Terugblik maart 2022

Na een grijze en donkere winterperiode brak het voorjaar in maart aan met volop zon. Het mooie weer wist me na enige tijd zelfs te verleiden tot een kuier in het Weinterper Skar …


Zoals de laatste jaren gebruikelijk is geworden, heb ik in het voorjaar ook weer een paar maal een ritje naar het kijkplatform in de Surhuizumermieden gemaakt. Dit is momenteel toch wel een van de beste plekken in de buurt om grutto’s te spotten, en dat lukte ook in 2022 meteen weer. Ook een graspieper wilde wel even poseren. In de tuin trof ik op een koude ochtend een zieltogende hommel aan. Met suikerwater was hij niet meer te redden, het arme beest had ook mijten …

Met fotomaatje Jetske ging ik tegen het eind van de maand naar ‘de Lokkerij’ (Google Maps), een ooievaarsstation in een beboste omgeving. Die dag liep ik ook voor het eerst flink tegen mijn grens aan, omdat mijn benen me nog maar nauwelijks konden dragen op weg terug naar de auto. Onderweg naar huis werd ons pad later op de dag gekruist door een overstekende trein. Dat is voor mij altijd een hoogtepuntje, want in een straal van 25 km rond mijn woonplaats Drachten rijdt nog steeds geen trein …

Maart was een uiterst zonnige maand. Ik telde 16 dagen zon, op 7 dagen was het licht bewolkt en op 8 dagen was het bewolkt of overwegend bewolkt. Volgens het KNMI was maart met gemiddeld over het land 250 uren recordzonnig. Met zoveel zon en veelal een zuidelijke stroming kon het niet missen of de gemiddelde temperatuur moest ook in maart weer hoog eindigen: 7,9°C in onze tuin (normaal ca. 5,0°C over de periode 1971-2000). Behalve zonnig was maart met welgeteld 9 mm ook bijna recorddroog. Bijna, want de laatste dag van de maand had nog een verrassing in petto: ’s avonds viel er ca. 3 cm sneeuw …

23 gedachten over “Terugblik maart 2022

  1. Van begin tot het einde weer genieten van je overzicht in woord en beeld.
    Het stilleven is verrassend mooi. De grutto en de graspieper zijn plaatjes.
    Het uitstapje naar de ooievaars was wel goed doordacht maar had ook een grote impact op je gestel.

    Een landschap zonder treinen is hier niet denkbaar. Toen ik nog in Steenwijk woonde en in Zwolle werkte moest ik 4x per dag een spoorwegovergang over. Het moment van oversteken terwijl de lampen gaan knipperen en de bellen gaan rinkelen, dat went nooit. Ik schrok en schrik daar iedere keer weer van.

    Geliked door 1 persoon

    • Aan het eind van die dag bij de ooievaars en de Havixhorst ging het licht lichamelijk echt even uit. Daar ben ik toen wel even van geschrokken. De warme zomer die daar op volgde maakte het ook allemaal niet beter.

      Grappig dat we laatst onderweg naar Boazum voor het eerst in al die jaren samen op Friese bodem voor een spoorwegovergang stonden. 😉

      Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.