nogmaals bedankt voor het ritje!