Langs de Ommelebommelesteen

Na enige tijd hadden we het wel bekeken bij de haven. Het werd langzamerhand tijd om terug te gaan naar de auto. Waar we op de heenweg langs de voet van de vuurtoren waren gelopen en via de trap waren afgedaald, liepen we nu beneden langs om de vuurtoren heen …

Voorbij de vuurtoren zag ik een blauwe reiger op de basaltblokken aan de waterlijn staan. Een stuk daarachter was in het IJsselmeer een grote steen te zien waar drie meeuwen op stonden. Dat is niet zomaar een steen. Het is de Ommelebommelsteen, een granieten kei, zo’n 30 meter van de kust van Urk. De steen speelt een belangrijke rol in de geboortefolklore van het vroegere eiland …

De legende staat beschreven bij een beeldje genaamd De Vroemoêr (Urkers voor De Vroedvrouw), gemaakt door Piet Brouwer. Het beeld toont de vader die bij de steen naar het deurtje zoekt, terwijl de vroedvrouw met een mandje in de boot blijft wachten …

Intussen had mijn MS – zoals wel vaker – plotseling weer toegeslagen. Mijn rechterbeen begon dienst te weigeren, waardoor ik het elke stap min of meer moest meeslepen. Veel verder dan 150 m was het niet, maar het laatste deel van de kuier terug naar de auto werd nog een zware tocht. Gelukkig staan er langs de kustlijn meerdere bankjes waar ik even gebruik van kon maken. Nadat ik mezelf onder aanmoediging van mijn fotomaatje tot slot ook de trap naar het Vissersmonument had weten op te hijsen, kon ik daar vandaan deze foto nog maken ..

Dit netwerk lag plat

Microsoft werd gisteren op vrijdag de dertiende getroffen door een grote storing die wereldwijd netwerken deels plat legde. Dat zal wereldwijd weer heel wat gekost hebben …

Onschuldiger van aard was het netwerk, dat – niet ver van de hangende netten – op een bank fotogeniek lag te zijn in de zon …

Netwerken in tegenlicht

‘Wa’t nachts fisket, moat oerdeis syn netten droegje,’ was een veel gebezigde uitspraak van mijn moeder als ik na een nachtje werken of doorhalen in de kroeg de volgende ochtend lang bleef liggen.

Dat gezegd hebbend, waren ze op Urk in de voorgaande nacht blijkbaar ook wezen vissen, want er hingen aan de zijde van het IJsselmeer weer een paar netten te drogen op de Staversdekade …

De al vrij laag staande zon nodigde ertoe uit om er een serie tegenlichtopnamen van te maken. Daar heb ik dus een tijdje leuk wat mee staan spelen …

Bij de Westhaven

Nadat we tot de ontdekking gekomen waren dat de vuurtoren gesloten, raakte Jetske er in gesprek met een paar kinderen. Ik liep intussen om de vuurtoren heen. Aan de kant van het IJsselmeer nestelde ik me even op één van de bankjes in de zon. Weer en wind wilden wel even meewerken aan een foto van een paar passerende wandelaars …

Zodra Jetske zich weer bij me had gevoegd, daalden we de heuvel waarop de vuurtoren staat af via de trap aan de zuidkant. Daar vandaan liepen we verder in de richting van de haven. Het was rustig op de scheepswerf Westhaven …

Een stukje verderop op de Staversekade was Jetske bezig haar nieuwe camera de Canon EOS R6 eens stevig aan de tand te voelen. Ik heb intussen begrepen dat ze zeer tevreden is met de eerste resultaten ..

Bij het gebouw van de Stichting Urkerbotter aan de overkant van de haven lag een botter. Wij stonden op de Staversekade, vlak voor ons lagen een paar Urker kotters en twee kotters uit Enkhuizen aan de wal …

In de straten van Urk

In Friese dorpen is het vaak gewoonte dat oudere mannen in de loop van de dag bij het lokale leugenbankje bij elkaar komen om de dingen van de dag te bespreken. Op Urk stond een drietal oudere vrouwen met hun rollator in de zon bij het vissersmonument de dagelijkse roddels te debiteren …

Wij lieten het vissersmonument en het Kerkje aan de Zee achter ons en liepen door de Schoolstraat in de richting van de vuurtoren. Het viel me op hoeveel aandacht de bewoners er schenken aan de voorgevel van hun huis. Dit is slechts een kleine greep uit wat er zoal te zien was over amper 100 meter …

Een schedelgraf op Urk

We hadden de auto weer geparkeerd tussen het Urker Vissersmonument en het Kerkje van de Zee. Nadat we in de auto hadden geluncht, liepen we eerste even naar het vissersmonument. Het is elke keer weer indrukwekkend om al die namen van meestal op jonge leeftijd verdronken vissers op die lange muur te zien staan …

Ik stelde voor om deze keer boven langs naar de vuurtoren te lopen, door het dorp in plaats van er omheen dus. Daarbij liepen we langs het Kerkje aan de Zee. Daar vielen ons een paar infopanelen aan het hek op. ‘Urk Skulls’ Grave’ luidde kop op het Engelstalige paneel: ‘The skulls were reburied near the church tower. A fitting stone marks the grave’, las ik aan het eind van het verhaal …

Ik heb zelden een kerkhof gezien, dat zo vol ligt als dit kerkhof. De graven liggen er zonder tussenliggende paden dicht tegen elkaar. Terwijl ik voorzichtig met mijn stokken tussen de graven door schuifelde, had Jetske snel en soepel als een hinde tussen de grafstenen door lopend de kerktoren al bereikt …

Onder de titel ‘De schedels van Urk’ heeft Jetske het verhaal over schedelroof en onderzoek naar ‘raskenmerken’ van de oer-Nederlander op Urk in woord en beeld veel beter verteld dan ik dat kan. Even klikken op die titel dus. Ik sluit af met een prachtige grafsteen op het kerkhof …

Fotobingo ‘mensen’

‘Mensen, maar niet de klassieke portretten’ stond er deze week op de bingokaart van Fotobingo 12 van Saturnein. Ik heb een allegaartje van mensen bij elkaar gescharreld in mijn archief. Maar ik begin met een mij dierbare foto uit juli 1977. Het is een per ongeluk gemaakte dubbelfoto geworden, omdat ik het filmpje van mijn toenmalige Agfa Clack camera blijkbaar niet had doorgedraaid ….

Verder is het een tamelijk willekeurig allegaartje aan spelevarende, werkende, schaatsende, herdenkende, wandelende en dode mensen geworden. En dat alles in chronologische volgorde …