Arctisch aandoende Wadden

Alsof het landinwaarts nog niet koud genoeg was, besloten Jetske en ik gisteren om een kijkje te nemen op een plek waar de gemene kou zich door de striemende oostenwind het best laat voelen …

Het doel van de rit was de pier van Holwerd (Google Maps). Ameland zouden we door de zware ijsgang op het Wad niet kunnen bereiken, de eerstvolgende afvaart van de veerboot was verschoven naar 18:00 uur en de Waddentaxi ging het Wad helemaal niet op …

De laatste keer dat ik hier in vergelijkbare omstandigheden was, was in februari 2012 op de dag waarop het bestuur van de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden moest besluiten dat de zestiende Elfstedentocht op dat moment niet kon worden uitgeschreven …

In 2012 struinde ik hier met een dik ingeduffelde en nauwelijks meer herkenbare Johan van Aken over de pier, ditmaal durfde Jetske het dus aan om de strijd met het ijselijke gebrul van de Siberisch beer aan te gaan …

Omdat we in februari 2012 een langere winterperiode hadden gehad dan nu, lag er een dikkere laag ijs op het Wad, maar met een maximumtemperatuur van -7 °C (gevoelstemperatuur ca. -17 °C) was het er gisteren nog een stuk kouder dan 6 jaar geleden …

Aan de voet van de pier lagen her en der wat eenden die de winterperiode in overlevingsmodus proberen te doorstaan …

Nadat wij onze blik nog even over de arctisch ijsvelden naar het in de verte gelegen besneeuwde Ameland hadden laten gaan, werd het tijd om in het restaurant op te warmen met een beker warme chocolademelk en een Berenburgje, want het lukte door kou en wind nauwelijks meer om onze camera’s stabiel te houden …

IJsvelden op het Wad

Terwijl ik over de Holwerder pier (Google Maps) terug liep naar de parkeerplaats, liet ik mijn ogen over de uitgestrekte ijsvelden aan de Waddenkust glijden …

De witte leegte werd alleen onderbroken door lange rijen paaltjes en vlechtschermen, verder zat hier en daar een scholekster te kleumen …

Helaas hebben niet alle vogels de barre kou overleefd, op het talud van de pier trof ik een dode scholekster aan …

Een stukje verderop zag ik Johan met zijn muts diep over de oren getrokken aan de voet van de pier staan … geen ijsbeer, maar een ijsmeneer …

Ik besloot ook nog even af te dalen, zodat ik het vlechtscherm van dichtbij kon kieken en de ijsvelden vanuit een ander perspectief kon bekijken …

Lang hield ik het er niet uit, want het was daar beneden op het ijs echt berekoud …

Aan de andere kant van het scherm stond nog een groepje scholeksters in de overlevingsmodus …

Nog een laatste blik over de ijskoude vlakte, en dan terug naar de auto om weer op te warmen …

Het was het eind van een bijzondere fotosessie, die nog het meest weg had van een poolexpeditie. Op de avond van die 8e februari werd duidelijk dat de Elfstedentocht niet door zou gaan, maar dit winters avontuur pakt niemand ons meer af.