Rook in ’t riet

Ik had zo’n mooi plekje aan de westkant van het rietland om het werk in ogenschouw te nemen. Met het zonnetje lekker in de rug kwam het rietland mooi uit tegen de blauwe lucht …

Toen de derde man die in het riet land aan het werk was, de laatste ruigte begon te verbranden, kreeg ik ineens een déjà-vu … Al snel was het weer alsof er een dikke mist over het land trok …

Toen ik vervolgens vanaf de noordkant nog wat foto’s maakte, zag de wereld er plotseling heel anders uit. Onder invloed van rookflarden en tegenlicht leek de strakblauwe lucht te zijn verdwenen …

De mannen in het riet maalden daar echter niet om. Zij moesten voort, want de oogst was nog niet binnen. Nadat de bak was geleegd, gingen ze op pad om een volgende strook riet te maaien …

Fries riet

Op 23 februari liet ik hier een aantal foto’s zien van het rietsnijden met snit, de ouderwetse manier waarop het riet werd vroeger gesneden. Aan het eind van die middag hebben we iets verderop in de Weerribben nog wat opnamen gemaakt van een rupsvoertuig, waarmee het riet tegenwoordig waar mogelijk wordt gemaaid …

Omdat ik me op die middag in de Weerribben weer voornamelijk bezig heb gehouden met video-opnamen, heb ik toen vrijwel geen foto’s van de rupsmaaier kunnen maken. Vorige week donderdag kreeg ik vlak bij huis de gelegenheid om dat gemis goed te maken, toen ik aan de Wolwarren ten zuidwesten van Oudega een rupsmaaier in het rietland zag rijden …

Ook in de rietcultuur schrijdt de mechanisatie nog steeds voort. Met een dergelijke rupsmaaier kan een groot stuk rietland in enkele uren door twee man worden gemaaid. Eén persoon stuurt de machine, terwijl de ander de door een transport naar boven aangevoerde bossen riet achterop het voertuig in de bak legt …

Hoewel bij deze manier van werken de meeste ruigte in de bossen riet wordt meegenomen naar het bedrijf, waar het afval er later wordt uitgekamd, blijft er altijd nog wel wat ruigte op het land achter. Dat wordt vervolgens in kleine hoopjes bijeen gebracht en verbrand …

Toen de rook mij het zicht op het rietveld en de rupsmaaier begon te benemen, ben ik nog even een stukje verderop gaan staan. Morgen volgen er nog wat foto’s vanuit een ander standpunt …

Handwerk in ’t riet

Zoals ik gisteren al schreef, ben ik gistermiddag weer samen met mijn fotomaatje het rietland in geweest om video-opnamen te maken van de werkzaamheden die onderdeel uitmaken van de rietcultuur in de Weerribben. In tegenstelling tot de laatste keer, toen het rietland schuil ging onder mist en rook, hadden we er ditmaal prachtig weer bij. Het zonnetje prikte met gemak door de eerste sluierwolken, maar de straffe oostelijke wind maakte het akelig koud …

Het was wel goed weer voor de rietsnijder om ons het aloude handwerk van het rietsnijden te tonen: snijden met snit, zoals dat in vaktermen wordt genoemd. Klaas vertelde dat hij voor dergelijke demonstraties nog steeds gebruik maakt van het handgemaakte snit (het mes) waarmee Jetske’s vader vroeger in het riet werkte …

Erg lang hield Klaas dat werk niet vol. Omdat het vrijwel voortdurend in gebogen houding wordt gedaan,  doet dit werk een flinke aanslag op de rug. Het had echter lang genoeg geduurd om wat bruikbare video-opnamen en een paar foto’s te maken …

Stoer als altijd nam Jetske daarna het snit van Klaas over …

Als kleine meid was Jetske veel bij haar vader in het rietland te vinden …

Van hem had ze de kunst van het rietsnijden indertijd ook geleerd …

Ze wilde wel eens zien of ze die kunst nog steeds beheerste …

Alsof ze nooit anders had gedaan begon ze bosjes riet bijeen te pakken en te snijden …

Als een volleerd rietsnijder kamde ze de ruigte uit het afgesneden riet …

Tot slot legde ze het bosje riet trots bij de al eerder afgesneden bosjes …

Meer foto’s van Klaas, voorzien van deskundig commentaar, zijn te vinden in Jetske’s logje over het rietsnijden met snit.