Een grappig groen nimfje

Je hoort mij niet zeggen dat ons tuintje al jarenlang een paradijs is voor vlinders, bijen en andere insecten, daarvoor is het er vooral vanwege de hazelaar te donker. Desondanks heb ik er de afgelopen jaar heel wat insecten kunnen kieken. Maar dit jaar is het echt waardeloos. Ik moet echt op zoek naar insecten, en meestal is zo’n zoektocht nog vruchteloos ook …

Vaste gasten zijn vrijwel ieder jaar de grappige, groene nimfjes van de struiksprinkhaan. Voorgaande jaren kon ik vaak meerdere exemplaren fotograferen op de papavers of de gele lis. De afgelopen weken heb ik verschillende keren een vergeefs rondje door de tuin gemaakt om naar ze uit te kijken …

Terwijl ik onlangs bij de vijver op het terras zat, zag ik vlak bij mijn stoel iets traag bewegen op een blad. Mijn belangstelling was meteen gewekt … jawel, het was een nimfje van de struiksprinkhaan. Eindelijk! Dat kon in feite maar één ding betekenen: dit beestje was voor de verandering nu eens op zoek gegaan naar mij …  🙂

Nimfje op een groen blad

Voorgaande jaren waren ze omstreeks begin juni steevast te vinden op de mooie grote oranje bloemen van de papavers in ons tuintje …









Sinds die prachtige papavers op raadselachtige wijze uit ons tuintje zijn verdwenen, vallen ze een stuk minder op, maar ze zijn er nog wel …









Anderhalve week geleden lukte het me op deze nimf van de struikpsrinkhaan te fotograferen op het blad van de één of ander plant in de tuin …









Ik blijf het vreemde, maar mooie insecten vinden met hun lange antennes en de bijzondere monddelen.



Een nimfenpoepje

Terwijl ik zaterdagmiddag in de tuin de nimfjes van de struiksprinkhaan aan het fotograferen was, zag ik dat één van die beestjes midden op een blad van de geranium uitgebreid zijn behoefte deed …





Volgens mij staat dat beestje symbool voor de Rode Duivels die team USA vanavond op het WK-voetbal vast even een poepje zullen laten ruiken …   😉




Nimfjes in het groen

Voorgaande jaren lieten ze zich in de loop van juni steevast zien op de oranje papavers of op de kleinere gele klaproosjes in ons tuintje. Dat leverde elke keer weer lekker knallende kleurencombinaties op …





Dit jaar stonden de papavers en de klaproosjes enkele weken eerder in bloei dan normaal. Als gevolg daarvan verschenen de nimfjes van de struiksprinkhaan (Leptophyes punctatissima) nu pas toen de papavers en de klaproosjes al waren uitgebloeid …





Zaterdag zag ik er ineens eentje op ’n blad van de geraniums zitten. Hij was maar nauwelijks zichtbaar tegen de groene ondergrond, maar toen ik daar nog wat beter om me heen keek, zag ik dat er zeker zes of zeven van die kleine beestjes bij elkaar zaten …





Het blijven wonderlijk beestjes met die wonderlijke uitwendige monddelen, maar ik vind het elk jaar weer mooi om ze in eigen tuin te ontdekken …




’t Is geen kameleon

Op het groene blad ging het nimfje van de struiksprinkhaan helemaal op in zijn omgeving, dat was op het gele klaproosje geenszins het geval …





Op het klappertje was van camouflage geen sprake, daar knalde hij er lekker uit …





Hier lukte het me nog wat beter om die vreemde uitwendige delen van zijn mond in beeld te brengen …





Op het juiste plekje is hij goed gecamoufleerd, maar het nimfje van de struiksprinkhaan is duidelijk geen kameleon …   🙂




Nimfje in camouflagetenue

In voorgaande jaren verschenen er meestal nimfjes van de struiksprinkhaan in ons tuintje zodra de grote oranje papavers in bloei stonden, dit jaar heb ik er wat langer op moeten wachten …





Net als veel andere dieren en planten lieten de nimfjes zich nu ongeveer twee weken later zien. De papavers waren als gevolg van wind en striemende regen op dat moment al lang uitgebloeid …





Zaterdag ontdekte ik het eerste nimfje, dat zich in caouflagetenue verdekt had opgesteld op een groen blaadje. Het beestje was er niet minder mooi om, vooral die uitwendige delen bij zijn bek blijven fascinerend …





En dan te bedenken dat zo’n nimfje amper een centimeter groot is … 🙂

Fotogenieke struiksprinkhaan

In augustus heb ik een groot deel van de tijd geblogd over een paar tochtjes langs de Friese Waddenkust, maar dat wil niet zeggen dat ik tussendoor niets anders heb gedaan …

Voor zover het weer en mijn lijf en leden het toelieten, heb ik ook in augustus regelmatig mijn therapeutische fotokuiertjes gemaakt in de omliggende natuurgebieden …

Vanwege het zonnige karakter van augustus viel er ook in de tuin regelmatig wat te fotograferen …

Vooral de vlinderstruiken, de kattenstaarten en de verbena hebben hun diensten als lokkers van vlinders en diverse andere insecten bewezen …

Maar de show werd in augustus gestolen door deze struiksprinkhaan, die mijn ligstoel had uitgezocht als decor voor een aardige fotosessie …