De kievit (ljip in het Fries) is terug in het land. Maandag is het eerste kievitsei van Fryslân gevonden. De eieren mogen dit jaar wel worden gezocht, maar ze mogen niet worden meegenomen. Zelf ben ik niet echt opgevoed met de traditie van het kievitseieren zoeken, maar drie oudere broers van mijn moeder leefden er in hun jongere jaren in het voorjaar helemaal voor. Zodra de eerste kieviten werden gesignaleerd, waren die mannen zo ongeveer dag en nacht in het veld te vinden, en steevast kwamen ze dan thuis met een pet vol eieren …
Toen ik een mannetje van een jaar of twaalf was, ben ik eens een dag met twee van mijn ooms mee geweest om eieren te zoeken. Ik kan me herinneren dat de auto op een bepaald moment ergens in de berm werd gezet, waarna de gebeurtenissen in en boven een weiland zorgvuldig in ogenschouw werden genomen. Na verloop van tijd zei oom Hielke tegen mij: “Rin marris 50 flinke stappen dy kant op. en dêrnei sa’n 15 stappen nei rjochts …” (“Loop maar eens 50 flinke stappen die kant op, en daarna ongeveer 15 stappen naar rechts.”) Volgzaam en hoopvol liep ik op mijn laarzen in de aangeduide richting door het weiland. Zou ik dan eindelijk mijn eerste kievitsei vinden …?
Maar nee, zelfs met die hulp wist ik geen kievitsei te vinden. Toen mijn ooms zich even later bij me voegden, wees oom Hielke me er fijntjes op, dat ik bijna op het nestje stond … Ik had de beide eitjes verdorie wel kapot kunnen trappen. Sindsdien heb ik me niet meer aan het zoeken van kievitseieren gewaagd …
Vandaag brengen we oom Hielke, mijn moeder’s laatst levende broer naar zijn laatste rustplaats. Voor mij zal hij – samen met oom Jan en oom Siebe – voortleven als een groot eierzoeker en natuurliefhebber. Dag oom Hielke …
Leuke vogels fijn dat ze er weer zijn Jan, betekend toch dat we het betere weer tegemoet gaan
Mooie herinneringen Jan
Ja, dat vind ik ook, Klaske. Ik heb het idee dat er in je hoofd plaats is voor een beperkt aantal herinneringen, die je waarschijnlijk altijd bij zullen blijven, en die elke keer weer een glimlach tevoorschijn toveren. Dit is daar duidelijk één van. 🙂
Herkenbaar Jan
Ik ben ook een keer met pake mee wezen eiere zoeken en koester die herinnering
Haha, mooi is dat, hè!?
Een mooi eerbetoon…
Liefs!
Gecondoleerd, Jan. Maar wat heerlijk, terug te kunnen blikken op je ervaringen met je oom.
Hele mooie foto’s van het ljipke bovendien!
Jan, wat een mooi en respectvol eerbetoon aan je overleden oom. Veel sterkte voor je moeder. die zal zich nu erg eenzaam voelen.
Dat zijn mooie herinneringen, koester ze Jan…
Ik vind dat kievitseieren rapen een bijzonder aparte traditie, heb dit logje met veel interesse bekeken, mooi !
Grts
Met het rapen van kievitseieren is het zeker de komende jaren wel gedaan. Eerst zal het aantal kieviten in de Friese weilanden weer fors moeten toenemen.
In mijn jeugd woonde ik vlakbij Sint Oedenrode.
Leuk om nu te horen dat dit jaar daar het eerste kievitsei gevonden is.
Ik houd van tradities!
Vrolijke groet,
Ik houd ook van tradities, Rob, maar het wordt wel steeds moeilijker om bepaalde tradities nog in volle luister in stand te houden.
Wat een mooi eerbetoon aan Oom Hielke Jan!
They have started to arrive here too. I like their sound very much!
So do I, it’s the sound of spring. 🙂
Zo is het leven, de herinneringen leven voort, op deze wijze blijft hij leven.
Een prachtige ,sierlijke vogel die met veel geluid mensen van het nest weg leidt
En dat doet hij niet alleen met veel geluid, maar ook met een onopvallende sluipgang en juist heel opvallende loopjes om de bedreiger maar weg te leiden van het nest. 🙂
Een mooi herinneringsblogje Jan. De foto’s zijn uit de kunst
Gecondoleerd Jan.
Deze herinneringen zullen altijd aan je oom doen denken.
Dankjewel, Aly, dat laatste weet ik wel zeker. 🙂
Gecondoleerd Jan.
Een mooie herinnering beschrijf je hier.
Dankje, Eveline. Ja, dit is zo’n dierbare herinnering die her en der een lach tevoorschijn tovert, en dat zijn de mooiste op zo’n dag als vandaag.
That’s a new bird to me.
It’s almost our national bird. In Dutch it is called kievit, in English it’s the lapwing or peewit (I think). The Latin name is Vanellus vanellus.
Zulke herinneringen zullen voortaan altijd bij je blijven Jan, mooi dat je er een blog aan besteed. Ook namens mij: ” Dag oom Hielke … “
Dat zijn toch mooie herinneringen. Sterkte vandaag.
Dankjewel, Ria.
afscheid nemen..
nooit gemakkelijk Jan…
mooie gelegenheidsfoto’s heb je er bij geplaatst..
prettige dag