Vandaag kreeg ik de kans om Pepijn voor het eerst een flesje te geven. Het spreekt voor zich, dat ik die kans met beide handen heb aangegrepen …
Het flesje was ook nu weer binnen de kortste keren leeg. Daarna viel het mannetje al snel weer lekker in slaap bij mama …
En dit is hem dan ten voeten uit … 🙂
Er staan al geruime tijd een paar plantjes met witte bloemen op de terrastafel, Spaanse margrieten, aldus Aafje …
Met alle regen en wind van de laatste dagen viel er weinig leven op en rond die mooie bloemetjes te bekennen …
Op zonnige momenten strijkt er nog wel eens een insect op neer. Dit exemplaar wilde wel even poseren …
De jonge merels, die eind juli het nestje in de druif hebben verlaten, blijken behoorlijk honkvast te zijn. Vrijwel dagelijks zie ik er wel een paar in ons tuintje verschijnen. Wat ze komen doen? Om te beginnen schudden ze hun verendek even wat op …
Vervolgens gaan ze op zoek naar lekkere hapjes. Hoewel ze nog lang niet rijp zijn, lijken de druiven nu al tot hun favoriete voedsel te behoren. Net als bij mensen zitten er stille genieters tussen …
Anderen schreeuwen letterlijk van het dak dat ze een mooi trosje hebben gevonden …
We hebben dit jaar erg genoten van de waterlelie in onze vijver. Keer op keer kwamen er weer knoppen naar boven, die zodra ze hun kelk openden hun pracht tentoon spreidden. Dit is een van de laatste bloemen …
Woensdag wist de waterlelie me toch nog weer te verrassen. Terwijl ik ’s middags op mijn knieën bij het vennetje bij de Merskenheide zat om het juffertje en zonnedauw te filmen, stortte Aafje zich op haar eerste zonnige vakantiedag op diverse klusjes in de tuin. Toen ik tegen vijven een kleine rondleiding kreeg om de eerste resultaten te bewonderen, viel mijn oog bij de vijver op een prachtige sprinkhaan, die heel parmantig op een van de bladeren van de waterlelie zat …
Een kwartiertje later zag ik vanuit mijn computerhoekje dat de zon het beestje prachtig in het licht zette. Dat plaatje kon ik natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan, en dus toog ik opnieuw gewapend met de camera naar de vijver …
Toen ik bijna drie kwartier later nog eens een kijkje bij de vijver nam, was het beestje naar de opstaande rand van het blad geklommen. Daar vandaan had hij vast een prima uitzicht over de vijver …
’s Avonds rond acht uur was er in en rond de vijver geen spoor meer van het diertje te bekennen. Rest nog de vraag wat voor sprinkhaan het is …
Het zou wel eens de (bijna) volwassen mannelijke versie kunnen zijn van de nimf van de struiksprinkhaan, die in juni door onze tuin scharrelde. Maar als iemand argumenten heeft om aan te voeren dat het een andere soort is, dan houd ik me als altijd aanbevolen …
Aafje heeft sinds maandag vakantie, maar het weer wil daar nog niet echt aan meewerken.
Gelukkig hadden we gisteren een uitstekend regenprogramma: beppe mocht Pepijn voor het eerste een flesje geven …
Het mannetje had zijn flesje binnen de kortste keren leeg.
Omdat hij daar inmiddels een gewoonte van heeft gemaakt, zit hij al binnen een week boven zijn geboortegewicht …
Nadat hij een feestelijk onthaald boertje had gelaten, heeft hij nog een tijdje heerlijk op pake’s arm liggen sluimeren …
Zodra hij weer in de kinderwagen lag, leek hij meteen tevreden weg te zeilen in dromenland …
Voor Tijmen verliep de dag gisteren als een ‘alledaagse logeerdag’ bij pake en beppe. Gewoon zo’n gezellige dag die afhankelijk van het weerbeeld werd gevuld met een keur aan leuke activiteiten als puzzelen, bouwen met de lego, een kuier naar het speeltuintje, een potje voetbal en bellen blazen …
Tijdens dat bellen blazen ontdekte Tijmen dat het hem af en toe lukte om een zeepbel héél voorzichtig op een plant op de terrastafel te leggen.
Is het geen plaatje …!?
Tegen drieën kreeg die ‘alledaagse logeerdag’ ineens een heel andere wending. Nadat Aafje het goede nieuws telefonisch had gehoord van Nils, kreeg Tijmen van zijn vader te horen dat zijn broertje was geboren. Het laat zich raden dat het niet lang duurde, voordat ik ruw, maar prettig werd gewekt uit mijn siësta: “Pake, wakker worden … mijn broertje is geboren! En ik dacht steeds maar dat hij in de volgende zomervakantie geboren zou worden … En ik ben nu zijn grote broer …”
En dit is hem dan: Pepijn, een prachtig klein mannetje … weer zo’n mooi wondertje …
Rond 16:30 waren we in ziekenhuis MCL in Leeuwarden om dat kleine wondertje te aanschouwen …
Het was niet alleen bijzonder om dat kleine mannetje te zien, het was vooral mooi om te zien hoe liefdevol Tijmen zijn broertje bekeek, toen Pepijn voor het eerst even in zijn armen lag …
En als het aan het eerste oogcontact ligt, dan worden Pepijn en pake vast net zulke dikke vrienden als Tijmen en pake …
En tussen Pepijn en beppe zit het zo te zien ook wel goed …
Uiteindelijk belandde Pepijn veilig in moeders beschermende armen …
Vanmiddag om 14:09 uur zijn we voor de tweede maal pake en beppe geworden van een prachtige kleinzoon.
Tijd voor beschuit met muisjes dus …
Wordt vervolgd.
Afanja's Weblog 