‘Les Loulous, ‘Cocorico’ en ‘Terminus’

– Virtueel naar Frankrijk 37 –

Vol goede moed begon ik mijn ochtendwandeling door Ault-Onival. Om mijn krachten zo goed mogelijk te verdelen, besloot ik eerst naar het hoogste deel van het dorp te lopen. Ik hoopte tot bij de vuurtoren te kunnen komen, maar dat bleek letterlijk en figuurlijk te hoog gegrepen te zijn. Ter hoogte van de kerk leek het me maar beter om weer langzaam af te dalen naar het dorp. Ik was tenslotte op pad gegaan om eens wat bijzondere geveltjes te bekijken, maar daarvoor moest ik toch echt weer een paar etages lager zijn …

De Chapelle Notre-Dame d’Onival werd in 1886 gebouwd. Verder naar het zuiden stond in Ault toen al de gotische kerk L’église St-Pierre uit de14e en 15e eeuw. Omdat dit te ver werd gevonden, nam een ondernemende zakenman einde 19e eeuw bij de geboorte van de badplaats Onival-les-Bains het initiatief tot de bouw van deze kerk, de Chapelle Notre-Dame d’Onival

Het strand van Onival werd rond 1870 ontdekt door Firmin Girard, een Parijse schilder, die de eerste villa bouwde op een kavel gelegen aan de huidige Rue de Saint-Valery. Vele kunstenaars vonden er sindsdien inspiratie voor hun strandgezichten en er werden veel fraaie villa’s gebouwd …

Hoewel het allemaal een verwaarloosde indruk maakte, ademde alles in dit dorpje de sfeer van vervlogen tijden uit. Vooral de art deco huizen doen je verlangen naar het Frankrijk van begin twintigste eeuw. De mooiste gevels bewaar ik voor morgen. Waar ik vandaag vooral de nadruk op wil leggen is dat de meeste huizen in Ault een naam hebben …

– wordt vervolgd –

Sans Gêne

– Virtueel naar Frankrijk 8 –

We verlaten het strand en gaan het dorp in. Al snel rijst de Chapelle Notre-Dame d’Onival uit de 15e of 16e eeuw voor ons op. Gelukkig hoeven wij niet helemaal naar boven, wij volgen de weg die parallel aan de krijtrotsen ‘huiswaarts’ leidt …

Ault schijnt zijn oude aantrekkingskracht en glans als mondaine badplaats uit het begin van de 20e eeuw in de loop der jaren verloren te hebben aan plaatsen als Saint Valery sur Somme en LeCrotoy aan de monding van de Somme. Veel horeca, en dus terrassen en leven, was er niet meer te vinden. Veel van de gebouwen waar we langs liepen, konden wel een opknapbeurt en een kwastje verf gebruiken …

Toch is de oude rijkdom van het dorp op veel plaatsen nog goed voelbaar. Wat bijzonder is, is dat veel van de huizen een naam hebben. Elders in het dorp staan nog veel art deco huizen die de sfeer van weleer ademen. Een aantal van die juweeltjes uit het verleden komt later in deze serie aan bod. Intussen zijn we nu bijna ‘thuis’ aangekomen, tijd om even lekker de benen strekken …
– Wordt vervolgd –