Toen ik woensdagochtend weer eens even met de camera in de tuin rondscharrelde, werd ik verrast door een paar houtduiven die het voorjaar in de kop leken te hebben …
Rennend, fladderend en duikelend vlogen ze over de nok van het dak achter elkaar aan. Vanwege het grijze weer van dat moment was ik niet echt tevreden over de foto’s, daarom heb ik er wat mee zitten spelen …
Afgelopen weekend hebben de jonge merels hun nestje in de pergola boven de vijver verlaten. Omdat ik toevallig de goeie kant op keek, zag ik het eerste jong zaterdagmiddag naar beneden fladderen. Uiteraard ben ik meteen met de camera in de hand op zoek gegaan. Het jong had kennelijk een goed verstopplekje gevonden, want hoewel ik hem wel hoorde, heb ik hem niet meer gezien ..
Toen ik zondag weer even bij het nestje keek, waren alle vogeltjes gevlogen. Wel heb ik pa en ma nog een paar keer met een snavel vol vette wormen onze tuin of die van buurvrouw Hulst in zien vliegen. Zij wisten de jonkies gelukkig nog wel te vinden …
Toen ik maandag tegen de avondschemering nog even de tuin in liep, hoorde ik de merels in en rond de hulst minutenlang alarm slaan. Meneer merel zag ik in een struik zitten tetteren, mevrouw leek in de hulstboom te zitten. Waarschijnlijk zwierf er een kat rond, maar die bleef dan verborgen achter de schutting van de buurvrouw. Na een minuut of zes keerde de rust weer …
– Tot zover eerst de merels. Hopelijk komt er ook dit jaar weer een tweede nestje in de pergola.
Er staan nog een paar narcissen in de tuin met een mooie volle kelk te pronken, maar de meesten hebben hun beste tijd intussen wel gehad. Wat dat betreft voel ik wel een zekere gelijkenis, want aanhoudende vermoeidheid en onwillige benen staan een fotokuiertje al een paar weken in de weg. Maar goed, moed verloren is al verloren. Daarom ga ik er voorlopig toch maar van uit, dat ik eerder weer in bloei kom dan de narcissen …
Naast het verbouwingswerk in Leeuwarden is de tuin de laatste tijd mijn belangrijkste vindplaats voor foto’s. Nadat de jonge merels het nest in onze tuin afgelopen weekend hebben verlaten, is het er een stuk rustiger. Daarom heb ik de camera maar eens op wat minder beweeglijke onderwerpen gericht. Het ‘meisje bij de vijver’ liet zich goed combineren met een nog steeds gaaf lampionnetje …
De meeste narcissen zijn zoals gezegd al uitgebloeid, maar de kerriastruik die achterin de tuin staat, bloeit nu volop. Hij zit van top tot teen vol bloemen die nu op hun mooist zijn …
Alsof ze wisten dat ik de drukte van de merels in de tuin miste nu de jonkies zijn uitgevlogen, voerden een paar kraaien boven de tuin een kleine luchtshow voor me op …
Ze vlogen korte tijd luid krassend om elkaar heen en achter elkaar aan….
Uiteindelijk streken ze neer in de boom, die op ca. 40 meter afstand langs de weg staat …
Al snel keerde de rust terug.
Nadat ik mijn fotografische buit bij de grutto’s binnen had, heb ik nog even een rondje door de Mieden gereden. Toen dat niets opleverde, heb ik koers gezet naar de ijsvogels die een kilometer of 7 verderop hun nest hebben. Ook daar had ik weer geluk. Ik was nog maar net bij hun tak bij ’t nest aangekomen, of mevrouw ijsvogel streek erop neer en meldde haar thuiskomst …
Een minuutje later kwam meneer ijsvogel uit het nest tevoorschijn. Een tijdlang zaten ze daar samen op de tak, ieder een kant opkijkend. Dat duurde meneer ijsvogel na enige tijd vermoedelijk wat te lang. Hij draaide zich met een hupje om en stootte daarna een kreet uit alsof hij zijn vrouw tot activiteit maande …
Je zou bijna zeggen dat ik het goed geïnterpreteerd had, want het vrouwtje vloog vrijwel meteen weg. Het mannetje bleef nog even zitten en ging er enige tijd later ook vandaar. Jullie zullen begrijpen, dat de grutto’s en de ijsvogels de bewolking en het kille weer meteen deden vergeten …
Anderhalve week geleden heb ik, op zoek naar grutto’s, een vergeefse rit naar de Surhuizumermieden gemaakt. Hoewel het met 8°C onder een grijs wolkendek weer geen aanlokkelijk weer was, besloot ik vanmorgen nog eens een poging te wagen. Ditmaal had ik meer succes …
In het plasdrasland links van de weg stonden tientallen grutto’s druk te poetsen. Verderop scharrelden diverse eenlingen en koppeltjes rond. Even later streek er rechts van de weg op korte afstand een grutto bij een kleinere plas neer …
Tot mijn genoegen begon hij uitgebreid zijn ochtendtoilet te maken. Veel beter had ik het met de eerste grutto van dit jaar niet kunnen treffen …
Nadat hij kennelijk tevreden was, draaide hij zich om en liep een stukje bij de plas vandaan. Al snel leek hij een vette worm of iets van dien aard gevonden te hebben. Zijn dag goed, mijn dag goed …
Enige tijd geleden streek er een spreeuw neer op het stokje bij de bijna lege pindakaaspot. Ik zag hoe hij zijn lange tong uitstrekte, alsof hij het laatste restje uit de pot wilde likken …
Hij boog zich net voorover om de pot in te duiken, toen er in vliegende vaart een huismus voorbij vloog. Even liet de spreeuw zich afleiden, daarna draaide hij zich om en dook diep de pindakaaspot in …
Afanja's Weblog 