Begin juni schreef ik hier een logje over het vaak luidruchtige en agressieve gedrag van nijlganzen. Nog geen week later kreeg ik ineens een heel ander beeld van de nijlgans voorgeschoteld, althans van Moeder de Nijlgans …
Terwijl ik in de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder naar de lepelaars zat te kijken, hoorde ik plotseling vanaf de andere kant van de hut een kreet opklinken door één van de luikjes. Toen ik daar naar toe liep en me bij het luikje voorover boog, zag ik dat er vlak buiten de hut een nijlgans stond te roepen. Al snel kwamen er ook twee kleine gansjes tevoorschijn …
Gedrieën begonnen ze aan een klein tochtje over het water. Nadat ze moeder enige tijd hadden gevolgd, mochten de jonkies samen wat ronddobberen, terwijl moeder zich weer terugtrok tot bij de hut …
Wel hield ze haar tweetal goed in de gaten. En dat lijkt me ook niet zo gek. Als je nagaat dat een nijlgans gemiddeld 6-9 eieren legt, dan is de kans groot dat ze al een flink aantal jongen is kwijt geraakt en dat ze als een heuse moederkloek waakt over de laatste twee …
Als ze klein zijn ogen ze nog leuk en mooi . Helaas blijft dat niet lang het geval … maar voor nu was het toch ff genieten van de kleintjes.
Mooie scherpe foto’s ook.
Dankjewel. Het was ook genieten van de moeder, eindelijk eens een zachtaardig momentje van een nijlgans. 🙂
De laatste foto: wat is het een prachtige vogel! Een topfoto weer, Jan.
Hartelijke groeten, Zem.
Beautiful birds!
Gelukkig zorgen ze wel goed voor hun jongen want het zijn tegenover andere jongen geen lievertjes
Volgens mij zijn ze behalve voor hun jongen voor vrijwel niets en niemand lieverdjes.
Het is vaak moeder nijlgans kwaad word. Dat komt alleen ook jonkies beschermen.
Wat ziet deze nijlgans prachtig uit. Jonge grutjes ook. Echt hele mooie foto’s geworden. Fijne dag.
Ach wat een lieflijk tafereeltje. De moeder heb je prachtig geportretteerd, zowel in combinatie van woord en beeld maar zeker ook met de laatste foto. Ik had dus echt niet verwacht dat een nijlgans maar 2 jongen zou overhouden van de 9, vanwege hun felle gedrag.
Het kan natuurlijk ook nog zo zijn dat er hier sprake is geweest van menselijk ingrijpen bij het nest met de eieren.
Dat had ik mij ook al bedacht. Het zou b.v. kunnen dat een aantal van de eieren geprikt zijn. We zullen het nooit weten.
Een moederhart lijkt overal wel hetzelfde, waakzaam en zorgzaam voor het kleine grut. Ondanks dat zullen niet alle jonkies volwassen worden, predatie ligt altijd op de loer, hoe waakzaam ook.
Zelfs een luidruchtige nijlgans kan soms als model dienen voor een moeder en kind ‘stilleven’.
Ja, en daar worden wij op onze beurt dan toch ook allemaal weer even stil van. 🙂
😉👍
Prachtige serie, mooi verhaal, schitterend geïllustreerd.
De nijlgans is een invasieve exoot.
Ik zie ze broeden in Wildlands Emmen en in Schiedam. In Wildlands heeft een gezin haar intrek genomen op de savanne bij de zebra’s, blauwe gnoes enzovoort. Meestal pikken ze een eilandje in en broeden daar hun nest uit. Mooie rustige plek. In Schiedam is het anders. Daar zijn veel gezinnetjes. Naast de school van de kleinzoons, in de parken en de meest opvallende plek is de grasbaan tussen de tramrails. Dat gras schijnt erg lekker te zijn. De ganzen steken rustig voor een tram over. Ik heb al een paar keer meegemaakt dat de trambestuurder flink moest remmen voor een gezin nijlgans. Zo ook in Rotterdam: https://www.ad.nl/rotterdam/eigenwijze-nijlgans-dol-op-gras-tussen-tramrails~a59610fc0/
Dat van jou is ook een mooi verhaal, ik zie er wel een bevestiging in dat die nijlganzen echt nergens voor staan. 🙂
Mooie reeks!
Zouden ze kunnen tellen denk je?
Dat weet ik, Ria, maar ze zullen de jonkies die ten prooi vallen aan predatie toch wel missen in het begin, lijkt me.
Ik heb altijd de indruk dat ze meer bang zijn dan andere ganzen, maar misschien komt dat door mijzelf 🙂 Al heb ik ook al eens in een park boven op een picknicktafel gestaan, met rond die tafel een kudde mega grote ganzen, ik heb daar wel een uur vastgezeten denk ik voor ik naar beneden durfde.
De ene ganzensoort is de andere niet. De nijlgans ken ik echt alleen als luidruchtig en agressief, ze gunnen vaak geen andere vogels in hun buurt. En daarbij weten ze ook altijd respect af te dwingen. Ze moeten zich tegenover jou wel heel heftig hebben opgesteld, als ik dat zo lees. 🙂
Wel, ik was met mijn vriendin – huidige vrouw nu – en hadden een brood picknick bij, de ganzen wilden die per se inpikken, veneinige beestjes als het om eten gaat.
Haha, ik ken deze soort alleen maar als opdringerig en, luidruchtig. Het zijn geen lieverdjes.
ja hier volgde ik er een paar maar geen jongen meer gezien wel ratten.
Ja, het is altijd strijd in de natuur, de welbekende ‘struggle for life’.
Een verrassing. Hoewel, de grootste mormels zijn zorgzaam voor hun gebroed.
Het stemt zacht als je het ziet.
Ja, het zien van jonkies en hun ouders werkt bijna altijd vertederend, ongeacht de diersoort. Bij veel diersoorten verandert dat beeld vrij snel.
De kleintjes zijn schattig. Alleen schijten ganzen zoveel helaas. En ik ben een paar keer bijna gebeten.
Aan dat schijten gaat het vreten vooraf. Boeren zijn er ook bepaald niet blij mee.
heel mooi met die kleintjes er bij Jan
maar echt geliefd zijn deze nijlganzen wel niet
prettige dag
Nee, vrienden zullen we nooit worden.
Jij ook een prettige dag verder.
Dit soort zorgzaamheid heb ik de laatste weken ook al geregeld opgemerkt Jan. Een vertederend beeld is het wel.
Ja, dat blijft mooi om te zien.
Prachtig!
Ik hou mijn commentaar kort… moe en ziek.. COVID.
Hè bah, van harte beterschap.
Zolang er geen andere ganzen in de buurt zijn valt het best wel mee met de nijlgans.
Mooie foto’s van moeder nijlgans en haar kuikens.
Die donzige bolletjes zijn zo mooi. Een moeder met baby’tjes is telkens weer een ontroerend beeld.
Mee eens, en dat geldt nog des te meer voor de anders vaak zo opvallend luidruchtige en agressieve nijlgans.