Het kammen van het riet

De kleine bosjes riet die, zoals hier gisteren te zien was, eerst op schoven bijeen zijn gezet, worden door de rietsnijders stuk voor stuk door een kammachine gehaald …

De foto’s in dit logje kunnen worden vergroot door erop te klikken …





Uren achtereen zijn de mannen hiermee bezig om het afval uit het riet te kammen. Dit afval bestaat uit de ondergroei in de rietvelden, dat varieert van gras tot de spontaan verschijnende winde …







Als het riet is gekamd en van ongerief ontdaan, wordt het in een grote opvangbak gelegd. Uiteindelijk wordt het verzamelde riet hier in grote bossen bijeen gebonden voor transport naar de werkplaats …







Het werk van de rietsnijders mag dan grotendeels gemechaniseerd zijn, dat maakt het nog niet tot licht werk. Het valt nog lang niet mee om zo’n bosje riet van het afval te ontdoen, vraag dat maar aan Jetske … Voordat je het weet wordt het bosje riet uit je handen getrokken als je het niet stevig vasthoudt. Hou je het riet daarentegen te stevig vast zonder dat je je schrap zet, dan loop je kans om door de kammachine te worden meegetrokken tot op de bult afval …





– wordt vervolgd –

Tussen de rietschoven

Terwijl de rietsnijders aan de lunch zaten, verkenden Jetske en ik het gemaaide rietveld. Op de foto hieronder is een deel van het materieel van de rietsnijders te zien …





Zodra het riet gemaaid is, worden de kleine bosjes riet eerst in schoven bijeen gezet, wachtend op verdere verwerking …





Jetske heeft zich even tot de rand van het gemaaide deel gewaagd …





Een voorbij vliegende ooievaar leek het einde van de lunchpauze aan te kondigen, want meteen daarna gingen de rietsnijders weer aan het werk …





– wordt vervolgd –

Terug bij de rietsnijders

Na onze tussenstop aan de mistige waterkant vervolgden Jetske en ik onze weg naar de rietsnijders. Het viel nog niet eens mee om ze te vinden, en dat lag niet aan de mist. Daar waar we ze hadden verwacht, waren ze in geen velden of wegen te bekennen, zodat het mobieltje er aan te pas moest komen. Na kort telefonisch overleg wist Jetske waar we de mannen konden vinden. Een kwartiertje later liepen we door een weiland naar het rietveld …





Kijkend naar de lading riet op de wagen, hadden de mannen deze ochtend al flink hun best gedaan. Voorbij de tractor moesten we over een paar ‘dansende’ planken de sloot oversteken …





We kwamen mooi op tijd, want een van de rietsnijders had net rookpauze. Dat spreekt mij altijd wel aan, want samen roken is toch altijd net wat prettiger dan alleen roken …





Na de pauze namen de mannen hun werkzaamheden weer op. Jetskes’ neef Bert richtte zich weer op het kammen van het riet. Daarmee wordt het afval uit de kleine rietbosjes gekamd …





Collega rietsnijder Klaas Jan was bezig om het afval op kleine hoopjes te verzamelen, zodat straks de fik erin kan …





Intussen kwam het opperhoofd der rietsnijders ook terug op de werkplek. Jetskes’ zwager Klaas had de lunch gehaald voor de mannen. Bij het grote rietveld waar Jetske en ik vanochtend eerder waren, nuttigen de mannen hun meegebrachte boterhammen meestal in de schaftkeet waar ze daar over kunnen beschikken …





Vandaag stond er voor de verandering patat met een gehaktbal en/of een kroket op het menu. Het was weliswaar mistig, maar echt koud was het niet, zodat de mannen het er op en rond de kleine tractor even lekker van namen …





Jetske en ik benutten de lunchpauze om even verderop in het rietveld rond te kijken …

– wordt vervolgd –