Terwijl ik zaterdagmiddag bezig was met mijn logje over de aanloop naar de kerst, begon ik al onraad te voelen. De gevoelsstoornis in mijn halsstreek leek de kop weer eens op te steken, en dat betekent over het algemeen weinig goeds. Bij het opstaan werd de volgende ochtend meteen duidelijk, dat mijn gevoel me niet had bedrogen. De MS had weer heel geniepig die akelige loden mantel weer over me heen gedrapeerd. Dat kwam natuurlijk ook nu weer op een uiterst ongelegen moment, want behalve een gezamenlijk kerstdiner stond ook de viering van Tijmen’s zesde verjaardag op het programma van Eerste Kerstdag …

Ook na een verkwikkende douche wilden mijn benen me later op de dag slechts met moeite dragen. Omdat het ook nog lang niet meeviel om mijn tijdelijk weer met watten gevulde hoofd rechtop te houden, leek het me niet wijs om me ’s middags in een gezelschap van pakweg 8 volwassen en drie kinderen in de leeftijd van 1,5 tot 6 jaar te begeven. En dus bleef ik -nadat ik Aafje had uitgezwaaid- achter met een krans, een kerststukje en twee kaarsen. En met de muziek van de Top 2000 natuurlijk, en met die muziek op de achtergrond heb ik de rest van de middag en een deel van de avond heerlijk liggen doezelen …

Nu we weer 24 uur verder zijn, is mijn hoofd weer een stuk helderder, maar een fotokuiertje zit er nog niet in vandaag. Ik nestel me zo meteen weer lekker in mijn relaxstoel, luisterend naar de Top 2000, zappend met de tv … En me verheugend op ons bescheiden kerstdiner voor twee uiteraard, want het begint hier al lekker te ruiken …

Gezellige kerst verder!