Vier windstreken rond de hut

Vanaf It Nonnepaed ben ik naar de Jan Durkspolder gereden. Toen ik daar even later in de vogelkijkhut ging zitten, dreef de eerder gemelde bui, aan de zuidkant van de plas voorbij …

Aan de oostkant maakte mijn vriend de grote zilverreiger, die ik hier onlangs ook al eens aantrof, een wandeling langs de rand van zijn revier. Ik was zelf wel gecharmeerd van het gelaagde decor waarin hij zich bevond …

Het buitje – meer was het in feite niet – dreef intussen rustig over de zuidelijke oever van de plas in westelijke richting voort, vage weerspiegelingen met zich meetrekkend …

Aan de westkant van de hut heerste intussen volmaakte rust. Zelfs dat ene rietpluimpje stond tegen een vrijwel vlakke waterspiegel roerloos naast de hut …

Na een laatste blik op de bui aan de zuidkant, hield ik het voor gezien. Over het met knotwilgen omgeven pad liep ik aan de noordkant van de hut terug naar de auto …

26 gedachten over “Vier windstreken rond de hut”

  1. De vier windstreken, een titel als voor een verhaal.
    Hier kun je letterlijk alle kanten belichten. Mooie kanten, aan de foto’s te zien. En ja, de draak van oma Baard zie ik nu ook.

  2. Een vliegende draak als wolk. Heerlijk.
    Op de blauwe lucht ben ik stikjaloers nu alles hier grijs en kletsnat is, de hele dag….
    Het rietpluimpje op de voorgrond is zo mooi, de kleuren intens.

    • Een vliegende draak …ja, dat kun je er ook in zien. Voor mij is het Dombo, het vliegende olifantje van Walt Disney.
      Na die ene heldere dag, afgewisseld met buitjes, was het ook weer gedaan. Gisteren was en vandaag is het hier ook weer egaal grijs.

Reacties zijn gesloten.